University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Link to University of Wisconsin Digital Collections
Icelandic Online Dictionary and Readings

Jn rnason, 1819-1888 / slenzkar Gtur (1887)

Previous Previous section

Next section Next



    [p. 16]  

II.

Gtur.

1.

A kemur opt hinn traui,
inn sig brgum finnur,
haukals fyrir flkjast
fbreytinn taugum nir;
kna sr kveur vini,
kipraur saman hnipur,
verjast kann vi eim berjast,
vitrum opt gys a flytur.

2.

A kom eg ar elfan hr
var ferum skjtum;
undir vatni ofan jr
arkai eg urrum ftum.

3.

Af hfufati hlt g nafn
og httulegri veiki,
egar g hitti sveina safn
sumir fara af kreiki.

4.

Af ullbandsra fjld
flttari,
samanvafri,
en flktri,
og fgru frumefni
fimbulskga
hefi eg heiti mitt.
Hva heiti eg ?

5.

Aflar og kraflar
fyrir ofan nafla;
ar er aflaung hola
og ar baukar margur .

6.

Aldraan ldng
eg leit standa,
hj *tum me pri,
fu me hraa hrifsar,
henni um stlgtt eg tti,
ntur ess neytti aldrei,
ntir sig ar me skreyta;
fylgja rjr hir harar
honum af tvennu kyni,
tvo sa lka leit eg
lipra ar vera a starfi,
lka eitt ltn lti,
litlum hlekkjum hnga,
*tar v tum ta
fugt munninn til fltis.
Tveir eru streingir stfir,
stiltir velta sporum,
strsta lim hans eir halda,
hngrair ttt vorum;
grimmur mli gjrist,
glest vi skepnu styrkinn,
frekar hann fegur kvenna,
  [p. 17]   en frekast um bjarnar ntur;
konu hann sr eina,
ofur grnn var a lta,
n hennar er ntur,
allan gng essi skreytir.
Sj hundru s fkk brra,
sex og betur tuttugu;
fleiri eg marga meina,
mr ofvaxi a greina.

7.

Aldrei er g einburi,
oftast er g tvburi,
er g stundum rburi,
en er g oftar fjrburi.
J. B.

8.

Aldrei vini eg yfirgef,
t held eg lfi,
altnd vaki, aldrei sef,
opt eg hamla kfi.

9.

Alla daga hfi hkir, hvatar leiir;
lopt og vindur loks v eyir.

10.

Allir vilja eiga mig
og a mr henda gaman,
niur vi mig setja sig,
og sna mig a framan.
J. B.

11.

Allsber gaur, sem tti pell,
msar hliar skoppa vann,
nefinu klrar niur svell,
nokku gruggtt drekkur hann.

12.

Alskrddur er
aptur strax eg fer,
mitt hi skra skart,
skjtt af leggja bjart.
A kla mig r og
valt gnga a v
sex svii fru
systkini og fimmtu.

13.

Ambtt er ein
er fist slandi
og *elst thsum opt;
volega vaxin
er s hin vesla kona,
ll er hn um kvi klofin;
*mjva glugga
hn marga ber sr,
opt er henni rass reki;
me breium hjassa
er s brott dreginn
er kemur hfulaus hana.

14.

Anda skil eg opt vi hold,
og hvorugt hafi,
hamra spreingi,
hristi fold
hvellu meur skrafi.
0. B.

15.

Andvana er flj eitt ftt,
frjvsama tti mir,
fuglar margir f hana sntt,
flasa um bkinn ir.

16.

Aptur og fram a fer
svo furu ltt ber,
mrgum er a missir sr,
mean spilt er
hressng gefur ga,
geingur milli ja.

17.

Auar hl eg ena s
me eistum sum hnga,
mlir tir mnnum hj,
miki bl vnga.

18.

Auugur ba auman mann
a selja sr hlutinn ann,
  [p. 18]   sem a einginn kaupa kann
og kostar meira en veraldar rann.

19.

Aull br sig opt til vegs,
me augu tv og ftur sex,
hrkulega hn fer a,
en heggur sama sta.

20.

Augnadapur, eyrnalaus,
einn bergi risi st,
gaur nefjaur me gildan haus,
grimt hann lamdi risa j.

21.

ri hverju einu sinni
alla menn eg ski heim,
sem ei mig eiga minni
eg vrum finn, og hverf fr eim.
J. B.

22.

bjrtum degi ei birtist l,
bragnar sj eigi,
en um ntur alla t
er hn ljs vegi.

23.

bkkum tveim eg systur s,
sextn voru a togast ,
mir Loka mentaf
milli hafi geingi .

24.

* eg fyrst heiti orma,
eptir a streingjum reingist,
getin me tal gtum,
greinist eg beina teini;
vi ggjarstaf geri kafa,
getur a eingmn betur,
hla hremmi glu,
*hrokaa a rum Loka.

25.

fjrum stend g ftum hr,
fangi sn a sveinum,
hir og lgir lta mr,
eg lt aldrei neinum.

26.

* grsteinsheium grpenngur geingur;
grnar rtur gra ar,
gular sjst ar eikurnar.

27.

heii geingu hldar tveir
og hvatlega ltu,
bru snu baki eir
a bir htu.

28.

heii geingu hldar tveir
og hvatlega ltu,
bru fngi bragnar eir
a bir htu.

29.

heii geingu hldar tveir
og hvatlega ltu,
bragnar milli bru eir
a bir htu.

30.

heii geingu hldar tveir,
ar hefi eg til vottinn,
eingu bru, spurn er sprottin,
splnis hlfan mjlkur pottinn.

31.

hvaa tr eru blin
rum megin svrt
en rum megin bjrt?

32.

hverjum degi hef eg raun,
hfuskepnur gegnum reingist,
hrufur yfir og hrku kaun,
hrum vendi lka fleingist.

33.

Hvoli eim, er a til bar,
a er nafni hlfa,
eptir kendur eins eg var,
eim hrin skjlfa.
J. Esp.

34.

hkjum fjrum hkta fr,
huggar rka og snaua,
  [p. 19]   en ef remur ramma nr,
a er kli saua.

35.

hru eyra hngir drs og heitir rna,
hjarta berst vi ma inni,
iju egar hn hreifir sinni.
Br. J.

36.

mr lta msir flr,
ekki er v a leyna,
lointsku lekur r,
lind vill ealsteina.

37.

mig leggja Adams brn me msu tali,
einginn halla mundi mli
mnu, a ru brjli.

38.

slttlendi stelpa st,
stundar listamenni,
msir kga aular bl
alt burt r henni.

39.

sumardegi sst eg opt,
seggja vafinn mundum,
eg er hafinn htt lopt,
en hleyp jru stundum.

40.

tjn gt einum hlk,
eingum dropa heldur,
er borin honum mjlk,
eitthva slku veldur.

41.

tnnunum gekk ein til og fr,
ttt um bjarkar snaga,
hn skk me hljin h,
svo hlutu menn t draga.

42.

bta nokkurn
eg leyni
af hrngalundum
haglega saminn;
af remur tegundum
essi er gerur.
Er hin fyrsta
af hfi dra1,
nnur af holds
mis forna
mergjardreggja
innstu um2;
hina riju
hagleiksmenn brddu
glsilega
glarkeri3.
sjna hans
er efst fjllum4,
en bakhluti hans
vi brarenda5.

43.

an mtti eg einum eim,
sem ei var sr tregur,
kemur vi jr og karfageim,
kvikur og blfanlegur.

44.

an s eg ti ann,
sem var fattur kviur,
me nefi snu kroppa kann,
en kngir eingu niur.

45.

ur var eg keti kldd,
kynja mjk lium,
en n er eg utan bndum brdd,
bsna ng rium.

46.

kaft hrpar sntin sngg,
snri opt hjldregin.
Sjtu og tta hn er hgg
hverju dgri slegin.

47.

nga fjra mr ber,
optast svelt um ntur,
en stinnist vmb stai er
stint ba ftur.
  [p. 20]  

48.

ngalur t r v
allar hnga ntur,
stafast, egar stai er
stft me ba ftur.

49.

ngur mitt er lnar lngt,
stendur enn og st gr.
Bndi lju mr dttur na,
mun mr lina.

50.

rhelmngur innanlands ber eingan galla,
hans er nafn hfi manns og hnjkum fjalla.

51.

tta fnnum tti,
allmargur sr ntti,
foldin egar fraus;
tuttugu hfum trtti,
tum mjg sr fltti,
handa og hapta laus.
Eitt a auki var,
einginn s ess far;
fer um fjll og heiar
fjlga gturnar.

52.

tti a tta ullartog um []ormabana
lindin fgur lgis funa,
lipti fulla verlduna.

53.

Bar mig a byggum
breytilegum,
ar ri bndi
burgeislegur,
sat stli
sfeldlega.
Hsfreya var
harla lk
hsbanda,
hlain kaunum,
hvldist ttt
vi hli bnda.
Vinnumaur var ar
vgusur,
opinmynt ambtt
me rmum sum,
ngismr
ri mjvaxin ---
varir prddu
vfi netta ---
hlaupastrkur
hvikull nsta.
Framgjrn vinnukona
fylgdi starfa
og flutti bfaung
a fjallahmrum,
hvar hvallk var grafi
fold niur.
gnarlegur ussi
me illum anda,
hann, *reyrur
vi hjlvijar,
vin sinn hvatti
til verka strra.
Trygg var grika
greip til ra,
heim dreif bfaung
a hfi bnda,
var til reiu
vinnumaur,
vill a bndi
veiti mtstu.
Hlaupastrkur
hvergi dvelur,
hoppar n
herar bnda
og hyggur a tyggja
hsfreyu fylli,
hn tilkvdd
me hfi mtir.
Vinnumaur
sem vondur sklkur
veitir henni
  [p. 21]   vgir linar,
hn me pri,
hglega
hvlist
hyl einum.
Fir sveina
furanlega
ngismeya
me yndisleikum,
af eim sleikir
upp og niur
alla gla.
Vlt var von hennar,
sjlf forfrist
srlin skepna
snemma fi.
Flag etta
fbreyti
fannst ei kri
hva anna,
hvort heldur oldi
hita ea kulda.
j m lra
af essu bi
olinmi
vi rekvirki,
vel hafa numi
vofu talda
verka starfa.
ti er gta;
eignist s er rur.

