1

ÞAÐ
EINA
SEM ÉG
VEIT ER
ÉG

Ég heiti Hlynur Björn Hafsteinsson. Ég er fæddur 18.02.62. Í dag er 15.12.95. Á milli þessara daga: Allir mínir. Á milli þessara talna ligg ég. Ég fæddist á laugardegi. Í dag er laugardagur. Lífið er ein vika. Ég dey um hverja helgi. Ein vika. Á undan hefur liðið ein mannkynssaga og á eftir kemur önnur. Ég verð dauður eftir að ég dey og ég var dauður áður en ég fæddist. Lífið er hlé á dauðanum. Maður getur ekki verið dauður allan tímann. Hlynur Björn Hafsteinsson, 1962-95. Gæti þess vegna verið öfugt. 1995-62. Það eina sem ég veit er ég.

Ég er ljósskolhærður. Mamma er skolhærð einsog mömmur eiga að vera. Pabbi er gráhærður. Hann gránaði daginn eftir að þau skildu. Þau skildu fyrir fjórum árum. Ég skildi mánuði eftir að þau skildu. Ég skildi við Sigrúnu. Við vorum saman í hálft ár, bjuggum saman í fjóra mánuði: Árið mitt í hári. Sigrún var 25.000 en féll svo hratt í verði (þetta var á verðbólguárunum) og var komin niður í 9.000 síðasta daginn. Sigrún er eina sambandið sem ég hef verið í fyrir utan eina Hrönn (20.000) í menntaskóla. Sigrún var samt ágæt en fór of snemma á fætur.

Reykjavík í skammdegi um morgun: Smábær í Síberíu:

Skafrenningur í ljósi staura og gufuhvolf af myrkri yfir og salt kalt haf . . . ragrautur . . . í kring, með fjöruskyri:

Hræringur kringum hrákalt nes og fjöllin fornar hrúgur, ónýttar afurðir, öskuhaugar úr heiðni, brotajárn bronsaldar:

Harðnaður niðurgangur jökla, hvítmyglaður sköflum kringum tímabundinn nútíma, járnbenta spilaborg, til einnar nætur tjaldaða og tæpa tölvubyggð:

Tvíhæðuð rislág hús úr steypu, skemmdum veggjum, sprungukerfi á gafli líkt og skuggi trés og þau alkalin í garðinum gegnfrosin og dauffingruð brothættum postulíns-greinum, undan fugli látandi, ef einhverjir væru:

Mannlaus, lauflaus, fuglvana, óskordýruð dauðaborg þar sem jafnvel draugarnir halda sér dauðahaldi í --- löngu liðnar --- þvottasnúrur í endalaust tillitslausu rokinu, frekjulegum vindi:

Endalaust veður inná þig, veður inná þig næðingur, veðuræðandi gæðingur, síforvitinn Kári, kemur hlaupandi niður vindstiga og vefur vindstreng þér um háls, herðir að með fjórtán hnútum og bítur í kinnar, stráir seltu í sár og úðar af frostbrúsa í augun á þér:

Þú flýrð, þú fýkur um skjóllausar göturnar gráleiddar gelaðar hélu, perlaðar pólsvita, mannlausar, tannlausir gómar, opnir munnar að geispa golu og aðeins staðfestar hérna megin við Jan Mayen vegna þess að lengd þeirra hafa lesið upp leigubílar:

Næturlangt hafa þeir velt upp malbiki á mælaborð, gefið grjótinu merkingu, skilað sköflum inn á gjaldmæli, breytt kulda í krónur.

Í heitum og fallegum gljásvörtum mælaborðum leigubílanna --- þessum léttu japönsku plasthlunkum sem sigla svo malhægt um ísi lagða voga og sund, fylfullir af sólskýrum takti L.A.-ættaðra popplaga sem leikin eru á næturvöktum útvarpsstöðvanna --- liggur eina staðfesting þess að þetta land sé byggilegt. Velmegun og lýðræði vel geymd í hanskahólfinu.

Á horni Snorrabrautar og Miklubrautar stendur nyrsti leigubíll Evrópu og ljósið á þaki hans viti, útvörður Vesturlanda.

Taxi.

Á slíkri stund er Reykjavík svona borg: Fólk býr hérna bara vegna þess að það fæddist hérna. Mér líður einsog útburði.

Ég geng heim. Eða frekar: Ég keng heim. Klukkan er 874.