University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a diplomatic transcription (17[??])

Previous Previous section

Next section Next



 

Cap: vi.

Page Image   [p. 12]   Page Image Nokkru ſíþar kom Þorgrimur ad maale vid Konúng,
ad hann giæfe hønum ordlof, ad hitta Þorer Jarl: Ko-
núngr veitte hønum þad. Enn er Þorgrimr kom til
Jarls, var hønum þar vel fagnad: hafde þorgrímr
þá upp eyrinde ſín. Jarl ſagdiſt mundi gipta hønum
dottur ſina. Var Þorgrimr þar þriar nætr, oc fell
allvel a med þeim Olufu: oc ſegia ſumer menn at þau
mune þá faſtmælum bunded hafa ſitt eiged ord. Fór
Þorgrimr þá á Konungs fund at ſinne: for hann
þá i hernad: var hann þá fulltida madr. Lá hann
í hernade um ſumared, oc þotte hinn røſkvaſte madr
i øllum mannraunum: bæþi afladi hann ſier fiaar
oc frama. Þath var nu þvi næſt, at Ketill af
Raumarike ridr heimann med xxx. menn til Þor-
-ers Jarls: var þar ad veitſlu Haralldr Konungr.
Ketill hefr upp ord ſin, oc bidr Olufar Geyſla, ſier
til handa; oc med fulltinge Konungs gipte Þorer
Katle dotter ſina. Lagde Oluf þar ekce jáyrde til:
var þad audfunded, ad henne var eke um þann rá-
-da-hag. enn þá er kaupinn fóru framm, kvad O-
luf víſu þeſsa.

Veit ec ad gullhringz gætir

  [p. 13]   Page Image

gladr kvedr betr enn adrer
ſá mun hliómr i heime
hauklanda mier granda
einginn en hriſtir hrínga
ſo hvítr at ec til líte
ødrum vann ec eida vinna
ann ec vel biørtum manne.

Fleſter hallda þad fyrir ſatt ad Oluf munde helldr vil-
-ia átt hafa Þorgrím: enn þo vard ſo bued ad ſtanda.
Var nu akvedinn brullaups time ad vetrnóttum hei-
-ma hiá Þorer Jarle. Lídr ſo á ſumarid: um hauſtit
kom Þorgrimr heim ur hernade, oc frette þad ad Oluf
var gipt. For hann þegar a Konungs fund, oc beid-
-de hann lidveitſlu ad ná konunne, hvort Þorer Jarle
likade vel eda illa: enn Konungr kvadzt undann
allre lidveitſlu vid Þorgrim, oc ſagde Ketil vera ſinn
godann vin: legg eg þier þad til raads ſeiger Konun-
-gr, ad þu deiler ekce kappe vid Ketil; þvi hann er
hinn meſte kappe oc garpr: vil ec bidia Ingebiar-
gar dottr hans þier til handa, oc ſættaſt ſo heilum
ſáttum. Þorgrimr kvadſt eigi þad vilia: vil ek hall
-da øll ord ok einka maal, þau vid Oluf høfum talad
  [p. 14]   Page Image ockar i mille: ætla ec hana ad eiga, edr ongva konu
ella: vilie þier mig ekce tilſtyrkia, þá mun ec ydr ek-
-ke leingr þióna. Konungr ſagde hann ſkyllde þvi
raada. Siþann tók Þorgrimr ordlof af Konunge:
gaf Konungr Þorgrime gullhring þann er vo mørk.
Fór hann ſiþann til manna ſinna, þá voru þriar nætr
til brullaupſins; geingr Þorgrimr þá einn á land ſinna
manna, þar til er hann kom á gard Þorers; þad var i
þann tíma er brudr var á beck komenn: øll var dryc-
-kin ſtofann alſkipud af mønnum; ſat Konungr í
háſæte, var veitſlann hin beſta. Þorgrimr geingr
í ſtofuna á midt gólfid: ſo voru mørg liós í ſtofunne
ad hvorge bar ſkugga á. Aller menn þecktu Þorgrím:
hann mællte þá; hefr þu Ketill keypt Olúfu? Ket-
-ill kvad ſo vera. Var þad nockud, ſeiger Þorgrimr,
hennar vilie, eda ſamþycke til? eg ætlade, ſeiger
Ketill, at Þorir Jarl munde eiga raada fyrer dottr
ſinne, ok munde þad kaup løgfullt er hann giørde:
Þorgrimr ſagde, þad ſeige eg, ad vid Oluf høfum þad
eidum bundit, at hun ſkyllde ongvann mann eiga,
nema mig, ok ſeige hun huort eigi er ſo: Oluf kv-
-adſt þvi ekce i móte mæla. þá þykiunſt eg eiga
  [p. 15]   Page Image konuna, ſeiger þorgrímr: hana ſkalltu alldrei eiga, ne
faa, ſeiger Ketill; hefe eg deillt kappe vid þier meire men̅,
oc halldit minum hlut fyrer þeim. Þorgrimr mællte
þá: ſiá þykiunſt eg, ad þu Ketill giører þetta í Kon-
-ungs trauſte; ok ſaker þeſs, þá byd ek þier Hólmgaun-
-gu, oc eige ſá konuna er annann vinnr. Þeſs vil ek
nióta, at ek er mannfleire ſeiger Ketill. Enn er
þeir Ketill høfdu þetta mællt, bar ſo vid, at øll liós
-inn ſlocknudu í ſtofunne: enn er lióſum vard upp-
komid, var horfinn brudurinn, oc Þorgrímr: þott-
-uſt þá aller vita, at hann munde þeſsu verke vallda.
Var þad ſagt at Þorgrimr hefde brudena burt te-
-ked, þá lióſenn ſlocknudu, oc bar til ſkips: enn menn
hans høfdu vidbueſt, epter þvi ſem Þorgrimr hafde
þeim fyrer ſagt; ſo þeir voru ſkipbuner til hafs; þvi
vedr ſtód af lande. Þá var landnáma tíme ſem meſtr,
á Iſlande. Þad þóttiſt Þorgrimr vita, at hann mun-
-de ekce geta hallded ſig í Norege fyrer verke þeſsu;
fyſtiſt hann þvi, at fara til Iſlandz; oc letu þeir í haf,
oc feingu gódann byr, oc komu ad Snæfellzneſe, oc tóku
land i Hrøns-høfn. Spurde Konungr nu til ferda Þor-
-gríms: þóttiſt Ketill hafa feingit hina meſtu ſneipu;
  [p. 16]   Page Image miſt konunnar, enn óvíſt hvort hann munde nockurn tí-
-ma geta rett þeſse mál. Giørde Konungr Þorgrím
útlægann fyrer endeløngum Noregi af adgøngu Ket-
-ils. hverfum vier þar frá ad ſinne.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page