[Chapter 10]

Alvör hét kona er bjó í Honskarði, fjölkunnig ok illa skapi farin ok allóvinsæl af alþýðu. Mjök vingott var með þeim Þorbjörgu húsfreyju at Fossi. Þau moeðgin Þorbjörg, Jökull ok Einarr keyptu at henni ok gáfu henni hundrað silfrs at hon skyldi fyrirkoma þeim broeðrum Víglundi ok Trausta með *einhverri fjölkyngi eptir því sem hon sæi ráð til, því þeim lék mikil öfund á um vinsældir þeira Þorgrímssona, en hefði frétt hver ást ok vinátta var með þeim Víglundi ok Ketilríði, en fyrirmundu þeim báðum at njótask sem síðar bar raun á. Maðr hét Björn ok var kallaðr Báru-Björn; hann var heimamaðr Þorgríms prúða. En því var hann Báru-Björn kallaðr at hann var sjógarpr svá mikill at honum þótti ekkert veðr ófoert á sjó at róa því hann kvaðzk aldri hirða um glettingsbárur. Hann hafði komit út með Þorgrími prúða ok hafði þá iðju at hann var fyrir skipum hans, en þá var fiskigangr mikill á nesjum. Aldri reri hann meirr en við þriðja mann ok hafði þó hraustan teinæring. Þat bar svá til at báðir liðsmenn hans sýktusk. Þá váru húskarlar allir Þorgríms at heyvinnu, ok vildi Björn róa til fiska ok talar við þá Víglund ok Trausta at þeir skyldu róa með honum um daginn á sjó, því menn hans væri eigi foerir. Þeir gerðu svá; var með þeim vingott. Allt vissi Alvör af því ok fór upp á hús sín ok veifði *kofra *sínum í austrátt, ok þykknaði skjótt veðrit. En er þeir váru komnir út á mið, var fiskr nógr undir. Þá sá þeir at dró upp flóka við austr ok landnorðr. Víglundr mælti: "Þat þykki mér ráð at vér höldum at landi, því mér gezk ekki at veðri þessu." Björn segir: "Eigi munum vér þat gera fyrr en hlaðit er skipit." "Þú munt þessu ráða," segir Víglundr. Flókann dró fljótt yfir, ok fylgdi bæði vindr ok fjúk ok svá mikil sjóillska at sjórinn var hvergi heill ok rauk hann þá sem salt. Björn kvaðzk vilja at landi fara. Víglundr kvað betr fyrri, "en þó skal nú eigi átelja." Þeir róa báðir Björn ok Trausti ok gengr eigi fram ok rekr þá í útsuðr til hafs. Tekr þá at fylla undir þeim skipit. Biðr Björn Víglund róa, en Trausta stýra. Sezk hann þá til ára ok roer svá sterkliga at þeir ná landi við Dögurðará. Þar bjó Þorkell skinnvefja er út kom með Bárði Snæfellsás, ok var hann þá gamall. En er sagt var Ketilríði at þeir hefði undan rekit ok þeir væri druknaðir, seig á hana ómegin, ok er hon raknaði við, kvað hon vísu þessa:

Aldri má ek á æginn
ógrátandi líta,
fyrst at málvinir mínir
fyrir marbakka sukku;
leiðr er mér sjóvar sorti
ok súgandi bára;
heldr gerði mér harðan
harm í unna farmi.

Þorkell tók vel við þeim broeðrum. Fóru þeir heim annan dag. Var þá fagnafundr mikill fyrir þeim Víglundi ok Ketilríði.