University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Magns Grmsson, 1825-1860; Jn rnason, 1819-1888 / slenzk fintyri (1852)

Previous Previous section

Next section Next



 

12. Galdramennirnir Vestmannaeyjum.

egar svartidaui geisai yfir sland, tku tjn galdramenn sig saman, og geru flag me sr. eir fru t Vestmannaeyjar, og tluu ar a verja sig dauanum, mean ess yri aui. egar eir su, a stinni var fari a ltta af landinu, vildu eir vita, hvort nokkur maur mundi lifa. eir tku sig saman um a senda einn eirra land. Tku eir ann til ess, sem hvorki var mestur n minstur rtt eirra. Hann fluttu eir land, og sgu, a ef hann yri ei kominn aftur fyrir jl, mundu eir senda honum sendingu, sem drpi hann. etta var snemma jlafstunni. Maurinn fr, og gekk lengi, og kom va. En hvergi s hann mann; birnir stu opnir, og ndu lk lgu v og dreif eim. Loksins   [p. 58]   kom hann a einum b lokuum. Hann furai sig v, og n vaknai hj honum von um, a hann mundi finna mann. Hann bari a dyrum, og ar kom t ungleg stlka, og fr. Hann heilsai henni, en hn hljp um hls honum, og grt af glei yfir v, a sj mann; v hn sagist hafa hugsa, a enginn lifi eftir, nema hn ein. Hn ba hann a vera hj sr, og hann jtai v. Fru au n inn, og tluu margt saman. Hn spuri hann, hvaan hann kmi, og hva hann vri a fara. Hann sagi henni a, og a me, a hann yri a koma aftur fyrir jlin. Hn ba hann samt a vera hj sr, sem lengst. Aumkvaist hann svo yfir hana, a hann ht henni v. Sagi hn honum, a ar nrri vri enginn maur lfi; v hn sagist hafa fari vikulei fr sr alla vegu, og engan mann fundi. N lei fram undir jlin, og eyjamaurinn vildi fara. Stlkan ba hann a vera, og sagi, a flagar hans mundu ekki vera svo grimmir a lta hann gjalda ess, hann dveldi hj sr, einstingnum. Lt hann svo tilleiast, og n var kominn afaradagur jla. tlar hann a fara, hva sem hn segi.   [p. 59]   Hn sr , a n duga ei bnir lengur, og segir: "Helduru, a komist t eyjar kveld? ea ykir r ekki eins gott a deyja hrna hj mr, og deyja einhverstaar leiinni"? --- Hann s, a tminn var n orinn of naumur, og setti sr n a vera kyr, og ba daua sns. Lei n af nttin, og var hann mjg daufur, en stlkan var hin ktasta, og spuri, hvort hann si, hva eyjabum lii. Hann sagi, a n vru eir bnir a senda sendinguna land, og mundi hn koma dag. Stlkan settist n hj honum rmi sitt, en hann lagist upp fyrir ofan hana. Hann sagi, a n vri sig fari a syfja, og vri a askn. San sofnai hann. Stlkan sat rmstokknum, og var einatt a sm-vekja hann, og lta hann segja sr, hvar sendingin vri. En v nr sem hn kom, v fastar svaf hann, og seinast, egar hann sagi, a sendingin vri komin landareignina, sofnai hann, svo hn gat ei vaki hann aftur. Enda lei ekki lngu, ur hn s gufu mraua koma inn binn. Gufa essi lei hgt og hgt inn a henni, og var ar a mannsmynd. Stlkan spyr, hvort hn tli a fara. Sendingin   [p. 60]   segir henni allt sitt erindi, og ba hana fara af rminu, "v g kemst ekki upp fyrir ig", segir hn. Stlkan segir, a veri hn nokku til a vinna. Sendingin spuri, hva a vri. Stlkan segir, a s a, a lofa sr a sj, hva hn geti ori str. Sendingin jtar v, og verur n svo str, a hn fyllir upp allan binn. segir stlkan: "N vil g sj, hva ltil getur ori". Sendingin segist geta ori a flugu, og v bregst hn flugulki, og tlar n a komast undir hendina stlkunni upp rmi til mannsins. En lendir hn sauarlegg, sem stlkan hlt , og fr inn han, en stlkan setti tappa gati. Lt hn san legginn me sendingunni vasa sinn, og vekur n mannin. Vaknar hann fljtt, og undrast mjg yfir v, a hann lifi enn. Stlkan spyr han, hvar sendingin s. Hann segist ekki vita, hva ori hafi af henni. Segir stlkan, a a hafi sig lengi gruna, a ekki mundu eir vera miklir galdramenn eyjunum. Var n maurinn mjg glaur, og nutu au bi htarinnar me mikilli ngju. En er lei a nri, fr maurinn a vera fltur. Stlkan   [p. 61]   spuri, hva a honum gengi. Hann segir, a n su eir eyjunum a ba til ara sendingu, "og magna eir hana allir. Hn a koma hr gamlrsdag, og mun ei gott a fora mr". Stlkan sagi, a ekki gti hn kvii v a reyndu, "og skaltu ekki vera hrddur vi sendingar eyjamanna". Var hn n hin ktasta, og tti honum skmm a, a bera sig mjg illa. gamlrsdag segir hann, a n s sendingin komin land, "og miar henni fljtt, v hn er kaflega mgnu". Stlkan segir, a hann skuli n ganga t me sr. Hann gerir a. Ganga au, anga til au koma a skgarrunn einum. ar nemur hn staar, og kippir upp nokkrum hrslum. Verur fyrir eim hella ein. Hn lyftir upp hellunni, og er ar jarhs undir. au ganga n ofan jarhsi, og er ar dimmt og gurlegt. ar er ein ljstra dauf, og logar hn mannsstru hauskpu. ar liggur karl einn, heldur gurlegur, rmfleti vi ljsi. Augun honum voru eins og bl, og allur var hann frnilegur, svo eyjamanninum tti ng um. Karlinn segir: "a ber eitthva nrra vi, a ert ferinni, fstra. a er langt san   [p. 62]   g hef s ig, og hva g n a gera fyrir ig". Stlkan segir honum allt um ferir snar, og um mannin, og fyrri sendinguna. Karlinn biur hana a lofa sr a sj legginn. Hn gerir a, og verur karlinn allar annar, egar hann tk vi leggnum. Velti hann honum allar lundir fyrir sr, og strauk hann allan utan. segir stlkan: hjlpau mr n fljtt, fstri; v n er manninn fari a syfja, og a er merki ess, a sendingin er senn komin. Karlinn tekur tappann r leggnum, og kemur flugan t r honum. Karlinn strauk fluguna, og klappai henni, og segir: "Faru n og taktu mti llum sendingum r eyjunum, og gleyptu r". var brestur mikill, og fr flugan t, og var svo str, a annar skoltur tk vi himin, en annar vi jru. Tk hn svo mti llum sendingum r eyjunum, og var n manninum borgi. Fru au n heim aftur r jarhsinu, og settust a b stlkunnar. ttust au san, og jukust, og margflduust, og uppfylltu jrina.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page