54.

Bar mig a ranni,
ar ri fyrir
hsastyrkur
og hlda verja;
hann bj hala
hornleysu sjar;
en nr eg marghrossai
mti hans dyrum,
skauzt til mn
skipan hin *hsta,
sem bau mr til beina,
er bezt eg notai.
ar mtti eg lta
marga hluti,
og meal eirra
ngissvein einn,
er embtti hafi,
hann tti a mla
n handa og verkfra
hvern mann og hvern hlut
er hann fkk a lta*.
aan l lei mn
yfir vita marga,
v komast vildi eg
til Kephas bygga,
en veraldir tti eg
verkfri einu.

55.

Batt eg minn hest, sem bragnar meina,
vi saltan sj og vatni hreina,
holt, hir og hulda steina.

56.

Batt eg ar hest minn, sem fir meina
vi fjallshl og fagra steina,
vi saltan sj og vatni hreina,
helgustu mold, sem geri eg a greina.

57.

Baulu sna bndi skar, eg brgnum kenni;
hlfvtt mrs tk hann r henni,
en hirti ekki mr r enni.

58.

Bra mig fram
brekku eina
bandngjar tveir
me brak miki;
hvor eirra hafi
kynkvslir fimm
og flutti allar
  [p. 22]   fer sinni.
Leit eg rittu
ru veri,
hn rasar opt
raddarfelli;
s hafi kpu
af kgurskinni
og kuldahettu
me krka ferna.

59.

Ber ber brurin mta
bl bl kjltu ,
sr sr sveininn mta,
s s ei vi v.

60.

Berserki s eg
bundna fimmtu1,
rj hundru streingi2,
rtuga alla,
me fjrum flkjum3
fimm tvennir greia4;
einn dregur a sr5
ur upp tali6.

61.

Birtist mr dag einn dreingur,
dapur ltt fjki,
ekki flgur og ekki geingur,
er lf bki.

62.

Birtust mr brur rr
bognir a starfi,
allir vi einn staf
fram kreika;
hvar sem staar nam
stafurinn hreinn,
lgu eptir hann
lonar sloir.
Einn drottinn eiga
minnstir brur,
tveir beina lei
svo tapist eigi,
en einn lttir undir
athfn hinna.

63.

Bngur er eilf ngri,
ei mjg frnlegur snum,
meal a mrgu fru,
mynd hans einginn fyndi;
rm hafi reit tmum,
rstfun na ri.
Fnix efnandi funa,
frir hans dmi skrast.

64.

Bj eg mr vna veizlu,
hafi eg jrina fyrir pnnu
en eldinn fyrir seii,
var lti
r vnni sonngu,
nema vatni tmt
og varpai eg v fr mr.

65.

Bllaust og beinlaust
btur gras af jru.

66.

Bla ein er breidd vind
bygg a tveggja ri;
eilfar eftirmynd
umhverfis hn ni.
Skullu henni skafll,
skum hlaut a verjast;
ar sr hfu hasla vll,
hiti og frost a berjast.
Kmnisnafn eitt kli bar
kngs Gimla storum,
ofi fyrst vatni var
af vitrng mesta forum.
Vkngur fr himni hart
hleypti skeis svifi,
geystist kli *ggnum snart,
gat hvergi rifi.

  [p. 23]  

Vri fati vel brka
vatni og eitri hldi;
himins milli og manna a
myrkra hrekur veldi.
Loks eg a v leii j
svo ljsri ng valdi,
a lfs og andar giptng g
gerist v tjaldi.
Ber eg n fram beztu skil,
svo brellinn mig ei haldir,
horfa mttu ha til
og hugsa fram aldir.
H. J.

67.

Blkk og svrt uppbirtir mart,
bin er essi gta,
sn hn rfur systkin hart,
svo au undan lta.

68.

Bogin kerlng blkk kinn,
brennir margan skildnginn,
um munninn geingur t og inn,
af efni sama og maurinn.

69.

Bolli datt af hyllu,
brotnai bolli,
einginn kom til slands,
er bolla gti btt,
og var a bolli.

70.

Borg leit eg eina
upphum standa,
fimmdyru er hn
me fagurt smi,
henni eru gluggar tveir
glsilegir,
turnar a tlu
tveir og rjtu;
rur ar fyrir
einn rkur svanni,
en annars vegar
illur tranni.

71.

Bndi tti hross haga
hermi eg sj en Drepur eitt,
tta tldust ll n baga,
er s gtan heldur breytt.

72.

Bndinn er austurfjllum,
konan er vi sjvarstrndu,
sonurinn milli fjss og bar,
dttirin er hverju hsi.

73.

Bndinn heitir bauluson,
brn hans kisa og ta;
a er v ekki v von
au eigi vizku nga.

74.

Bndinn ofan af fjalli1;
konan me bjrgum fram2;
sonurinn milli hss og bjar3;
vinnumaur hverju aki4;
eldakerlng allra yndi5.

75.

Brattur heitir bndi minn,
br hann upp fjllum;
kona hans a krepja heitir,
komi er a um allar sveitir.

76.

Brir jafnan bera sig, a
ba ar um me snilli;
helzt vetrum haft er a
hita og kulda milli.

77.

Brurin bleik
hn stendur keik.
Eyir au
en liggur dau.

78.

Brytinn hari meiddi mig,
manna skiptir fi,
  [p. 24]   san fer sjlfan sig,
og sinni lttir mi.

79.

Brur eru tveir,
er fylgja bra lii,
sjaldan munu eir
karlasveit koma;
margan dag um a
munu eir togast
er hvor vildi hafa;
sauafeit
er eim sng hugu,
ar skulu eir hvld hafa.

80.

Brur fimm me breyttan leik
borast hver annars fat,
tvr systur tlta kreik,
og troa eim inn sjlfs sn gat.

81.

Brur tveir *baugakleif
bjuggu leingi saman,
hvor af rum hri reif,
eir hfu ei anna gaman.

82.

Brur tveir vi bor eitt stu, bita snddu,
ekkert saman sagt er rddu,
sinna verka kappi glddu.
samlyndi einginn fann, sem tlast kunni,
t hvor r annars munni
siaur essi klunni.

83.

Brur rr me burugt li,
ba kerfi einu,
*hstur er einn me herrasni,
en heldur ekki neinu.

84.

Brur rr me bsna flakk
ba kerfi einu,
*hstur einn me hofmannsstakk,
heldur ekki neinu.

85.

Bldu margir bta kjapt,
btist opt hj hldadrtt,
aptur fr eim llum tapt,
er a geysa dag og.ntt.

86.

Br mr innan rifja r,
reii, hryg og kti.
Kurteisin og kri
koma mr r sti.

87.

Brust birnir tveir
um banna f manna,
hafi hrn tta hvor
en hfu ekkert.

88.

Brnin skgar beit hn opt
beittum meur skafli,
li tnn, en tuggi lopt
og tndi ar me afli.

89.

Dasla lopti dlgar tveir
digrum hala fastir ,
kvenna vlum krafla eir,
karlmanns nafni til sn n.

90.

Dautt dregur lifandi r skgi.

91.

Dautt dr drattar eptir manni,
kldum vetri fu fr,
en fastar egar jrin grr.

92.

Dettur t og dettur inn,
finlega rassinn sinn.

93.

Dnglar eins og drukkinn maur
drjgt vorum hndum,
verur opt verki hraur,
vefur um sig bndum.

94.

Dlgur einn me digran haus
dregst lifandi manna sess,
  [p. 25]   illa fer ef er hann laus;
ttu n a geta ess.

95.

Dreingir voru a veii, fleygu v sem eir veiddu, og bru a heim sem eir ekki veiddu.

96.

Dr eg mig fram me djflum1,
dnkaist niur af skflum2,
kom eg fyrir kattarfu3,
kona nefndi mig vgu,
myntist eg munni vi bakka,
miki tti eg a akka.

97.

Duft er eg allur.
Dreki smvaxinn
br sr til buxur
og brjstadk snotran,
r bki mnum,
og b allsnotran,
enna brjta bragnar
og brenna funa.

98.

Dr me augum sj eg s,
sextn huldi maga,
fjrtn st a ftum , f
ll v ei til baga.

99.

Drgrip einn eg fyrir mr fann
og fr me hann;
essi hlutur myndai mann
og mr lkan.

100.

Ef mig gjrir aptan skera
og v btir framan vi,
upp r eg a vera
ngra barna gamani.

101.

Efni skapnaar
er mns annig,
a eitthvert dr
mr yfirltur,
skinn ea skjl sitt,
ea skegg myrkviar,
ormur spuna sinn;
er v svo vari.
Djpur er eg sem brunnur
ea dld vatna,
stundum ltill,
stundum rekinn.
Forvitrir mig brka
fum sinnum
alveg einan;
er v svo vari.
S mig ei brkar
srftkur
mun vera
um fi sna.
Ri n gtu
rekkar spakir.
ti er tali
a essu sinni.

102.

Eg ber vasa brur tvo og baugameii,
hrtskrnu, hanakli,
hauksvarp, b og pennasvi,

103.

Eg er gngi alla t
eingar fnga hvldir,
er hngi hf hj l,
hggin bnga mrg og t.

104.

Eg er hausi, hlsi, bk og vngjum;
lifandi skepna lopt mig ber,
lf er mr, dauur er.
J. B.

105.

Eg er n upphafs, fist eg, lka er eg endalaus. samt dey eg, eg hefi hvorki augu n eyru, s eg og heyri, eg sst ekki, sjst verk mn, eg yfirvinnst leingi, eg yfirvinnst   [p. 26]   ekki, samt sigrast eg, t ervia eg, en reytist aldrei, skynsamur er eg, en b meal eirra skynlausu, forsjnarelskari er eg, samt kann mr snast a hn hati mig. Opt dey eg ur en eg fist, samt er eg daulegur; opt kem eg vrum, n minnar vitundar. Hj kristnum byggi eg, hj heinum er eg, hj fordmdum helvti fordmist eg, drinni rki eg.

106.

Eg er barin, brend og gegnum rekin,
ftum troin, ti ,
en missandi hverjum b.
J. B.

107.

Eg er barinn blkaldur,
blsi a me kulda stormi,
san emja srpndur,
samt bana get eg ormi.

108.

