Cap: ii.

Þorer het Járl sá ed Riki átte at ráda &jacute; Norege;
hann var ágiætr Høfþingi: Jarl var vel kuæntr,
ok hafde feingit ágiætt konfang. Jarl ól vid konu
sinne eina dottur, sú er Oluf er nefnd; hun var þegar
á únga alldre harla kurteis; hun var allra kvenna
fríduft skøpud þeirra sem þá voru í Norege. Af því
var leingt nafn hennar, ok var hun køllud Oluf Ge-
-ysla. Jarl unne henne mikit, ok var hann vandlá-
-tr vid hana, so einginn skylldi vid hana tala, af karl-
mønnum. Jarl let smuda henne eina Skemmu; hann
let vanda hana mikit at øllu smíde; Skemmann
var vel grafinn ok gagnskorinn, ok rendt Silfr
í skurdina: Þetta Herberge var þakid med blýi ok
Steini, ok lúnat alltsamann: Skýdgarþr var um
  [p. 3]   skemmuna hár, ok læst gardshlidit med sterkum
jarnhurdum: ekci var þetta hus ad midr giørt
utann, enn inann: Þessa skemmu bygde Jarls-
-dotter, oc hennar þienustu meyar. Jarl sende
nu epter þeim konum, sem hann visse hagastar,
ok let kenna dottur sinne allar kvennmannligar
lister, þær sem þa voru kurteisum konum tídar, í
þann tíma: ok þat hugsadi Jarl, sem hønum gafst raun
á, suo skyllde dotter hans bera handnirder af huorre ko-
-nu, sem hun være þeim frídare. Nu lída suo fram stun-
-der: Enn þegar hun hafdi alldr til ac þroska, vøld-
-ust til marger ágiæter menn at bidia hennar. Enn
Jarl var miøg kostavandr vegna dóttr sinnar, oc
kom einginn sá framm, at hann villdi gipta hønum
hana, oc vísade þeim frá med hæverskum svørum, oc
ongvan mann sigrade hun med ordum, eda giørdum,
leid so framm langar stunder, oc hafde Jarls dotter
allra manna lof.