University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a new edition based on UW-Madison Libraries Special Collections MS 140 (2007-10-09)

Previous Previous section

Next section Next



 

[Chapter 10]

Alvǫr hét kona er bjó í Honskarði, fjǫlkunnig ok illa skapi farin ok allóvinsæl af alþýðu. Mjǫk vingott var með þeim Þorbjǫrgu húsfreyju at Fossi. Þau mœðgin Þorbjǫrg, Jǫkull ok Einarr keyptu at henni ok gáfu henni hundrað silfrs at hon skyldi fyrirkoma þeim brœðrum Víglundi ok Trausta með *einhverri fjǫlkyngi eptir því sem hon sæi ráð til, því þeim lék mikil ǫfund á um vinsældir þeira Þorgrímssona, en hefði frétt hver ást ok vinátta var með þeim Víglundi ok Ketilríði, en fyrirmundu þeim báðum at njótask sem síðar bar raun á. Maðr hét Bjǫrn ok var kallaðr Báru-Bjǫrn; hann var heimamaðr Þorgríms prúða. En því var hann Báru-Bjǫrn kallaðr at hann var sjógarpr svá mikill at honum þótti ekkert veðr ófœrt á sjó at róa því hann kvaðzk aldri hirða um glettingsbárur. Hann hafði komit út með Þorgrími prúða ok hafði þá iðju at hann var fyrir skipum hans, en þá var fiskigangr mikill á nesjum. Aldri reri hann meirr en við þriðja mann ok hafði þó hraustan teinæring. Þat Page Image bar svá til at báðir liðsmenn hans sýktusk. Þá váru húskarlar allir Þorgríms at heyvinnu, ok vildi Bjǫrn róa til fiska ok talar við þá Víglund ok Trausta at þeir skyldu róa með honum um daginn á sjó, því menn hans væri eigi fœrir. Þeir gerðu svá; var með þeim vingott. Allt vissi Alvǫr af því ok fór upp á hús sín ok veifði *kofra *sínum í austrátt, ok þykknaði skjótt veðrit. En er þeir váru komnir út á mið, var fiskr nógr undir. Þá sá þeir at dró upp flóka við austr ok landnorðr. Víglundr mælti: "Þat þykki mér ráð at vér hǫldum at landi, því mér gezk ekki at veðri þessu." Bjǫrn segir: "Eigi munum vér þat gera fyrr en hlaðit er skipit." "Þú munt þessu ráða," segir Víglundr. Flókann dró fljótt yfir, ok fylgdi bæði vindr ok fjúk ok svá mikil sjóillska at sjórinn var hvergi heill ok rauk hann þá sem salt. Bjǫrn kvaðzk vilja at landi fara. Víglundr kvað betr fyrri, "en þó skal nú eigi átelja." Þeir róa báðir Bjǫrn ok Trausti ok gengr eigi fram ok rekr þá í útsuðr til hafs. Tekr þá at fylla undir þeim skipit. Biðr Bjǫrn Víglund róa, en Trausta stýra. Sezk hann þá til ára ok rœr svá sterkliga Page Image at þeir ná landi við Dǫgurðará. Þar bjó Þorkell skinnvefja er út kom með Bárði Snæfellsás, ok var hann þá gamall. En er sagt var Ketilríði at þeir hefði undan rekit ok þeir væri druknaðir, seig á hana ómegin, ok er hon raknaði við, kvað hon vísu þessa:

Aldri má ek á æginn
ógrátandi líta,
fyrst at málvinir mínir
fyrir marbakka sukku;
leiðr er mér sjóvar sorti
ok súgandi bára;
heldr gerði mér harðan
harm í unna farmi.

Þorkell tók vel við þeim brœðrum. Fóru þeir heim annan dag. Var þá fagnafundr mikill fyrir þeim Víglundi ok Ketilríði.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page