1

[ ... ]

Nú bý ég í hverfi sem allir vita hvað heitir, 101 Reykjavík. Fólk yfir fimmtugu veit reyndar sjaldnast, eða vill ekki trúa því að nokkur búi við Laugaveginn, en það geri ég og geri það vel. Það eru tvö ár síðan ég flutti að heiman, tveggja ára sjálfstæður búskapur í hjarta miðborgarinnar. Ég hafði alltaf séð þennan sjálfsþurftarbúskap í miklum hillingum, eins og von er og vísa með ungar konur. Ég ætlaði að halda matarboð og eiga ógrynni af framandi kaffitegundum með áherslu á svæðið umhverfis Tyrkland. Dansa allsber í stofunni og gera jólahreingerningu í febrúar. Leggjast yfir feng shui bækur og kaupa krúttaða dúka og sushimottur á laugardögum. Og síðast en ekki síst draga unga myndarlega menn í heimsókn um nætur og hella upp á kaffi og bjóða viskí, og þeir myndu dást að sjálfstæði mínu og afslöppuðu heimilishaldi. Ég fékk fyrsta áfallið þegar ég borgaði 2750 krónur fyrir klósettpappír, hreinlætisvörur og moppu. Ég fékk annað áfallið þegar ég sá að semíkrúttaður dúkur með brunagati kostaði 2300 krónur í Fríðu frænku sem miðar verðlag sitt frekar við fimmtugsafmæli en fátækar námsmeyjar. Og þriðja áfallið þegar ég sá að til þess að láta feng shui draumana rætast þyrfti ég að búa á 250 fermetrum og eiga sérlega skilningsríkan leigusala sem væri opinn fyrir gosbrunnagerð á miðju stofugólfinu. Loks var það leigan. 50.000 krónur á mánuði. Svo ég ákvað að fá mér meðleigjanda. Og Harpa Klængsdóttir kemur til sögunnar. Harpa er, ótrúlegt en satt, blóðskyld mér í móðurætt, að norðan og spilar á klarínett. Ekki bara sér til ánægju og yndisauka, heldur spilar allan daginn og "lærir klarínettuleik" í þar til gerðum skóla sem kennir fólki "klarínettuspil" og að verða "klarínettuleikarar" þegar það verður stórt. Ég hélt að hún væri að grínast þegar hún sagði mér þetta fyrst, hélt að klarínett væri hljóðfæri sem bara væri notað í Tívolíinu í Kaupmannahöfn af hressum feitum körlum með rauð nef og axlabönd. Það var mamma sem kynnti okkur og stakk upp á að við gætum leigt saman. Það var í hitteðfyrra og Harpa var svotil nýflutt í bæinn til að hefja nám í blásarakennaradeild Tónlistarskólans í Reykjavík. (Það tók mig marga mánuði að læra þessa romsu). "Það væri svo elegant fyrir ykkur frænkurnar að rækta frændskapinn og kynnast" og með þetta í huga hringdi ég í hina frændglöðu móður mína (eftir feng shui- og klósettpappírssjokkið) og fékk símann hjá Hörpu frænku. Samskiptin voru frekar stirð til að byrja með, eða öllu heldur var ég frekar stíf til að byrja með.

- Hæ, þetta er Dís . . . frænka þín, dóttir Ástýjar.

- Nei, sæl frænka, hvað syngur í þér?

- Allt ágætt, nema ég var að flytja og vantar meðleigjanda, hvernig er staðan hjá þér?

- Ja, ég bý nú hérna á Garði í Skipholtinu og fer svo sem ágætlega um mig. Hvert varstu að flytja?

Ég náði því engan veginn hvar hún sagðist búa, sá fyrir mér hjáleiguna Garð í Stóra-Skipholti rétt fyrir utan bæinn.

- Á Laugaveginn . . . þú veist aðalverslunargötuna, hérna niðri í bæ, ferlega sæt íbúð og það er laust herbergi ef þig vantar.

- Ég þakka gott boð, Dís, þið mæðgur eruð nú algjörar perlur, ég kem kannski við í vikunni og skoða íbúðina.

- Ja, en hvað með bóndann, eða þú veist, þennan Garð sem þú býrð á, varstu búin að binda þig eitthvað þar?

- Ha, nei elsku frænka mín, ég bý á Nemendagörðum Bandalags íslenskra sérskólanema hér í Skipholtinu í Reykjavík, hélstu að ég væri uppi í sveit!!

