University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Víglundar saga: a diplomatic transcription (17[??])

Previous Previous section

Next section Next



 

Cap: xiii.

Page Image Nu vikr aptr Sĝgunne til Eiriks Jarls: hann giĝrd-
-ist gamall madr, oc dó af elle. Sigurdr son hans tók eign-
-er epter hann, oc feck ongva Nafnbót epter hann, af
  [p. 45]   Page Image Harallde Konunge. Ŝvi Konungr lagde helldr óŝocka
til allra frĉnda Ŝorgríms fyrer saker vináttu vid Ketil.
Helge hafde kvongast &jacute; Norege, oc var kona hans ĝndud:
Atte hann epter dótter eina er Ragnhilldr het, kvenna frí-
-dust. Helge unde ecke j Norege, epter Eirik Jarl faudr
sinn; oc fór hann til Islands, oc kom ad i Austfiĝrdum, se-
-int Landnámatidar: hann keypti land i GautaVík,
ad ŝeim er Land hafde numit, oc bió ŝar til elledaga.

Nefna verdr fleire menn til Sĝgunnar. Steinólfr het
madr, hann bió í Hraunsdal: hann átte ŝann son er Ŝor-
-leifr het, mikill madr oc efniligr; hann bad Ketilrídar:
enn hun villde ecke eiga hann. Ŝorleifr talade margt
um, ad hann skyllde hennar fá, hvort ŝad ŝĉtte Hólm-
-kele vel edr lítt. Miĝk var Ŝorbiĝrg Ŝorleife samŝyck.
Enn er so var komid, ad Ŝorgrimssyner voru heiler,
spurdu ŝeir faudr sinn hvad hann legde ŝá til raada
med ŝeim? Ŝorgrimr sagdi, ŝad ŝiki mier raad, ad
ŝid komed til skips Gunnlaugar, oc bided hann fars
um Islands haf, oc seged vid liggia líf yckar, sem satt
-er; ŝid skulud dyliast; enn hann mun hallda heitstre-
-ingíng sína, oc flytia yckr til Noregs. Enn Sigurdr
er so godr drengr, ad ŝid munud af hĝnum nockud gott
  [p. 46]   Page Image hlióta; enda munud ŝid ŝess ŝurfa: ŝvi ŝar munu ŝid mín
miĝk giallda. var ŝetta nu stadraadit. Ŝath seigia menn,
at Ketilridr vĉre miĝc harmŝrunginn um Veturinn: svaf
hun lĝngum lítid, oc vakti j Stofu sinne, ad sauma á nĉtr.
Ŝá sĝmu nótt er ŝeir brĉdr ĝtludu til skips um daginn epter,
enn ŝeir Ketils syner voru ŝá skipbuner, foru ŝeir br-
-ĉdr til Foss, oc geingu i Svefn-stofu Ketilridar: sat hun
ŝar, oc saumade; enn ŝiónustu kona hennar svaf: sag-
-nar hun ŝeim allvel; hefr nu, sagde hun, langt verid
á millum funda vorra: enn nu ŝiki mier ŝo vel ad
fara, er ec sie yckur á life. Settust ŝeir ŝá nidr
hiá henne, oc tĝludu leinge; sagde Víglundr henne
alla sina raadabreitne. Hun let vel yfer ŝeirre fyr-
-erĉtlan: ŝiki mier vel, sagde hun, ŝegar ŝeir ge-
-ingr vel, hvad sem um mig lídr. Gipstu ecke á
medann ec er i brottu, sagdi Viglundr: fader minn
mun ŝvi raada, sagdi Ketilrídr: Ŝvi ec vil eigi &jacute;
móte hĝnum giĝra, enn ec má eigi siálf rada: enn
vera má ad mier sie eigi hĉgra enn ŝier, ef, ec er
ĝdrum gipt; enn ŝó mun ŝad um sinn so framm fa-
-ra. Hann bad hana skera hár sitt; oc ŝvo hĝf-
ud sitt: hun giĝrde so: Enn er ŝad var giĝrt mĉll-
  [p. 47]   Page Image -te Viglundr; ŝad lĉt ec vera um mĉllt, at einginn skere
haar mitt, ne ŝvóe hĝfud mitt nema ŝu, medann ŝu lifer.
Geingu ŝeir ŝá ut, oc Ketilridr med ŝeim, ŝau skildu ŝar
í Tunenu ute: Kyste Viglundr hana, enn hun gret faar-
-lega, oc ŝau bĉŝe. ŝotte ŝeim baŝum allmiked fyrer
ad skiliast: enn ŝó vard nu so ad vera. Geck hun nu
inn aptr i Stofuna, enn ŝeir fóru veg sinn. Ŝa kvad
Víglundr vífu, ádr enn ŝau skildu.

