[Chapter 2]

Þórir hét jarl sá er ríki átti at ráða í Nóregi; hann var ágætr höfðingi. Jarl var vel kvæntr ok hafði fengit ágætt kvánfang. Jarl ól við konu sinni eina dóttur sú er Ólöf er nefnd; hon var þegar á unga aldri harðla kurteis. Hon var allra kvenna fríðust sköpuð þeira sem þá váru í Nóregi. Af því var lengt nafn hennar ok var hon kölluð Ólöf geisli. Jarl unni henni mikit ok hann var vandlátr við hana, svá enginn skyldi við hana tala af karlmönnum. Jarl lét smíða henni eina skemmu; hann lét vanda hana mikit at öllu smíði. Skemman var vel grafin ok gagnskorin, ok rennt silfr í skurðina. Þetta herbergi var þakit með blý<i> ok stein<i> ok lúnat allt saman. Skíðgarðr var um skemmuna hár ok læst garðhliðit með sterkum jarnhurðum. Ekki var þetta hús at miðr gert utan en innan. Þessa skemmu byggði jarlsdóttir ok hennar þjónustumeyjar. Jarl sendi nú eptir þeim konum sem hann vissi hagastar ok lét kenna dóttur sinni allar kvennmannligar listir þær sem þá váru kurteisum konum tíðar í þann tíma. Ok þat hugsaði jarl sem honum gafsk raun á, svá skyldi dóttir hans bera hannyrðir af hverri konu sem hon væri þeim fríðari. Nú líða svá fram stundir. En þegar hon hafði aldr til at þroska, völdusk til margir ágætir menn at biðja hennar, en jarl var mjök kostvandr vegna dóttur sinnar, ok kom enginn sá fram at hann vildi gipta honum hana, ok vísaði þeim frá með hoeverskum svörum, ok öngvan mann sigraði hon með orðum eða gerðum. Leið svá fram langar stundir, ok hafði jarls dóttir allra manna lof.