University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a new edition based on UW-Madison Libraries Special Collections MS 140 (2007-10-09)

Previous Previous section

Next section Next



 

[Chapter 9]

Einn tíma var þat at þeir brœðr Jǫkull ok Einarr fóru heiman frá Fossi um nátt, því hon var þá bjǫrt, ok fram í þá afrétt er hestr Víglundar var inn bleiki. Þeir koma til hrossanna ok vildu reka til bygða, en þess var ekki kostr. Svá varði hestrinn þeim at þeir gátu ekki at gert. En þeir hǫfðu ætlat at reka allt stóðit í langferð. En er þeir gátu þat ekki gert, urðu þeir harðla reiðir ok sóttu at hestinum með vápnum ok vildu drepa hann, en hestrinn varði sik með tǫnnunum ok hófunum svá rammliga at þat var lengi nætr er þeir fengu ekki at gert. En þat varð um síðir at þeir gátu komit á hann spjótalǫgunum ok drápu hann síðan. En er þat var gert, nenntu þeir ekki at reka í brott stóðit, því þeim þótti svá sem þá mundi víst verða at þeir hefði drepit hann, en þeir vildu leyna. Drógu þeir hestinn Page Image ofan fyrir einn hamarklett til þess at þat skyldi líkara þykkja at hann hefði þar sjálfr ofan fyrir gengit ok brotit sik ór hálsliðunum. Fóru þeir síðan heim ok létu svá sem ekkert neitt hefði í gerzk. Nǫkkuru síðar fóru þeir Jǫkull ok Einarr á þá afrétt er Þorgrímr prúði átti ok geldneyti hans gengu í. Þar váru fimm tigir uxa í flokki er Þorgrímr átti. Þar þekktu þeir Brandkrossana ina góðu. Síðan tóku þeir báða ok lǫgðu taum við ok leiddu heim til Foss ok drápu báða ok gerðu þá til ok festu upp í útibúri. Þetta var um nátt, ok hǫfðu þeir lokit þessu starfi áðr en heimamenn stóðu upp. Allt vissi Þorbjǫrg móðir þeira þetta með þeim ok sagði þetta væri eptir sínu skapi gert. Nú er þat at segja at þeir Víglundr ok Trausti gengu til hrossa sinna einn dag ok koma í afréttina til hrossanna. Sakna þeir hestsins ok leita um daginn. Finna hann um síðir undir einum hamri dauðan. Finna þeir á hestinum stór sár ok mǫrg er hann hafði verit lagðr á hol. Þóttisk Víglundr þá vita at þeir brœðr frá Fossi mundi þessu valda. Gengu þeir þá heim til Ingjaldshóls ok sǫgðu Þorgrími bónda at hestr þeira væri dauðr ok þeir brœðr Jǫkull ok Einarr hefði drepit hann. Þorgrímr Page Image bað þá at láta vera kyrrt um at sinni, "því þeir hafa áðr misst sinn hest. Mun yðr annat nóg til verða ef svá ferr sem ek ætla, þó at þetta líði um." Síðan var Þorgrími sagt at horfin væri yxin góðu hans er hann hafði mæti mest á lagt, ok þat at menn hugðu af mannavǫldum vera. Þorgrímr bóndi gaf sik fátt um þetta, en sagði eigi ørvænt vera at þjófar lægi úti á heiðum, þeir er slíku *ylli. Lét hann ok ekki leita þeira. Spurðisk þetta víða um sveitir, ok þótti mǫnnum þeir á Ingjaldshóli fyrir skaða orðit hafa miklum, ok er þetta nú lagt í mikla umrœðu. Þorbjǫrg húsfreyja at Fossi hefir þetta nǫkkut í flimti. Hon lét neyta slátrs uxanna. En er Hólmkell varð víss at þar mundi niðr komnir uxarnir Þorgríms bónda, tekr hann hest sinn ok ríðr einn dag út til Ingjaldshóls. En er hann finnr Þorgrím bónda, sagði hann honum at hann ætlar uxar hans *inir góðu sé þar niðr komnir, ok synir hans muni valda því. "Vil ek lúka þér verð fyrir uxana," sagði hann, "svá mikit sem þú vilt sjálfr hafa. En þú sœk eigi syni mína saksóknum." Þorgrímr kvað svá vera skyldi; tók hann svá mikla peninga fyrir uxana sem honum Page Image vel ánœgði. Skildusk þeir Þorgrímr ok Hólmkell með vináttu.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page