Eg er bi elztur eg ngstur af llu heiminum.

109.

Eg er ei nema horaur hryggur,
ber eg hold og bein,
og mer eg hold og bein.

110.

Eg er ei nema skapt og skott,
skrautlega bin stundum,
eingri skepnu geri gott,
en geing li me hundum.
. B.

111.

Eg er ei skapaur og ei heldur er eg sjlfur skaparinn, finnst eg hj eim lifandi og meal eirra dauu, eg blf ekki grfinni, verldinni er eg hinn rkasti, eg er hvorki eldur n lopt, jr n vatn, finnst eg meal hfuskepnanna, eg er ltill, og mnka ekkert, eg er ei nrverandi, ei forgeinginn, eg er eilfinni, eg dey fyrri en eg fjst, eg er fair hinna fordmdu anda, eg er helvti en fullrkur slunni.

112.

Eg er ein
tal mnnum,
og myndir mr
margar breyti,
ber tast
bjarta snd
og mrg andlit
eptir mynd konnga;
glep eg v margra
guma sjnir.
Mean fylgis
mns ei urfa,
*hreytir margur a mr
hnfilyrum
en flestir minnar
forsjr leita,
eir mein
ea misgjr rata;
hefir a mrgum
a haldi komi,
nema ftkum
neita eg fylgis.
Sakamenn opt
hefi eg skna gjrva,
og tlt dmendur,
til a dma rngt,
mrgum hefi eg
til metora komi
og hafi suma
til hembtta;
laerdmi sumum
lka duga,
og fyrir fjas einbert
fengi heiur.

  [p. 27]  

Hr er einasta
heiti duli,
af lsngu
ljst a ra;
eg samnfnu
eina lka,
s er saungmanna
svarinn vinur.

113.

Eg er eintmt hfu
og hali lngur,
eyrna, augna
og andlits vana;
heili minn rrnar
helzt af eldi.
Bezti bstaur
bst mr horni,
varast ar kann eg
voatilfelli,
svo tortmist ekki
torfeinginn hali.

114.

Eg er fyrst jru
finlega,
aki af jarlagi
ngu nsta,
koma menn
me hvassar axir
mig og hggva
miskunnarlaust;
er eg san
vatni skola,
en sundi reyta
oli eg ei leingi,
eldi san
er eg kvali
og sundur knosa
svo a lg eg ver.
msar vistar ---
verur svo f eg
raungar, rmar,
lgar, litlar;
enda mna tilveru
aumannahsum,
hvar eg n
*hstu elli.

115.

Eg er hs me aungum tveim
mr liggja brur fimm;
hrum kulda hlfi eg eim,
hrin veri kld og grimm.

116.

Eg er hvorki lt n ljtt,
og allra hressng manna,
er eg einkum nota um ntt
og nauum aumngjanna.
J. B.

117.

Eg er llu og llu
alstaar sjanlegur,
fleiri en hundra heiti ,
hvergi reifanlegur.
J. B.

118.

Eg er lipur, lttur,
litum mrgum settur;
eg er allur heimur,
utan himingeimur,
eg er lnd og lendur,
lngar sjarstrendur*.
Opt eg ligg hli ea hrygg,
a hendir sig og eg standi.
Hnttttur, flatur,
heldur er eg latur,
glggur, skr,
opt er eg dr.
Aldrei tygg og ekkert igg,
opt er mig a grannskoa vandi.

119.

Eg er me handarhldum tveim,
hafandi stert me klumbu ,
  [p. 28]   eg get snt um allan heim
hva eiga menn ltt og ngt a f.

120.

Eg er murlaus og hann fair
minn er maurinn minn.

121.

Eg er skpu augnalaus,
og a framan bogin;
ltinn ber eg heila haus,
hann er r mr soginn.

122.

Eg er til a allir sj,
einginn getur fundi mig,
ei rtt heldur sjlfur s,
sem kann a brka mig.

123.

Eg er ar sem ein fer mj
*mu hamars *seyra,
og ir meur einga r
t jtuns dreyra.

124.

Eg fann t safjarardjpi, r k, af nauti, r manni, af sau.

125.

Eg fer um Rm og Eystrasalt,
slands ekki eg hvtu tinda,
vetfngi bruna eg yfir alt,
eins og hugurinn til a mynda,
eg arf a vera, var og er,
eli mitt t fr einginn grunda,
aldrei sem vera til hef stunda,
greini hver s, ef geti r.

126.

Eg[1*] fra brur flokki einum standa s,
lsa dimmu, lna fu, lka meinum hrinda fr.

127.

Eg heiti ntt tr, *hst hsi; hvert er nafn mitt?

128.

Eg heiti a, sem ftkur er.

129.

Eg heiti a sem smiir hitta ljnum.
Eg heiti pressa flesk snum.
g heiti a, sem hugurinn lagar.
Eg heiti a, sem harpan bragar.
Eg heiti a, sem kvldsl lagar.
Eg heiti a, sem um hetjudaga hjarta gegnumst*.
Eg heiti a, sem logni lagar
ar landi mtir fl,
og missandi er alla daga,
eins fyrir menn og flj.

130.

Eg leit undir askinn bert,
er svo rin gta,
a var rnaskyrtan skert,
skal eg svo standa lta.

131.

Eg mtti hundi, millum fjara;
var ennisbrattur, brnasvartur,
rifjalngur, baksvngur.

132.

Eg nam a inn me fu,
einu sinni a venju minni,
skerbori bar eg fora,
bragnasveit ess ri heiti.
Helmng *tar laungum lta
--- --- --- --- --- ---
innan hliar, htt su
hsa eirra, er nd dsir.

133.

Eg s einn rekk
me eyrum tveimur
  [p. 29]   og eyrnaskarti,
ekki mjg litlu,
me nef
og ns eina,
van munn
og vna hfu,
stran rass
og sterkan nokku,
strhfngjum
veitir foeu.

134.

Bndi nokkur sendi hskarl sinn til dyra einn morgun, a hugleia um tn sitt, en er hann kom aptur spuri bndi v hann hefi veri svo leingi burtu. Hskarl sagi: Eg hefi horft a, sem eg hefi s. Bndi spuri. Hva sstu? Hinn svarar:

Eg s fljga
fugla marga:
aldurtjn Ellu1,
eggdaua menn2,
ben bldskorna3,
bulng Dana4,
jnustumey5,
nga bru6.
Enn s eg fljga
ru sinni:
skorinn lnskauta7,
og skip rins8,
jrn r afli9,
tleidda sl10,
konu kjtnefnda
fyrir kvi nean11.
s eg fljga
rija sinni:
silki sauma12,
svenska menn13,
Gunnlaugs bana14,
goabrenni15,
k kolltta16
og kvsla tr.17
Fjru leit eg
fugla strti:
sinnismt manna18
og mjfisk sjarl9,
hrjnar shrgur20
og hrept g heppni21,
brkur breiar22,
blur lskjlu23,
daun vart vnan24,
votlands gotann25.

135.

Eg s hleslu upp vi klett,
yfri sltt;
glggur ertu ef getur rtt.

136.

Eg s mann og ekki mann
undir eik og ekki eik,
hann drap fugl og ekki fagl
me ealstein og ekki stein.

137.

Eg s snt eina
*allskrautlega,
hn var v huld,
sem hldar fyr girntust
og ltu lf fyrir;
henni skein hafsl,
ljs landa banda,
og logi sefstrta.
Fur sitt i
r fjarlgum lndum,
alt hn metk
me endanum neri,
upp v hn spi
*tum til gamans,
eir hennar spu
me kkum metku.

138.

Eg s standa eylnd tv
um au hlupu tveir rlar,
  [p. 30]   ellefu tvennar ein og sj,
kaft meyar strddu ar.

139.

Eg skrifa tlf, tek tvo af, eru eptir tveir.

140.

Eg var a leita, fljtt og fann
feitan j baki;
sand-blfrosinn situr hann
silngsbjaraki.

141.

Eg veit eitt tr hu fjalli
me rettn greinum;
fjgur hreiur hverri grein,
sex fuglar hverju hreiri,
s sjundi ber gyltar fjarir.

142.

Eg vil spyrja a einu ig,
r v mttu flkja,
gettu me hverju eg *gyrti mig
geri eg vatn a skja.
Var a hvorki hr
nje ull nje h af skepnum neinum,
en lopti eins og gull,
ekki r jarar leynum.
Var a hvorki viur n hlmur
vaxinn upp af jru,
hvorki steinar, mold n mlmur
af manni nokkrum gjrur.
Rak eg a rembihnt
og reyri fast a bki,
san vann eg arka t,
ekki litlu fjki.

143.

Eg vil spyrja, intu mr,
eitthva a er veggnum
alls til arf, sem unni er,
ntt ef a tapar v.

144.

Eg gamall orinn s,
eineygur me skeggi sa,
mektugasta mustere
mr er boi inn a skra.

145.

Eik er ein
jru vaxin,
tlf hefur tgar,
tvr mjg digrar,
en fr tgum
ll hol innan,
liggur ar
lf og daui.
Tvr eru kvslar
henni ofan;
sitja fjrir
sveinar hverri;
yfirmann hafa eir
einhvern fjgra,
samlyndir
alt a vinna.
Brk eru eir
a ba til henni,
brendur er s
af bezta gulli;
borg er ltil
henni ofan,
hafa sma
rr meistarar.
Inn er dregi
undir hana
naut og sauir,
svn og geitur,
*sjvar fiskur
og si jarar,
gt eru tv
og gjr me listum
gluggar tveir
og gler me steinum;
enn er hli
hvorum *megin,
  [p. 31]   lt og gott
ar inn um geingur.
Ullar sprettur
akur henni,
msum litum
er hann vaxinn.
N meiga rekkar
ra gtu,
srhvern pnkt
me snnum greinum.

146.

Eikur tvr einum hl
eg hef liti standa,
nnur fl og ellim,
en nnur vel blma st.

147.

Ein er kvinna sessi svinn,
sjaldan miki rlar;
hennar sjga innflin
yfirmannarlar.

148.

Ein er orin ldru mjg en ng jafnan,
v ekkert hefir aptur fari,
undarlega er henni vari.
Skir fram sumar og vetur, sl og grmu;
einum ykir ofseint fara,
en rum lti hraann spara.
Hana kalla hldar margir heimsku a deya,
gera a samt gaungu og sessi.
Grettu n hva heitir essi.

