University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a new edition based on UW-Madison Libraries Special Collections MS 140 (2007-10-09)

Previous Previous section

Next section Next



 

[Chapter 5]

Einhvern tíma bar svá til at konungr fór at veizlu hjá einum bónda er Sigurðr heitir. Hann var hersir ok mjǫk auðigr. Þessi veizla var mjǫk ágæt at ǫllum fǫngum. Konungr skipar Þorgrími at standa frammi um daginn ok skenkja sér ok sínum vildarmǫnnum. Þótti hirðmǫnnum konungs við of hversu konungr lagði mikit til Þorgríms í allri virðingu ok metorði. Sigurðr átti frænda er Grímr hét. Hann var mjǫk ríkr ok ofmetnaðarmaðr mikill, svá honum þótti flest lágt hjá sér. Hann var at veizlu þessari ok skipaði ǫndvegi á inn œðra bekk. Þorgrímr skenkti; ok þá er hann bar eitt stórt drykkjuker Page Image fyrir Grím, drap Þorgrímr fœti ok skjalfadisk yfir kerit ok á klæði Gríms. Grímr varð illa við ok hljóp upp með stóryrðum ok kvað þat auðsét at sá pútuson væri vanr at geyma svína ok gefa þeim sáð en þjóna nǫkkurum dugandi manni. Þorgrímr reiddisk mjǫk orðum Gríms ok brá saxi ok lagði í gegnum hann ok dró hann dauðan undan borðum. Sigurði líkaði þetta stórilla ok bað sína menn upp standa ok hafa hendr á Þorgrími. Konungr mælti þá: "Ger eigi svá, Sigurðr, því Grímr mælti til óhelgis sér, en ek vil bœta manninn fullum bótum ef þú vilt at ek skipa sem mér líkar, því svá mun bezt haldask várt vinfengi." Varð svá at vera sem konungr vildi ok galt þegar út féit allt, svá Sigurði líkaði vel. Leið nu svá fram veizlan at þar varð ekki fleira til tíðinda. Fór konungr á brott heimleiðis. Konungr bauð nú til sín mǫrgu stórmenni, fyrst Þóri hersi ok Katli bónda af Raumaríki. Var hann þá orðinn konulauss. Ingibjǫrg kona hans var þá ǫnduð ok hafði andask af sængarferð. Hon átti dóttur ok var kǫlluð eptir móður sinni. Síðan býðr hann múg ok margmenni Page Image því at ekki vantaði til veizlunnar þat er hon þurfti. Kómu menn nú eptir ákveðnum tíma til veizlunnar. Fór Ólǫf geisli með fǫður sínum. Var nú skipat mǫnnum í sæti ok borinn drykkr ágætr. Þorgrímr gekk um beina ok fannsk mǫnnum mikit um hversu gildr maðr ok sœmiligr hann var ok heiðarliga klæddr, því konungr lagði mikla virðing á hann. Þótti þeim mǫrgum hans mǫnnum við of ok lǫgðu fyrir þat mikinn óþokka á Þorgrim. Þeir gáfu honum kenningarnafn ok kǫlluðu hann Þorgrím prúða. En er Þorgrímr sá Ólǫfu, lagði hann þegar ástarþokka mikinn til hennar. Svá fór Ólǫfu it sama er hon sá Þorgrím; fundu þetta þó ekki aðrir menn. En þegar þau gátu fundisk ok bar saman tal þeira, þá fell þat hvártveggi vel í geð. Spurði Þorgrímr hversu hon mundi svara ef hann bæði hennar, en hon kveðzk engin mótmæli mundi hafa þar um, þótt hann bæði hennar ef faðir hennar vildi svá. At líðandi veizlunni hefr Þorgrímr upp orð sín ok biðr Ólafar geisla. Tók jarl því ekki fljótt, ok skildu við svá búit. Page Image

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page