Mĉr nem ŝu minar visur
munnfĝgur ef ŝu villt kunna
ŝĉr munu ŝier ad gamne
ŝorngrund verda stundum:
ef ytrust verdr ute
eigendr litinn freya
ŝá muntu mann hinn mióa
minnast hveriu sinne

Enn er ŝeir voru skamt ur garde komner, kvad Viglundr
adra vísu

Stódum vid tvĝ í túne
taklinnum manna sinnum
hermdum hauklegt klandr
haarfĝgr oc gret saarann.

  [p. 48]   Page Image

vidt flugu taar um tródu
til seigir harmr oc vilie
strauk drifhvítum duke
drós um hvarmenn liósa.

Litlu siŝar enn Ketilridr kom í Stofu sina, kom Holmkell ŝar:
hann sai á dóttr sinne, ad hun var grátinn miĝk: hann
spurde, ŝví henne yrde so osvefnsamt? hun sagde, mier kemr
í hug fall brĉdra minna. Villder ŝu láta hefna ŝeirra?
sagde hann: ŝad skyllde vera, ef ec vĉre karlmadr mik-
-ils raadande, sagde Ketilrídr. Bonde svarar, vit ŝu ŝad
fyrer vist, ad er hefe ŝad ŝo fyrer ŝig giĝrt, ad fara eige ad
ŝeim brĉdrum; ŝvi ec veit ŝeir lifa: oc dylstu nu ecke fyrer
mier, hvornveg ŝier er umgefid. ŝvi ec skal ŝegar vita,
ad ec get drepid ŝá, ef ŝad er ŝinn vilie. Hun sagde ŝa,
ad siŝr skylldu ŝeir drepner, ad hvorge skyllde sekr hafa
vered giĝrdr, ef ec hefde ráded: oc ec skyllde penín-
-ga leggia til fararefna Víglunde, ef ec hefde til: oc
ongvann mann skyllde ec eiga annann enn hann, ef
ec ĉtte ad ráda. Hólmkell stód ŝá upp, oc geck ut,
oc tók hest sinn, oc reid epter ŝeim brĉdrum. Enn
er ŝeir saau ŝad, mĉllte Trauste; her riŝr Holm-
-kell Bonde: Sie ec nu eitt til, ef ŝu villt fá Ketilridar,
  [p. 49]   Page Image oc er ŝó ecke gott raad, ad drepa Holmkell, enn taka Ketilrí
-de siŝann. Viglundr svarar, ŝo ad sá vĉre a buge, ad ec sĉe
alldrei Ketilride hiedanaf, ŝa villda ec ŝad helldr, enn giĝ-
-ra Holmkele nockurt mein: oc lítt munda ec hĝnum
ŝá alla sina velgiĝrninga, er hann hefr mier giĝrt, slík-
-ra harma sem hann átt á mier ad hefna. enda mun
Ketilridr nogann harm hafa, ŝo eige sie nu drepinn fader
hennar, sá er henne vill all gott. So er miklu betr, sag
-de Trauste. Nu skulum vid rída, sagde Viglundr,
af veiginum fyrer Holmkele; er hĝnum ŝad sĉmdarau-
-ke: oc so giĝrdu ŝeir. Holmkell ridr nu framm fyrer ŝá
- [sic] oc snyr siŝann aptr oc heim. Ŝeir brĉdr rida aptr á
gĝtuna: ŝeir siá at ŝar liggr í gĝtunne Fiesiodr oc gull-
hringr med rúnakefle: ŝar voru á ristinn ĝll ord ŝeir-
-ra Holmkels oc Ketilrídar, oc ŝad med, ad hun gaf
Víglunde fe ŝetta. Siŝann foru ŝeir brĉdr til skips
ŝeirra Gunnlaugs oc Sigurdar; voru ŝeir buner til
hafs, oc stód byr af lande: Viglundr kallar ŝá a skipit
ut; hann spurde, hvort Gunnlaugr villde veita hĝn-
-um far yfer Islands haf? hann spurde, hvorier ŝeir
vĉre? Annar kvadst heita Vandraadr, enn annar Tor-
-raadr. Gunnlaugr spurde ŝá, hvad ŝá drĉe til brott
  [p. 50]   Page Image ad fara: ŝeir sĝgdu lif sitt vid liggia. Hann bad ŝá gánga
á skip, oc so giĝrdu ŝeir. Sidann var dreigid segl upp, oc