149.

Ein er pka ofurskjt
af henni fkk ei fjandinn ht,
a gerir hn t um mar,
ekki eru henni fturnar;
einginn veit, hvar hn er me r,
utan a s vi nt sj.

150.

Ein er snt me ekkert vamm,
ri lngan hala dr,
hvert vi spor sem hn gekk fram
hennar ra styttist .

151.

Ein er skepna brleg
gurleg og ngfr mjg,
skjaldan sjlf hn skeii kaus,
skrur maga ftalaus,
alt eins egar ngt hn ber,
mtt ra hver hn er.

152.

Ein er skepnan gurleg
me i mrgum hlum,
fjalla skrur vondan veg
vendir eptir dlum.
Hennar leingd er harla frek,
hljadigur ir,
eyrarlaus me gna rek,
opt s meingi hrir.
Opt a slysum hin hl,
helju sumum fleytir,
feramanni mddum
mjka hressng veitir.
ri mrgum er hn kunn
afli hreifir stru,
ftalaus a fetar unn
fram hvar skeiir vru.

153.

Ein er snt yggjar mr,
er mr kom huga,
hve hn vri frkk og fr
og fljt a yfirbuga.

154.

Ein er snt mr orin kunn,
aptanftt og vngaunn,
gaddar standa gegnum munn,
glmir opt vi stlarunn.
  [p. 32]  

155.

Ein er snt, sem opt sig nir,
aptrar ferum s,
ber a nafn, sem barminn prir;
bragnar ri n.

156.

Ein er s kona,
sem aufum nar,
myndu af fnaarfora1
ea fatastyrkngu1,
en undir olboga
t hefir
undirmark fjr2,
eur arnarreifi2;
fagurt hn herberg
me fjallstind einum,
er geingur fram munn
grikonu hennar,
er skjskriu3
skatnar kalla;
bndi ea hsfreya
berja a dyrum,
hafandi lraskjl4,
lka barnshuggan5,
riflegan mump
og mna ur6;
gleypir hn fjallstind
gini ambttar,
og skir n dvalar
a srri hsfreyu,
linast hn
og ltur undan.
essa rtt,
s sem ei fjur.

157.

Ein er s stjarna,
stlslegin heldur,
hefir til fis
foldar kotn,
hann er vafinn
hjpnum nrna,
egar hann brestur,
er hn framliin.

158.

Ein er s rnefnd,
er etta rtt, rtt,
heitir *npa hleit,
holingeil og ol,
geilhol og gatv,
gleistg og rngmg,
ti stendur vatnsvot,
vindblsin grjtgrind.

159.

Ein hefir auga vallt tept me enni hru,
rfuna fr hn rttir jru.

160.

Ein hefir klof en eingan kjapt,
innan lrum hvt og blau,
me hasti streingd hara hapt,
hn svo getur brn me nau.

161.

Ein hefir mr sinn munn
mijum hvirfli,
og brennir honum
blmstur eldi,
girnist einginn
hennar glandi varir,
kyssa v allir
aptan til hana.

162.

Ein hefir snt
ekkert hfu
nema aeins itt eigi;
vantar vallt
augu og nef
en optast eyru og kinnar.

163.

Ein var ngu
af tal sonum,
ftt gat hn einga,
fjr kosta tti,
utan vi brodda
  [p. 33]   hn berist nakin;
fddi hn arfa
furubjarta,
er fyr ltust
en fold kmi,
utan s eini,
allir a skilja,
sem fornbrendum ham
var til fsturs tekinn ---
visjlsgripir
vktun urfa; ---
*gleypti hann hvervetna,
gafst honum fi.

164.

Ein veit eg systkin,
allva flakka,
um fjll, sj og byggir
fara au va;
skilja au ekki,
tt skortur dynji,
en ef num ntta,
nr hvorugt til annars.

165.

Eina dttur gat,
*eimyrja og kri
af efni sonu
r epli rindar.
Hn fkk sr maka
af hri foldar,
sem kri aflngur
kvii hennar.
Um munninn tk grur
vi getna standandi,
og fddi sama htt
flt og lopti;
llum er eim vs
aldurtili,
sem nu til hennar
nklakta fsturs.
Virum er v,
til varnaar, banna
a vera fngar
vegi skessu.

166.

Eina hefir hann tnnina,
tyggur hann grettur,
geta mttu gtuna,
garpurinn er mettur.

167.

Eina leit eg auargn
an sjnarbaugum,
kld var nean, klaf,
kyrtli unnum var hn ,
trin runnu ttt af hennar augum.

168.

Eina leit eg mur
aumkunarvera,
fir hn dag
fjlda sveinbarna;
en barnburi
barin harlega,
keyr ofan kalt vatn
ef kemst ei fr fstri.

169.

Eina leit eg nga snt
ugga dri stnga,
auga hefur og v ft,
vill hfi gnga.

170.

Eina rnd veit eg
efsta hlutar,
lka nesta
lifandi skepnum;
heil er jru,
hjlpar vatni;
loptbar eiga hana,
lneikur semja hana.

171.

Eina s eg laufa ln,
linda marga hefur,
svalar mi frin fn,
*fyrum kossa gefur.
  [p. 34]  

172.

Eina veit eg ambtt
allra dyggasta,
ef hn til styrktar fr
tta rla
list hinn nundi
um laundyr kru;
henni tvr ernur
halda lopti.

173.

Eina veit eg auarln
iju stunda arfa,
drjgum rfur systkin sn,
szt vill anna starfa.

174.

Eina arf eg hjlparhnd,
harnar rimman bra,
rki heitir Hfastrnd,
sem hefi eg til forra.

175.

Einatt fkk eg systur sj,
saman lgu bar r;
nnur hrra opt sig m,
en hin grafkyr liggja fr.

176.

Eineyg snt me yddum hramm
ri lngan hala dr,
vi spori hvert, sem fr hn fram,
frar styttist ran mj.

177.

Einftt, svinn, vi iju trygg
auga jtuns stendur ,
molar staung hvssum hrygg,
hitnar opt starfi v.

178.

Einginn hjlmur
undaskrum
jafnast vi mig,
g er tilbyrgur,
eingin sprnga
ea rifa
mr finnst,
v hultur reynist.

179.

Einginn maur og ekkert dr
n min lifa getur,
s sem miki af mr vel br,
en mjg lti hrepp setur.

180.

Einginn var eg,
unz mig undirriu
meginmagnair
meiar axa,
hfst eg of hauur
til hstis,
af lng lstum
Lokaburs stjra;
var mr miju
Mjlnisspora
bstaur feinginn
a bragna ri;
liti n eg
*ta fjlda,
en virt er mest
af vandramnnum;
rekkar f jafnan
rttar btur
snum skum
ef skja mig heim,
og bin til reiu
beina sama
gestum gef llum
n greinar munar;
hafa mig hldar
hvegum.
etta er snishorn
sgu minnar
gtu fali.
Gettu hva a er.

181.

Einhverju sinni voru tvr konur, r su hvar tveir menn komu; a sgu konurnar: ar koma okkar   [p. 35]   menn og okkar mra menn og okkar feur.

182.

Einmana eg ekkju s,
tti marga sveina;
allir viku frnni fr,
hn fkk ei asto neina.

183.

Einn bandngi eltir flj,
um lmusu a klaga,
gegnum kverkar gaddur st
en glyrnur utan maga.

184.

Einn er dreingur eg a veit,
etur rassi meur,
br hverjum b sveit,
brtt me munni teur.

185.

Einn er dreingur endalaus,
er hrum skla;
hvorki ftur finnst n haus
fgrum essum dla.

186.

Einn er dreingur opt me vl,
alt dr fi nean bk,
tt a geingur upp r rl,
einskisntur bi hann fjk.

187.

Einn er hlutur ei mjg leyfur,
orum mrgum sjaldan hreifur,
hann er hverju heimsins feti,
held eg fir skili geti,
skapar flest og er a ija,
ekki samt m hann tilbija.

188.

Einn er hlutur uppi bastofunni,
hlfar r manni, hlfur r k,
hann svanni og gettu n.

189.

Einn er hrngur stunda str,
staddur glettu vindi,
me hlrum tlf til fera fr,
fyrri en nokkur myndi.
H. P.

190.

Einn er karl, eldi hann situr,
opt hans svannar fylla kvi,
uppkst fr hann af v bitur,
alt fer a um nefgreyi.

191.

Einn er kominn ofan r Grindaskrum,
afgamall en ngur ,
yfir geysar lnd og sj.

192.

Einn er s fair,
sem l sr nija,
l hann sr tlf,
sem er a skilja,
rjtu hver eirra
arfa sr arfa,
syni me sama *skyni,
svartar dtur ei skarta,
mist fara ea eru,
aldrei vi staldra.

193.

Einn er s me afl og kraft
ekki fgaur mundarskafl,
aflaung hola er honum ,
hrna kraflar maurinn v.

194.

Einn er s sem allir lta og eins konngar,
en gylfi slar s ei hefur,
svoddan gta skilnngs krefur.

195.

Einn er s sem ijar bezt,
t kviinn treur,
etur a sem aldrei sst,
gis hlrann gleur.

196.

Einn er s smiur
almanna brautum,
  [p. 36]   sem reptir rann margra
en rttir lei sumra,
ngum og gmlum
ekkur jafnan,
kemur veg rtt
og kinnar srir.

197.

Einn er rll
allmrgum bum;
hann er haldinn
hsfreyum arfur;
hann er jafnan
me hfi svlu,
skegg hefur hann
me skrum mrgum.

198.

Einn er stafur llum sveitum,
annar djpt fiskileitum,
riji er himna hum,
fjri er skja leium,
fimti situr fjllum htt,
sjtti ar sem seggir stra,
sjundi ar sem lkir la,
ttundi hj *ta meingi,
alla gleur rskva dreingi.

199.

Einn er stnginn iulega
teljandi mrgum flein;
dpstu sr hann samt ei vega,
sjst ei heldur rin nein.

200.

Einn er vegur endalaus,
arkar ar um dreingur,
vi bi lrin bindur haus,
berum ftum geingur.

201.

Einn er rll um bkinn ber,
bsna fagurt grn hans skn,
ngst til iju nemur sr
a narta og bta mur sn.

202.