- Nei, nei . . . ég var bara að grí . . .

- Hefur hún mamma þín það annars ekki gott? Það var svo yndislegt hjá okkur um helgina, við flatmöguðum úti í garði á Byggðarenda og sleiktum vorsólina. Pabbi þinn grillaði svínalundir og við leigðum mynd um kvöldið. Það er yndislegt að vera hjá svona góðu fólki.

- Já, þau eru fín. (Hvað var málið með sifjarómantíkina? Hvar var ég?)

- En ég athuga þetta, ég er ægilega spennt fyrir því að búa svona alveg sér, við aðra dömu meira að segja! Heimavistin tekur svolítið á taugarnar, (hér byrjaði hún að hvísla í símann), og þau eru óttalega heimóttarleg hérna krakkarnir.

- Já, einmitt, það er svo pirrandi.

Ég þurfti að fletta þessu orði upp eftir símtalið.

Þetta var fyrir tveimur árum næstum upp á dag. Og enn búum við Harpa frænka saman á Laugaveginum, þú veist aðalverslunargötunni . . . Ég verð að viðurkenna að hún kom ægilega og þægilega á óvart og það sem virtist vera stelpa sem liggur andvaka af spenningi vikuna fyrir stóra ættarmótið, er í raun . . . þannig stelpa, en hún er líka svo góð. Og við erum barasta ágætisvinkonur. Í morgun borðuðum við einmitt hinn árlega afmælismorgunverð frænknanna; til að fagna tveimur árum í blíðu og stríðu, Ebony og Ivory sameinuðust yfir gulrótarköku og Gevalia kaffi. Þetta tyrkneska reyndist vera geðveikislega dýrt.

Ebony (Harpa): Hvernig leggst svo sumarið í þig?

Ivory (Dís): Æi, bara vel, sumarið 2000 hlýtur nú að verða gott.

Ebony: Ég held að þetta sumar geymi margt í skauti sér Dís. Ég finn það einhvern veginn á mér. Kannski verða það allt aðrar frænkur sem sitja hér og drekka kaffi að hausti, hver veit nema örlögin taki örlögin í sínar hendur og spinni magnaðan vef ótrúlegra atburða!

Ivory (hálfhlæjandi): Þetta sagðirðu nú líka í fyrra.

Ebony: En nú er það svo áþreifanlegt Dís. Geysir, konungur jarðneskra hvera lætur í sér heyra eftir margra ára þögn. Það liggur eitthvað í loftinu!

Ivory: Það var verið að gera vísindalegar tilraunir með hann Harpa! Slappaðu af með örlögin og einbeittu þér að gulrótarkökunni. Kannski er hún að reyna að segja þér eitthvað.

Ebony (fær sér vænan bita af köku og horfir dreymandi út á Laugaveginn): En í fyrra kynntistu Héðni er það ekki? Þá hafði ég rétt fyrir mér. Mér finnst ennþá að þú hefðir átt að bjóða honum á Mahler tónleikana hjá Sinfó. Hann hefði bráðnað Dís, ég veit það.

Ivory: Ekki fara að tala um það aftur, ég bið þig. Þú veist . . . kannski ekki . . . að til að sjarmera karlmann verður þú að vera á heimavelli. Þú býður ekki karlmanni á myndlistarsýningu ef þú veist ekkert um myndlist. Það segir sig sjálft. Og ég hef ekkert vit á klassískri tónlist. Manstu þegar þú varst að lesa undir tónlistarsöguprófið og ég var dauðhrædd um að þú værir fárreið út í mig. Þá varstu að þylja upp æviágrip Forr. . .

Ebony (tístandi): Fauré, Gabriel Fauré og hvernig tókst þér aftur að koma þeirri grillu inn í hausinn á þér að ég væri fárreið út í þig!

Ivory: Nú, þú gekkst bara um gólf og muldraðir fárreið, fárreið, fárreið, fæddist árið átjánhundruð og eitthvað, dó nítjánhundruð og eitthvað. Fauré, fárreið, það er enginn heyranlegur munur á þessu.

Ebony: Þú ert nú ekki með öllum mjalla, frænka.

Ivory: Hvað sem öllum Forreum líður þá hefur Héðinn engan áhuga á klassískri tónlist.

Ebony: En örlögin hafa nú bundið sinn lokahnút á það ævintýri. Örlögin sjá um sína. Er það ekki?

[ ... ]