[Chapter 12]

Nú er þar til at taka at þeir Víglundr ok Trausti liggja í valnum. Vaknaði Víglundr við ok gengr til bróður síns ok finnr með honum líf. Ætlar hann þá at veita honum umbúnað, því hann treysti sér ekki at bera hann heim til bygða. Þá heyrði hann sleðagang. Var þar kominn faðir hans með sleða ok lætr Trausta þar uppá ok ekr honum heim til Ingjaldshóls, en Víglundr riðr einn saman. Síðan fylgði Þorgrímr þeim inn í jarðhús sem var undir sæng hans, ok var Ólöf þar fyrir ok batt sár þeira þar á laun ok urðu groeddir at heilu ok lá alla sjau mánaði í sárum. Hólmkell bóndi lét heygja sonu sína ok þá menn sem með þeim höfðu fallit, ok heita þar nú Kumlahaugar eða hryggir. Spurðusk þessi tíðindi um heraðit ok þótti mikilsvert. Höfðu þat allir menn fyrir satt at Þorgrímssynir væri fallnir. Fundusk þeir Þorgrímr ok Hólmkell ok sleit þetta ekki þeira vináttu, ok urðu á þat sáttir at soekja eigi þessi mál til dóma. En er Þorbjörg vissi þetta, sendi hon á laun eptir Einari föður sínum til Lóns at hann skyldi taka vígsmálit eptir sonu sína at soekja Þorgrímssonu til fullra sekta á Þíngnessþíngi. Spurðisk þetta um heraðit ok heim til Ingjaldshóls. Hásetar Hákonar sigldu um sumarit þegar þeir váru búnir ok kómu við Nóreg ok fundu Ketil ok sögðu honum hvernin farit hafði. Þóttisk hann eigi vita hvernin hann mundi geta hefnt svívirðingar þeirar er Þorgrímr prúði hafði honum gert. Synir Ketils váru nýkomnir ór víkingu, Gunnlaugr ofláti ok Sigurðr spaki. Þeir váru inir frægustu menn. Gunnlaugr hafði þat heit strengt at synja öngum manni fars þeim sem líf lægi við. En Sigurðr hafði því heitit at launa aldri illu gott. Ketill segir sonum sínum fall Hákonar ok biðr þá fara til Íslands ok hefna sinnar svívirðingar á Þorgrími. Þeir létu seint við því en sakir boenarstaðar föður sins fóru þeir á stað. En er þeir kómu í haf, rak á fyrir þeim stórviðri ok villtusk allt sumarit úti til vetrnátta. Kómu við Snæfellsnes í þoku mikilli ok brutu skipit við Öndverðanes. Kómusk menn allir lífs á land, en lítit náðisk af fé. Þorgrímr spurði þetta svá ok hverir menninir væri. Reið hann þá til móts við þá ok bauð þeim Sigurði ok Gunnlaugi heim til sín með alla sína menn, ok þat þágu þeir ok váru þar um vetrinn. Mikit fannsk Sigurði um Helgu, en þó talaði hann fátt við hana. Aldri urðu þeir varir við Þorgrímssyni. Þat var einn tíma at Gunnlaugr kom at máli við bróður sinn. Hann mælti svá: "Skulu vit ekki leita til hefnda við Þorgrím? Því ek veit vit fám fullgott foeri á honum." Sigurðr sagði: "Þetta er betr ómælt. Þoetti mér ek þá launa illu gott ef ek skylda drepa þann mann er mik hefir tekit af skipbroti ok gert síðan við mik hvern hlut öðrum betr. Skylda ek heldr verja hann en vont gera ef því væri at skipta." Skildu þeir þetta tal ok kom aldri Gunnlaugr á þat optar. Líðr nú vetrinn ok láta þeir broeðr boeta skip sitt. Búask at sumri til brottferðar. Töluðu þat sumir menn at vel mundi í hugþokka verit hafa með þeim Sigurði ok Helgu, en þó komsk þat ekki á lopt fyrir alþýðu mönnum.