Einn fer dreingur opt me vl,
alt dr fi nean bk,
um geingur upp r rl,
einskis ntur, fi hann fjk.

203.

Einn hefir strkur illan si,
ti gluggum situr,
endann tekur hrsi
og t um kjaptinn flytur.

204.

Einn leit eg segg svrtum klum,
sem aldrei sltur skum,
utan velur sr vamlssk.
Trr nar leingi tvinna hum,
tum situr flskva glum,
me tngu en aldrei talar .

205.

Einn var settur upp bor,
innan kvinum lfi bar;
honum er lkt vi herrans or,
hsa sl nefinu bar.

206.

Einn veit eg ann undirmann,
llum bum vera kann,
veginn, skafinn hvern dag hann
hreinn aldrei vera kann.

207.

Eins hlutar nafn
er einkum annig:
galli gullkeri,
gott fyrir bsmala,
fylgsni fjalla,
fhirzlu blmi,
meal metora,
mkir kngsreii.

208.

Eins og nttin er eg blakt,
upp flest heimi lsi,
mrgu fr skri skakt,
skylt er mig a allir prsi.
J. B.
  [p. 37]  

209.

Eins og sendill fer eg sta,
ekki tt eg gngi par
fyrst eg eingar ftur ber;
eg fkk r eingar skapaar,
blfi ekki bjarga mr
bilar strax minn dugur.
Sji hva eg sendur er
svona kunnugur.

210.

Eitt er dr fjtrum fast,
flestir halda snilli,
fjandskap manna og fgnu hast
frir landa milli.

211.

Eitt er dr me yfri ol
r v ta lir bt,
hfu innan hefir bol,
hala um kjaptinn rekur t.

212.

Eitt er dr me rinn krapt,
innan v er hfui skapt,
efst kverkum hefur hapt,
halann rekur t um kjapt.

213.

Eitt er ng eigu manns,
eingan hefir bol til sanns,
klofi alt a kinnum er,
kynnast augun fjgur mr,
eingin kenni sr ber
af auar rein ea srfa grr.

214.

Eitt sinn hittust Oddar tveir
og Jnssynir bir,
annar nam a eta meir;
eg ess gjrla gi.
ar fyrir gekk annar inn,
tt og ttt, nafna sinn,
me v geri a metta hinn;
menu r essu ri.

215.

Eitt sinn hittust Oddar tveir,
Oddsynir voru bir eir,
gekk Oddur t og inn,
tt og ttt, nafna sinn.

216.

Eitt sinn var mr reika
um eyimrku,
fyrir mig bar ar
*firn mikil;
eitt var vera
af andakyni,
hryggbrotin sndist,
me hala tal,
hafi augu
hlfu fleiri,
me eim skygndist hn
a mannakyni
og hristi til eirra
hala sna;
sendir hn rvar
af srhverjum eirra,
allar ramma r
einhvern egna,
sem ft komast
og foldu troa;
hn srir alla
og suma til bana,
svo eir hnga
saurinn niur,
ekki samt httir hn
a skjta,
fyr en lei er orin
leik essum,
ea vin hennar
augsn kemur;
hann er skrt ljs
og skn henni augu,
hjanar hn
og httir um tma,
en hamast opt
rum stum;
  [p. 38]   hn varir t
vindar deyi
og flnar ekki
falli gras.

217.

Eitt sinn vegi var,
virar ri frttirnar,
brgnum mtti remur ar
og eirra nfn vasa bar.

218.

Eitthva grtt en ekki ljtt,
ullartt og lka stt,
beinasmtt en bsna fljtt,
bar sig ltt vri grtt.

219.

Einu sinni svarta gyltu s eg vaga,
hrra bar hn en maga.

220.

Ekki er komi
undir vexti
heldur litum
happ mitt stra,
slarlaus s
samt virngar,
sktnum skapa
skipulega;
ef fast mr ei heldur
frr eg reyni
hlaup um geiminn
hnga og nga,
sjanlegur opt
en sst ei stundum,
fta vani
og fjara lka.

221.

Ekki tuggi, ekki soi, ekki kngt um gm,
er mrgum tum boi,
yndis krs er tm.

222.

Ekki verur eldri en tlf mnaa;
snir tmann og ann,
roskaan, ngan, gamlaan.

223.

EIdsgagn veit eg eitt sem getur aldrei htna
fyr en loginn fer a rotna,
og fullan tma hefur drotna.
. B.

224.

Epli fult af fri mjg
furu margur til sn dr,
*tar margir tu r lg,
tt er a haldi .

225.

Er gngi alla t,
eingar fngar hvldir;
s er hngi hf hj l,
hggin bngar mrg og t.

226.

Er byggum llum vara
ein, sem gulli betri reynist,
til a n v viljinn velur,
va sast og tum,
aldrei rrnar hn a heldur,
hj bersnauum endist dvel,
vitrir hana vira ltils,
vinnur hn jrnslir hinna*.
. B.

227.

Er mn skipan undarlig,
rttvs og loin,
heimskur sauur hefir mig
og hvs knga boin.
Svb. E.

228.

Eykur vr, en eyir f,
tskori me staungum,
kemur burtu kvikindi,
me kjlkum fjrum laungum.

229.

Fairinn gleypir soninn sinn,
svo verur karlinn heingdur;
tir strkur t um hinn,
  [p. 39]   r honum san fleingdur.

230.

Fair minn tti sr svo digran og digran,
a einginn kngur ann t
tti sr jafndigran og digran.
Brir minn tti sr svo lngan og lngan,
a einginn kngsson ann t
tti sr jafnlngan og lngan.
Mir mn tti sr svo va og
va, a eingin drotnng ann t,
tti sr jafava og va.
Systir mn tti sr svo loi og
loi, a eingin kngsdttir ann t
att sr jafnloi og loi[2*] .
a digra, sem eg an saga
var mns fur dreki str,
er opt milli landa fr,
en ekki a, hugir.
a lnga, sem eg an saga
var mns brur burtstaung laung,
er bar hann opt vopnaraung,
en ekki a, hugir.
a va, sem eg an saga
var minnar mur silfurskl,
er frr og meyar drekka af;
en ekki a, hugir.
a lona, sem eg an saga
var minnar systur safalaskinn,
er frr og meyar bru inn,
en ekki a, hugir.

231.

Fair minn heitir
falli tr skgi;
mir mn heitir
r vor;
systir mn heitir
svinnar rur
brir minn heitir
brur fyrir hel.

232.

Fann eg nokku faldasl
fyrir ofan vllinn,
a var allra skepna skjl,
skemdu a beinatrllin.

233.

Fann eg tvr velli,
r voru komnar a elli,
beinlausar voru r bar;
bragnar meiga a ra.

234.

Fastur stendur einn
fks hsi,
en mannshfi
veltist marga vegu;
hann liggur versum,
hsi flatur,
blfastur t
bum endum.
G. J.

235.

Fer maga *fjrgynjar,
flutt haukastrndum,
utan baga eyist ar
alla daga veraldar.
  [p. 40]  

236.

Fer sj og sekkur ekki,
fer fyrir bjrg og brotnar ekki,
fer jr og fnar ekki,
fer eld og brennur ekki.

237.

Fer sj og sekkur,
fer eld og stekkur.

238.

Fer me hverjum flasandi,
firum einnig gngandi,
rekkum lka randi,
rtt eir su standandi,
slu og tngli sjandi,
senn myrkrum hverfandi,
tignarmyndum tnandi,
trll hann er vi lkjandi.

239.

Fer um fur sinn beran,
fasmikil tum vasar,
hraklega xlum ekur,
uppteygir sna skuplu.
Kept fr anda krapti,
kveur dimmrddu mean,
benfr, hltur bana
blskurlega vi skrar.

240.

Ferhrair forma gjru
fagran, hj barmi lagar,
sal meur ttu ili,
unnbyran niur a grunni,
mibreistur, mjstur nean,
m settur ekki detta;
byggng vltum veggjum
varla ea aldrei hallast*.
Ef dyrnar inn um grafast
mildir jfar vildu,
kngslykil falskir fundu,
furu skjtt opnast hurin.
Eigendur upp fundu,
arfa snum til arfa,
vel bnum sumarsali,
setnum traulega um vetur;
kunnugur fersk ar finnur f
aung ng, en skort aungvu;
ti nr efnin rjta,
rsnauur sst um hauur.
G. S.

241.

Ferhyrnd kran fgur og vn
fr heilrin kennir skst;
fngi bur *fyrum kn,
freknur va um a sjst.

242.

Fimm brur fara hver annars ft.

243.

Fimm ba fegin
ferbnu essi;
systurnar sitja
sn hli hvora,
en brurnir ba
bognum kalli
og guga bir
gegnum sinn fur.
G. J.

244.

Fimm prtum fullkominn,
flir suma rekka,
heimtar skatt fyrir herra sinn,
en hunng gefar a drekka.

245.

Finnst eg t
frnum vegi,
dag og ntt
dreingja solli;
undan r stundum
og eins baki,
bendi til brautar,
bein mn ei fri.

246.

Finnst hj mr a fheyrt er
og fstum eykur trega;
  [p. 41]   dagur er hr dagur ver
og dagur finnlega.

247.

Fiskana eg sextn s
sna standa fturnar,
en a tlu einn og rj.
ttu a geta hva a var*.

ng[3*] .

a er rtta ngin,
ar af ltil mrin vex,
a er mrautt skolla skinn,
skattra tu og sex.
G. S.

248.

Fitna eg aldrei, fu tt eg fi nga,
fr mr hana dreingir draga,
dugir eigi slkt a klaga.

249.

Fl leit eg standa
fleti dra,
blmagur var hann
og berrifjaur,
fyltur var hann
og feittist aldrei;
v eldur grasa
eyddi r honum.

250.

Fjra hef eg ftur
og fjra vngi,
lk blundsbitum
bsn mig fra;
iur mn gegnum
ir nara,
lamin mean
lurki jrnslegnum.

251.

Fjrar skinnplur
skjta eina trplu.

252.

Fjrir brur fru sel,
fluttust heim til sveita,
grpum tti gnga vel.
Gettu hva eir heita.

253.

Fjrir brur standa einni fu, og skjta hvtum plum fr sr.

254.

Fjrir gnga
fimm hnga,
einn dnglar aptan vi,
aldrei kemst hann fram fyrir.