sigldu ŝeir i haf. Enn er ŝeir hĝfdu siglt um stund, spyr- [sic]
Gunnlaugr hinn mikla mann, hvorra manna hann vĉ-
-re? hann sagde, ec heite Viglundr, enn broder minn Trau-
-ste, oc erum vid Ŝorgrims syner. Ŝá ŝagnar Gunnlaugr,
oc mĉllte sídann; hvad er nu til raada Sigurdr broder?
ŝví mier ŝyker nu um vandt ad raada; ŝvi ec veit at Ke-
-till Fader minn lĉtr drepa ŝá, er ŝeir koma i Noreg.
Sigurdr sagde, ecke spurder ŝu mic raada, ŝá ŝu tókst
vid ŝeim: enn ŝeckta ec Viglund, ŝegar ec saa hann,
af Helgu systr hans. Ŝiki mier ŝier sialfraadt, at Ke-
-till Fader minn hafe eigi meira valld yfer ŝeim, enn
ŝier líkar: mĉttir ŝu so hellst launa Ŝorgrime fyrer
sina velgiĝrninga. Ŝetta ver vel mĉllt broder, sagde
Gunnlaugr, oc giĝrum so. Fá ŝeir nu godann byr,
oc koma vid Noreg, oc fara heim til Raumsdals.
Var Ketill ŝa ekce heima; enn er hann kom heim, vo-
-ru syner hans í Stofu, oc sátu Ŝorgrimssyner mille ŝeirra:
Ŝeir voru samann xxííí&jacute;. ecke heilsudu ŝeir Fĝdr sinum;
settist hann í sĉte sitt: hann ŝeckte sonu sína, enn ecke
Ŝorgrímssyne. Hann spyr ŝvi syner hans kvedia hann
  [p. 51]   Page Image ekce? edr hverier ŝeir vĉre hiner okunnu menn? Gunnlaugr
sagde annar heiter Viglundr, enn annar Trauste, syner Ŝor-
-gríms Pruda. Ketill mĉllte, ŝá stande upp miner menn
oc drepe ŝá; villda ec her vĉre komenn Ŝorgrimr, oc
skyllde hann so fara. Sigurdr sagde, mikell er ŝa munr
yckar Ŝorgrims Pruda, ad hann tok okkur brĉdr báda
af skipbrote, med ĝllum mĝnum ockar, oc veitte oss ĝllum
vetrvist; átte hann ŝá alls koste vid oss: enn nu villtu dre-
-pa syne hans saklausa. Munum vier Kompanar vera
skeynu hĉtter, aadr enn ŝeir Ŝorgrimssyner eru fangader.
ŝvi eitt skal nu yfer oss liŝa. Ketill sier nu ad ŝad er ofĉrt
ad beriast bid Sonu sina: rennr hĝnum ŝá reidinn. Sig-
-urdr mĉllte ŝá, ŝad legg ec til med yckur; ad Gunnlaugr
broder minn giore um ĝll ŝesse mál: ŝví hann er reyndr
ad einu rettdĉme. Ketill sagde, ec ĉtla ŝad verde nu
so ad vera, helldr enn vier deilum illdeilum. Ŝetta var
stadraadit. Gunnlaugr mĉllte ŝá; ŝad er min giĝrd,
ad Ŝorgrímr Prúde skal eiga Olufu, oc hafe fyrer sialfum
sier spillt: enn Fader minn skal eiga allann arf epter
Ŝorer Jarl fĝdr Olufar, ŝann hun stód til. Enn Ketill
skal gipta Ingebiĝrgu dóttur sina Trausta Ŝorgrimssyne:
enn Sigurdr skal eiga Helgu Ŝorgrimsdóttr. Lĉt ec her
  [p. 52]   Page Image standa mina giĝrd. Ĝllum ŝotte vel oc viturliga giĝrt: unde
Ketill vel vid ŝessa giĝrd, ŝar sem komit var. Voru ŝeir
ŝar um veturinn i godu yfirlĉte: geck Trauste at eiga In-
-gebiĝrgu. Enn ad Sumre leggia ŝeir aller i hernad fostbrĉ-
-dr, oc verda hiner frĉgustu menn: bar ŝó Viglundr langt
af ŝeim ĝllum. Voru ŝeir ŝriá vetur hina nĉstu í ŝess-
-u starfe. Var Viglundr alldrei med ĝllu glede bragde:
ŝví Ketilridr geck hĝnum alldrei ur huga.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page