University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a new edition based on UW-Madison Libraries Special Collections MS 140 (2007-10-09)

Previous Previous section

Next section Next



 

[Chapter 8]

Þat var einn dag at þeir brœðr Jǫkull ok Einarr riðu til Ingjaldshóls. Þá váru þeir feðgar heima ok úti staddir. Jǫkull spyrr Víglund hvárt hann vil Page Image gefa sér hest sinn inn bleika. Víglundr segisk þat eigi vilja. Jǫkull segir: "Fǫrumannliga var við orðit." Víglundr kvað eigi verða at gert. "Þá muntu vilja etja hestum við okkr brœðr." "Þat þykki mér vera mega," segir Víglundr. "Þá þykki mér betr en gefinn hestrinn," segir Jǫkull. "Mun þat fara sem má," segir Víglundr. Kveða þeir á nær vera skal hestavígit. Riða Fossverjar heim síðan. En er sú stund kom at hestavígit skyldi vera, þá var fram leiddr Brúnn þeira brœðra, ok lét hann ógnarliga. Þeir búask til báðir brœðr at fylgja. Þar næst var fram leiddr hestr Víglundar. En þegar hann kom í hringinn, snerisk hann í hringnum allt þar til er hann hóf upp báða fœtr ok setti framan í snoppu Brúns, svá ór honum hrutu allar vígtennrnar. Síðan lagði hann á tennrnar ok beit hann aptr við huppinn, ok beit hann á hol; datt þá Brúnn dauðr niðr. En er Fossverjar sá þat, hlaupa þeir til vápna ok svá hvártveggju ok bǫrðusk þar til at Þorgrímr ok Hólmkell gátu skilit þá. Þá var fallinn einn maðr af Víglundi en tveir af þeim brœðrum; skildu við svá búit. Hélzk vinátta með þeim Þorgrími ok Hólmkeli sem áðr. Page Image Spurði Hólmkell at gott var með þeim Víglundi ok Ketilríði ok meinaði hann þat ekki, en Þorbjǫrgu ok sonum hennar þótti þetta allt it versta. Líða nú svá stundir fram, ok er þat allra manna mál at ǫngvir menn sé jafn mannvænligir sem Víglundr ok Ketilríðr á Íslandi þeim samtíða sakir lista ok kurteisi.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page