255.

Fjrir gnga foldu ,
fimm ar hnga skamt fr;
einn svo dolsar aptan vi,
aldrei kemst hann fram me hli.

256.

Fjrir rlar kvendi krept,
klappi meur fnga,
hn er eim um hlsinn hnept,
hfi san gnga.

257.

Fjtrum *gyrtur ferast m,
fullur heim kom tum,
leggst grfu og gubbar ,
gejast span lum.
. B.

258.

Flaug um fjllin vestur
frrra en nokkur hestur,
r manni, r sau
og innan r nauti.

259.

Flent framan fer munn.

260.

Fljtari eg reynist
funa og kra,
  [p. 42]   kunna heima
hlaup eg reyti,
auga daulegt
ei hefir liti;
eim hef eg skipti
augnabragi.

261.

Flrs s eg brimil
fngaan vera,
sem vi blkasker
bi hafi.
Fastlega var s
fjturinn keyrur,
af remur systrum
og rjtu sveinum,
san benstnginn,
srur holundu,
hfleginn ar me
og hggvinn stykki;
fundust honum
farvegir raungvir,
sem graslagar rs
um geingi hafi.
r fsnin
til forvitnis eggja,
hva lngar leiir
s lindin rynni;
feingu lir
fulla vissu;
a flatfngursmli
freklega rmu:
tvenn fimm hundru
og tugir tta.

262.

Flughart, ferlaust hrrist,
fleygist, stendur kyrt,
munnlaust, miki rist,
meinlaust, klappar stirt;
lopts er skuld ef linast a,
ess r gati fa fer,
*fyrar segi: hva.
D. Sch.

263.

Flgur lopt upp flagi eitt
ferlegt allar stundir,
upp og niur geingur greitt,
grundin dynur undir.

264.

Forakta mig flestir daginn,
fussa ef eir sj mig um binn,
en hafa beztu not mn um ntur,
nenna ekki r rminu ftur.

265.

Fr eg eitt sinn
feril saua,
stjrnuveri
starfai eg miki;
tt eg nrnafat
ntt a skja;
mitt er heimili
manni hverjum.

266.

Fr eg eitt sinn
fiskum1 va,
hafi lttgaungur2
af harri stormsverju3,
me strvirisfnnum4
og sterkum lbndum,
sem hentai bezt
hrum vatnsklum5;
henti eg lsakraptsspor6
af hsi melrakka7,
v szt vildi eg mta
sauarkroppnum8;
lagi a mr
lisemd drjga,
v nbrumjlkin9
var ngu str vindur10;
fr eg me brattri
brimvallar su11,
sem rjzkunnar verlaun12
ktu va;
hr nst kom eg
a hrmng13 svana
  [p. 43]   sem furlands lofan14
fltti mr yfir;
hitti eg fyrir mr
hrtsmur15 eina,
sem framhj mr hljp
og ferum aptrai;
um hrbars mintti16
hugi eg einga
svo nakta vera,
sem virtist mr essi;
klddi eg beinin
orstadrykk 17 gum,
svo hvergi skaai
hennar klleysi.
Braut mn l yfir
brendar raumstennur18,
og ar vi kenda
jnng hugar19*.
fjalls eggja slar hnks
flaga stlpanum20
kvei eg fyrir eim
Kraka dtrum21;
hlt eg v fyrir
hafla tnga,
ar loga *leif22,
l nblum23;
rddi svo fyrir
rautar24 enda,
um fiski25 klddar
fjrtndu rnir26.
rsdrykkja27 skemdi mr
essar leiir
v rnu hlri28
rann fyrir suri;
hitti eg loks
a kaupendur kjsa29
byggra plz30
a allra rmi;
hafi eg ar
hettu31 vr
hj hollum vinum,
sem t veittu mr
*innfla bndin32.
Hitti eg loks
a hfngja setur,
sem Mjlnir forum
markai nttu33;
var ar randi
Veturlii34
tvfldu standi35;
eg til hans var sendur.
Merghsa val36 e
g mtti ar kanna
draumnjrun eina;
drgst svo til hryggja37,
smu mlvai38;
svo gekk eg yfir
tvr fylkngar39
endilngar.
hrygnu morguns
myntar gini40
tti veraldir41
klrendum42.
Fstra ellinnar
flka stls tjalda
hfuskjlsgestur43
og Hrngnis verja44,
er s sem bgurnar
saman hntti
og snum lkum
sendir a ra.

267.

Fr eg eitt sinn farinn veg,
fann eg grip sandi,
me landi berandi.
Haukakletta hafi hann tvo,
hlt hann eim upp bum,
me rum og dum;
me rum sl hann undir sig
orm r marar munni,
s klunni, grunni;
t og reif og a ti sveif,
af v sig hann fylti
a ei sylti ea spilti.
  [p. 44]   Eptir a hann bana bei
af bsings skgartrlli,
velli, s srli.

268.

Fr eg eitt sinn
og finna vildi
hjararmann
haglendi gu;
stautai eg
me staf hendi
yfir foldu,
afarmur.
vart kom a
eyrum mnum
metalshlj
r miju lopti;
ml a einginn
maur skildi.
Hgt er a ra.
Hva var etta?

269.

Fr eg me Sleipni
um fugla bana,
arfa Dellngs,
um ngants beju;
beitti eg fram
bitilresti,
svo byrjai listugt,
blrastar feldi.
Leit eg til hliar,
og lt ar vi stansa,
hvar st einn gammi
me strbeygis auga,
skapaur forum
af skgarbeini;
vafinn var utan
viar svita,
glstur va
me glampa sska.
S st um daga
me gapandi gini,
gleypandi sig
garpa fjlda;
vst aptur sumum
vitlausum slepti.
Eru hans kvii
allstr rngindi,
samsnin
af Sifjar haddskeri.
Str hafi augu
og stlti au opin,
s fyrir ara,
en sjlfur blindur.
S eg ar meyar
sextn haldi,
vi hvora hli tta
hfu sig festar.
r stu jrnum
og saman eru teingdar
allsterklega,
aldrei sig hrra,
frbrt olandi
frost og hita;
stormvirum sterkum
og strregnum mta.
Geharar eru
svo grta aldrei,
nema son Sigmundar
r svrtum Niflheimi.
Uppruni eirra
er af mannsvldum,
kneri ja
t hnga komnar,
af irum
Adams mur
geinar og fddar
glandi ofni,
umskornar san
me adamas hrum.
r eru lkastar
lfi manna,
og forgnga stundum
fyr en varir.
  [p. 45]  

270.

Fr eg yfir fjrinn snar,
fknum trs vndum,
fjrar voru fjalirnar,
flatar bum lndum.

271.

Fr um fjllin vestur,
frrra en nokkur hestur,
r nianni, af sau
og innan r nauti.

272.

Ftalaust um flestar ntur
en fr ess optast daginn btur.

273.

Fram dr eg ftur
um foldar beju,
bar mig ar a
sem brn hiris undu,
settist eg niur
og svipaist um,
lku sr brn
a lukkunnar kafla,
en sum voru dmd
af svipillri gyju.
Leit eg tvo brur
landi naumu,
svipaa illa
me sdkka vnga,
glampai
gulltennur eirra;
rifu valstrendur
eirra kjlka,
fyltu kjapt eirra
me fu mjka;
hr eptir *kaukakleifar
harfeingar lku,
svo bir seldu upp
og stmir voru.

274.

Frammi gaungum leit eg liggja
lsigull me treflum sm.
Einginn maur arf hyggja
upp a muni teki f.

275.

Frei og kalt eg flj eitt s,
fddi um daga sveinbrn mrg,
ll voru tekin frnni fr,
fkk hn af eim einga bjrg.

276.

Frur piltur einn er enn,
augnagaman sprundum,
tvo r einum myndar menn,
og mentar frrnar stundum.

277.

Frndur tveir ar flugust ,
um fu eim milli bar,
heiptarlega hripsa fr
hvor rum, a gefi var.

278.

Fugl einn veit eg fljgandi
fulltng vngs s arf ei neins,
himni, jr og helvti
hann gat veri undir eins.

279.

Fugl veit eg einn fjaralausan,
er settist gar einn jarlausan,
kom ein jmfr gngandi.
Hn tk fuglinn handlaus,
steikti hann eldlaus
og t hann munnlaus.

280.

Fuglinn flaug fjaralaus,
settist vegginn beinlaus,
kom maur handlaus
og skaut fuglinn bogalaus.

281.

Fugls ber nafni fagurt hs
me fnar stoir,
aldrei kviknar v ms,
tt *tar skoi.

282.

Fult af kosti fann eg hs,
  [p. 46]   finnst ar hvorki maur n ls,
dreingir vilja draga til bs
dvrnar ekki sjst n brs.

283.

Fult hs lagar
og finnast eingar dyr .

284.

Fult hs matar
og finnast hvergi dyr .

285.

*Fundizt hefir fram sj,
fjorunum hvergi nrri,
opinmyntur, gull ;
enna kost hafa frri.
H. P.

286.

Fundur mr fll til handa
fallegur m hann kallast,
utan lta, breytinn,
innvortis limir finnast,
iur annars kvii
hann ef tmgast nir;
veri hann sr af virum,
vunni bt fr ei nunna.

287.

Fyrst er hann gulli roinn;
svo er hann stlkum boinn;
ljau mr skrakinn
a klippa stubbann minn
og danzar karlinn.

288.

Fyrst var askurinn aldinklddur,
einnig lka bekkurinn brddur blum rnaserki.

289.

Fddist einn forum
frur hofltngur,
hafandi hfi
hreina krnu,
me gylta spora
gekk og var spmaur.
Hann er aflngur
og svo bllttur;
fddist af mur
ei hafandi hfu
n limi neina,
ekki heldur slu
og seg mer hver s er.

290.

Fist heimi
fjld vor talin,
gagn og glei
manns gngt vor styur.
Flytja oss forlg
af fsturjru,
heims um lfur
yfir haf og lnd.
kvaraur
unz yfir lur
dagur dms,
svo a dupti verum;
gna a oss
me grjtkasti
fossafll
freyandi vatna.
Endurnun
a afstnum dmi,
og ummyndanir
msar fum,
heitum r sloppin
hreinsunareldi,
er girnast hvervetna
gumar og flj.
Glatt oss meingi
gistng bur,
og hversklega
til hss inn leiir.
En um leynigaung
loks t aan
vettugi virt
vr t frum.
Slkt er fintr
rlaga vorra,
  [p. 47]   undir rgtu
rnum fali.

