Íslenska sauðkindin

Þrátt fyrir örar breytingar á atvinnuháttum Íslendinga skipar sauðkindin enn mikilvægan sess á Íslandi. Hún varð samskipa landnámsmönnunum til Íslands fyrir meira en 1100 árum og hefur oft mátt þola misjafna daga í landi óblíðrar náttúru. En einstök nægjusemi hennar og hæfileikar til að komast af við þröngan kost átti eftir að halda lífinu í mannfólkinu á erfiðleikatímum.

Þótt þjóðin byggi nú ekki lengur afkomu sína á landbúnaði og sauðfjárrækt skipta afurðir sauðkindarinnar enn miklu máli fyrir hana. Íslenska ullin er gædd einstökum eiginleikum sem gera hana þjála og togþolna og veita flíkur úr íslenskri ull sérstaklega gott skjól gegn bæði kulda og bleytu.

Hrútar (Rams).

Ullin var frá fornu fari notuð til klæðnaðar en einnig var unnið úr henni vaðmál sem var helsta útflutningsvara Íslendinga ásamt ull og gærum allt þar til skreiðin tók við á 14. og 15. öld. Nú eru íslenskar ullarvörur meðal þess sem erlendir ferðamenn sækjast hvað mest eftir að kaupa er þeir sækja landið heim.

En kjötið af sauðkindinni er líka mikilvægt. Það var uppistaðan í kosti Íslendinga um aldir, ýmist ferskt, reykt (hangikjöt), saltað eða súrsað og allir hlutar skepnunnar voru nýttir. Enn í dag þykja réttir eins og lifrarpylsa, blóðmör, sviðahausar og súrsaðir hrútspungar hið mesta lostæti og eru meðal helstu rétta á þorrablótum landsmanna.

Um langt árabil hefur ofnsteikt lambalæri með brúnuðum kartöflum, grænum baunum og rauðkáli verið sunnudagsmatur á borðum Íslendinga og er sannkallaður þjóðarréttur þeirra.