[Chapter 8]

Ţat var einn dag at ţeir broeđr Jökull ok Einarr riđu til Ingjaldshóls. Ţá váru ţeir feđgar heima ok úti staddir. Jökull spyrr Víglund hvárt hann vil gefa sér hest sinn inn bleika. Víglundr segisk ţat eigi vilja. Jökull segir: "Förumannliga var viđ orđit." Víglundr kvađ eigi verđa at gert. "Ţá muntu vilja etja hestum viđ okkr broeđr." "Ţat ţykki mér vera mega," segir Víglundr. "Ţá ţykki mér betr en gefinn hestrinn," segir Jökull. "Mun ţat fara sem má," segir Víglundr. Kveđa ţeir á nćr vera skal hestavígit. Riđa Fossverjar heim síđan. En er sú stund kom at hestavígit skyldi vera, ţá var fram leiddr Brúnn ţeira broeđra, ok lét hann ógnarliga. Ţeir búask til báđir broeđr at fylgja. Ţar nćst var fram leiddr hestr Víglundar. En ţegar hann kom í hringinn, snerisk hann í hringnum allt ţar til er hann hóf upp báđa foetr ok setti framan í snoppu Brúns, svá ór honum hrutu allar vígtennrnar. Síđan lagđi hann á tennrnar ok beit hann aptr viđ huppinn, ok beit hann á hol; datt ţá Brúnn dauđr niđr. En er Fossverjar sá ţat, hlaupa ţeir til vápna ok svá hvártveggju ok börđusk ţar til at Ţorgrímr ok Hólmkell gátu skilit ţá. Ţá var fallinn einn mađr af Víglundi en tveir af ţeim broeđrum; skildu viđ svá búit. Hélzk vinátta međ ţeim Ţorgrími ok Hólmkeli sem áđr. Spurđi Hólmkell at gott var međ ţeim Víglundi ok Ketilríđi ok meinađi hann ţat ekki, en Ţorbjörgu ok sonum hennar ţótti ţetta allt it versta. Líđa nú svá stundir fram, ok er ţat allra manna mál at öngvir menn sé jafn mannvćnligir sem Víglundr ok Ketilríđr á Íslandi ţeim samtíđa sakir lista ok kurteisi.