291.

Fu hlaupum fkk sr einn
tt feingi blaki;
r sr hreytti llu seinn
og t um baki.

292.

Fkkar f fjrunum,
fann eg einn runum,
eir bru hann heim brunum,
bundinn fast snrunum,
allan akinn runum,
uppblsinn af mrunum,
krir hann ar krunum,
kafnaur undir skrunum,
dreingir lyptu drunum,
dauflegir svrunum,
hertu a snra hrunum,
hugsuu eptir kjrunum.

293.

Fgur mr er fdd vi skg og fram um sveitir,
stikar drjgt og ferum fleytir,
finnur ekki spor, tt leitir.

294.

Fgur situr flkabe
finnur broddajrnin stinn,
augum akin utan me,
innan manna bein og skinn.

295.

Garpi fr eg greina skal,
gagni vinnur mrgum ng,
efri partur tum hval,
en s neri fram skg.

296.

Garpur hefur geislnga rj,
gjrir hans margur vitja,
herabjgan horfu ;
hann kann vel a sitja.

297.

Gaur eg leit, me geiflu var,
grunnsp manna byg um jk;
eyrnaker hann alt a bar,
r eim smrri byttum tk.

298.

Gtu minnar geti i, me gei slngu;
hverjar voru r tu tngur,
sem tn einu hfi sngu?

299.

Gtu minnar segu sann,
sveinn ef heita viltu,
dau hver tnga deyddi mann:
datt s verstu *byltu?

300.

Gtu vil eg greina
glgt, fyrir utan stans,
ekki nema um eina
unnustuna manns;
sns fr herra su
s ei kra fer,
me hauka brkar hlum,
vi hana minnumst vr;
einn er hrngur ri mjr
alt krngum laufin str.
Ef r fr ngi illa fr
henni glpumst vr.

301.

Geingur hann Gasi
grunum hrra,
ekki blist grasi,
hann Gasi gngi.

302.

Gekk eg a finna
grannkonu mna,
brar a leita
bls afspreingi1;
fylti hn reykhfs-
randar nfnu2,
og gat mr a gefa,
  [p. 48]   sem geta mttu.
a voru gnglimir
gnoekruba3;
vildi eg reyna
rekstur eirra
undir hlmsxum4
hjarar nga,
hverjum vant er
um veturlia5
drinn dsu ngta6.

303.

Gekk eg a g,
sat eg og s
hvar tjn tngur
einu hfi sngu.

304.

Gekk eg fyrir hellisdyr,
ar s eg inni laufbla,
en fyrir ofan laufbla tv andhs,
en fyrir ofan andhs tvr tjarnir,
en fyrir ofan tjarnir tvo klakka,
en fyrir nean klakka hrannsholt,
en fyrir ofan hraunsholt ffilskapt,
en fyrir nean ffilskapt tvenna spustai,
en fyrir nean spustai fjrar lobrir,
en fjrum lobrum fjrar og tuttugu hornhagldir.

305.

Gekk eg fyrir hellismunna,
hkk bar blaka,
en krngum blkuna broddar tlf,
fyrir ofan hellismunnann tveir vindbelgir,
fyrir ofan vindbelgina tv stuvtn,
fyrir ofan stuvtnin tveir klakkar,
aptur fr klkkunum holt og hraun,
ofan fr holti og hrauni fjrir stlpar
og tuttugu og fjrar harbeyglur .

306.

Gekk eg ofan a rmtum,
s eg eyrar tvr
ekki breiar,
eirra milli
nar s hlutur,
sem lflaus leikur
vi lipurt smi.

307.

Gekk eg og granni minn,
kona hans og kona mn,
dttir hans og dttir mn;
fundum fimm egg hreiri,
tk sitt hver, og var eptir eitt.

308.

Gekk eg um grnar grundir,
leit eg orajr,
me augum mnum,
hn bar mr vn,
af vallbts stampi
og kryddir r,
sem kngsnafn bera.

309.

Gekk eg um landsfoldarhauur,
var fyrir mr hagablminn rauur;
bar mig ar a sem srast skru nauir;
stefndi eg fyrir strauminn httlega;
bar eg burt blmi laufveika,
en skildi eptir skgarrunni
pslartr heilags anda.

310.

Gekk eg upp me ,
og s ar tuttugu tjarnir,
en hverri tjrn tuttugu hlma,
en hverjum hlma tuttugu hreiur,
en hverju hreiri tuttugu egg,
en hverju eggi tuttugu nga.
  [p. 49]  

311.

Gekk me nga hin ykkva,
olug af hreggi kvolast,
svarai ei ori af vrum,
innvortis r finni;
afkvmi irum vafin
l sfeldu rli;
fdd ei fstur ddust,
fr henni burtu rla.

312.

Gera lt holdur hausti
hettu af kulda glettum,
rmar brkur af rgi,
en rnglti skikkju,
kyrtil sr af kulda,
og kvennsemi vttu,
dnu sr r drambi,
en r dulmlum kpu.

313.

Geri eg enda ll au ml,
er menn fyrir mig leggja;
mist lifi ea sl
er eg ngsta sleggja.
J. B.

314.

Gestur1 kom bndahs2,
bndi3 var til dyra fs,
bndi hljp gest me hast,
en gesturinn st fast,
voru ll hjin4 innibyrg,
en hsi hljp t um gluggann5.

315.

Geti i hver s gripur er,
grhrur, me skeggi sa,
inn mesta mustere mr
er boi inn a skra.

316.

Getinn er s af stli og stein
er sterka mlma kremur;
fursins virist fng sein,
v fyrri sonurinn kemur.

317.

Getir ri gtu
gtni inni hrsa eg framt.
Gurnu eg vi gtu s,
en Gurn var ar ekki samt.

318.

Gettu gtu minnar:
gr s eg hvar hn l,
s var jriin
af rum vanla.

319.

Gettu, gettu gtu min,
garpurinn er nettur.
egar orngrund rfur hann,
henni finnst hann ttur;
honum sem a leika kann,
honum finnst hann lttur,
tnn hefur eina
og tyggur allgrettur.

320.

Gettu, gettu gtunnar,
garpurinn er mettur;
eina hefir tnn haus
og tyggur, tt hann s grettur.

321.

Gettu hva eg t r graut, en egar eg sneri v vi, var a maurinn hennar Gurnar.

322.

Gettu hva eg fann
foldu einni,
slskini bjrtu,
en s a eigi.
Frist a va
fjrum stlpum.
Girnist a margur
gfugur, snauur,
v heita m ferja
flestra manna.
  [p. 50]  

323.

Gettu hva eg fann Grmseyarsundi, r k, af klfi, r manni, af sau.

324.

Gettu hva eg geri mr til gamans vinna:
bj jeg til fyrir blan svanna
bggul milli rekkvoanna.

325.

Gettu hva eg s
af sj reki,
me honum gekk eg,
mr til gamans.
a var bi til
af benda sveita
r starblinds kvonar
stfnu hri.
fjrum ftum
fjrunni st a,
taldi eg limi ess
tuttugu og fimm;
nar til gamans
geddu klafa
og til borhalds
himinbrjts nija.

326.

Gettu hva eg settist ,
htt var vkum,
me tta dyrum og remur kum,
ess eg get me skrum rkum.

327.

Gildlegt flag er glfi ,
ggist hind ein ofan a,
innflin rfur upp r v,
og ngum snum hreytir a.

328.

Gir menn beina beiast,
a bera mig, fer nr gerist,
ofan bls yfir leifar1
og frns, er hvikult blir2.
Ai svo fera flugi
r fangelsi leyst, vnga3,
ari4 hvar fagur eyrir
mergum Hamdis svera5.

329.

Glynd sntin gl og bl,
geymir t en er dau,
heilsubtar blmstur fr
bur eim, sem la nau.

330.

Grafi grandana
grpur fjandana.

331.

Grafinn, tegldur, teygur, prddur,
tvinnaur, brenndur, holaur,
sorfinn, negldur, skorinn, skrddur,
skrfaur, renndur, hnoaur.

332.

Grannvaxinn, sltt
me gati smu,
n hvers eg vri
nt nsta,
snildarverk strstu
mr snarast r hendi;
fgru b hsi;
flnum bl vkva.

333.

Grtt list inn me veggnum og grpur ig, ef getur ess ekki strax.

334.

Grennsta horn heimi,
hundra brur ;
lifi litlum geymi,
lafsast til og fr,
fegur marka manna,
mr sem vaxa banna.

335.

Greppur er einn
s, er gamall unir
og stendur gegnum grein.
Margra manna,
tt hann matfrekur s,
  [p. 51]   ber hann sr nttver nefi.
Alt afl er honum
enni komi;
sjaldan geingur honum
byri af baki.

336.

Grn grs gra milli steina.

337.

Grnkldda, eg gulls leit ll nr gekk a bora,
upp nr st og a v gi,
undrun stra iggja ni.
Alhvtum v mtli mrin mundi hulin,
greitt sem huldi grna kjlinn.
Gettu essa bauganjlinn.

338.

Halda eitt rki harar tveir,
hafa str vi landsflk alt,
vi klerka og jarla kfa eir,
kvennflk strir bezt valt.

339.

Haran strt um hlsinn ber,
horaur a lta,
voum mjkum veltir sr,
og vinnur skyldu nta.

340.

Harur fugl hendi manns
hrnga nefnist ilja,
og brynja g til bardagans.
Brar nafn m skilja.

341.

Harur ussi hauri bj,
sem hafi ei anda,
hleypur opt me hrku
a hndla fjanda.

342.

Hart fram ir heyrnarlaus,
hann er mjr um bolinn,
eingan stundum hefur haus;
hr og frosti olinn.
gilega ar til sett,
na dvel honum,
eyrun fjgur, ngu nett,
nean smrmonum.
Honum treinast hlaup um jr,
hjlp reyni sjaldan;
brkar eina um sig gjr,
endafleini a halda.

343.

Hart og skrt og hlt og sltt a hldum lgur,
undir eins satt eim segir,
samt er mllaust, dautt og egir.

344.

Haukur hver var hermdu fr sem hrngastrndu,
flaug me lngt um Fjlnis kvendi,
fltta var og hratt sr rendi.
Inn af virki voa hu vann s flana,
hundvsir hvar hldar gana,
honum sem elti veittu bana.

345.

Hausinn niri hefir sr,
hljar eins og vargur,
rfan munninn t um er;
r honum drekkur margur.

346.

Hlft er nafni hendi mr, en hlft hafi t.

347.

Hlft er nafni himni uppi, en hlft niri kolagrf.

348.

Hlft er n nafn hum uppi, en hefir jru veri og hlft m maurinn ekki missa.

349.

Hngdi milli himins og jarar,
vngjum vindanna
  [p. 52]   og vsvegar fer,
velkomin bi veldisspru,
armsstaf og almennngi,
eld og vatn hef eg
gegnum geingi.
Geti s gtu,
er girnist hlutinn.

350.

Hangir uppi heitum bolla
allra manna maturinn,
margur er sopinn stur,
en einginn bitinn tur.

351.

Hska svo forastu
heimi og stormi,
gttu a hsi
gfugu mnu;
a skal varbi
vera t,
og fylgd r lj,
ef finnst r henta.

352.

Htt hsi einu
hylur lopti senn;
flgur fjllum hrra,
fellir marga menn.
Allir f a tar s,
en einginn fest band;
olir bi st og vind,
er a ekki grand.

353.

Hefir ei manns n eisu r
eikar kennng egi,
tt gegn s reki, sst ei sr,
sveri t er dregi.

354.

Hefir einn hvld mjg lnga,
harefldur sem vitum vr,
gerir hann a gnga
grjt og ar, sem klakinn er,
tekur hann me sr tu ara sveina,
ir svo yfir ur og frn,
sem lmist ljn,
makinn mistilteina.

355.

Hefir ekkert hafnar fat,
hrum fjlum liggur,
auga tekur allan mat
en me bknum tyggur*.

356.

Hefir hfui innan sr, en rfuna t um kjaptinn.

357.

Heima rk hulin geymist,
hkldd tk mtt af skra,
sr undirseldum gerir
sambornum, grlynd, ama;
letur fer, lgum breytir,
lgstin snd fgar,
vkvalaus n eykur,
yllaus brhita skilar.

358.

Held eg eina hskerlngu
hn er reknust upp vi brngu,
ranann niur reki getur,
rfuna upp lopti setur,
kveur htt vi klaka og steina,
kann ekki vsu neina.

359.

Heldur vil eg farbeina fjrskjli
ferbjarnar lopti,
en raka aurdrifna aurs h
me eldfurs leingju.

360.

Heralotinn hnakkabrattur,
hnappaltill tum,
liggur stundum lima fattur,
lymskur ti hrum.

361.

Herm mr hld
svo hbla pran
a innhsa kunni
allar skepnur
  [p. 53]   og veita eim
bjrg og beina.

362.

Hestur hvarf um heytma,
kom aptur um slturtma,
fr um alla bfjrhaga,
var hann kyr sama sta.

363.

Heyru maur, hermdu mr
hlutur hver verld er,
fyrir bjrg ef fellur hann,
frekast meisli innan fann,
er strheill utanveru
allur hann.

364.

Hr drattar handstuttur,
hleitur, misfeitur,
salt veur, sundhraur,
sjdjarfur, barfur,
lgeyrur, lundharur,
li fr opt nir,
veltist vogbelti,
veiist skrofheii.

365.

Hlt eg yfir hrygnu dyr
hsngar til vona,
ar Hskulds arfi hsti fyr
hpinn drjna sona.

366.

Hi daua grefur a lifandi upp.

367.

Hi sveltanda landi drekkur a feitasta r sjnum.

368.

Hi versta l v bezta.

369.

Hindurvitni eg s af sel
saus og meyar tegund bar,
gert sem eggi ga vel.
Gettu piltur hva a var.

370.

Hitt hefi eg eina hrnga brk
hn er rk,
s marga fagra flk,
innan skartar llum stundum,
rum framar silkihrundum,
utan br ekkert hefur,
optast nakin frammi sefur.
Hver er slk?

371.

Hitti eg bi hlfa sex,
hver vi annan stendur.
ar hlninnar verkaup vex,
var hver eirra kendur1.
aan gekk eg svip,
ar nsta leiti.
ar sem bran ji skip,
ess var bar heiti2.
Svo kom hll og hola gjr,
hlupu t kindur margar,
hfu rana og rifu upp jr
og rtuu lkt og vargar3.
Mddur gekk eg mrar og fen,
mnu bjarga lfi.
ar dreingir nefna dreyrugt ben,
og dggsk nean af knfi4.
S. G.

372.

Hjarar iur, herragarur,
heitir etta konan brennu;
vag lt me eli ktu,
etta kenni eg bndann hennar.

373.

Hj sngum va situr ein,
s fram skotti bur,
frskar ta, *flmynt gein,
fgur allar sur.

374.

Hljp um velli halur tm.
  [p. 54]   hafi kisu nagla klr,
l var a drekka opt og smm,
aptur strax v mga fr.

375.

Hlut s eg ltinn
hvert var efni?
gerur r irum
grana byrar;
ltill, svo mtti
liggja hnefa,
en svo lngur
sem eilfar tir.

376.

Hluta allra
er eg strstur;
lflaus er eg,
en lifandi .
mr lifandi
lifa skepnur,
en lf sumra tek eg
me ltilli blu.

377.

Hlrar lra lttir,
til lgs embttis settir,
allkir --- --- --- ---
svarargra safn,
sama bera eir nafn,
fullir af leggjum
flakka me seggjum;
r eim geingur
verrar mttar feingur,
fylli ef sneyast
fera endast spreingur.

378.

Horfi eg eitt sinn
hauk fsan,
hafi kl festa
kvisti eikar,
flaug me nefi
fagurt epli,
allir glddust,
sem a horfu;
fr hann stundum,
a f sr meira,
var honum vel til
hj vira meingi.
R n gtu
rtt, svo lki.

379.

Hlfa er hs me lsum,
hrast tlf meyar inni,
vilja r varla skilja,
veikar eru leikum;
unna eim glair gumar
greia hmi beia,
plss lj ei prar essar,
nema pkan einhver vki.

380.

Hreyfir gng me hrku m
hruftt menjaskora,
fu tyggur fyrir j,
fr ekki a bora.

381.

Hrkur einn hlum fans
hljp marga krka sni;
frir rekja feril hans,
flasandi skilst saur sinn vi.

382.

Hrtur gat ekki valdi hausnum fyrir hornum, og var hann kollttur.

383.

Hva er aptan sem tappi,
framan sem hnappur,
en um mijuna sem mjlsekkur?

384.

Hva er auveldast heiminum?

385.

Hva er bl og hva er slu fegra,
eallyndi og gti,
eiturkindum skalegri?

386.

Hva er fljtara ferinni en ljsi?

  [p. 55]  

387.

Hva er fult hvolfi, en tmt grfu?

388.

Hva er innan loi
og utan snoi?

389.

Hva er, sem me svrtum vrum
satt og logi, hjlp til lr,
a sj; n rtt flestra frum,
en ftala, v mllaust er?
. B.

390.

Hva er a bnum er egir
en llum til segir?

391.

Hva er a fiskinum, sem mtt aldrei n vera?

392.

Hva er a hauka klauf
hlda, mear biti ska,
fiur, stikill, lifri, lauf,
lyndi umburar, saumur, fa?

393.

Hva er a ekki neitt,
sem llu getur breytt,
og auki til mlanda?
a eilfinni einni er lkt,
en ekki m eg segja slkt,
v alt er auranda.

394.

Hva er a fyrir hjl,
bli er sprngur,
hrra, bra
m ei tr n fngur,
hoppar, tltir,
bramlar, brltir,
skrapir, skrltir,
*skrykkjtt, hlykkjtt sngur?

395.

Hva er a veggnum, sem til alls arf a hafa?

396.

Hva er a lis,
er lendur byggir?
Felst hlum hm
Heimdallar jfurs,
finnur sr fur
og fylgsni ng,
ar skjldngs sa
skgar dafna.
Var meingis
moldar svii
ftur frist
og fri bannar.
Seint mun sjt
sigrast v
lii, leingrum
tt linni eigi.
Halir og hrundir
hyggi a gtu.

ng.

Dylgjar fyrir drtt
dularfull gta,
mundi finnast
ng hennar.
Gramur og jfur
gilda sama;
sna sgur
sversheiti Gram,
og Heimdallar sver
nefnist hfu manna,
en Hr
er heiti ins.
Manns er lkami
af moldu skaptur;
undir sig leggja
til fagnaar,
lendur essar ls,
nema lir verjist.

397.

Hva er a me tennur tvr,
  [p. 56]   tekur fu munna fimm,
undan sr v eldi slr,
vi sinn nsta haldin grimm?

398.

Hva er a, sem allir vilja eiga, en einginn getur ti?

399.

Hva er a, sem altaf egir
en llum satt segir?

400.

Hva er a sem blmgast egar rtin er sr?

401.

Hva er a sem brotnar utan, en ekki innan egar a dettur fyrir bjrg?

402.

Hva er a, sem dettur fyrir bjrg og brotnar ekki,
fer sj og skkur ekki,
fer eld og brennur ?

403.

Hva er a, sem eg s og sr,
kngurinn sjaldan,
en Gu aldrei?

404.

Hva er a sem einum er
ofur ngt en tveimur ng,
ef s riji ar til fer,
essu koma eir ekki lg?

405.

Hva er a, sem ekki er
ruvsi en eg og ?
en svo miki af oss ber,
eins og ljn, a sgn, af k.
. B.

406.

Hva er a, sem er minna en ms,
hrra en hs,
drara en ll Danmrk ef a feingist ekki?

407.

Hva er a, sem er strra en ls
og minna en ms,
og mnir llum augunum upp kngshs?

408.

Hva er a, sem feitt er vetrum, en solti sumrum?

409.

Hva er a, sem fer milli lands og lagar,
hefir hvorki munn n maga
en segir llum satt?

410.

Hva er a sem fer milli lands og lagar,
hefur tv augu og eingan maga
en ber marga mlt munni sr?

411.

Hva er a sem fer eptir grunni
me gapanda munni?
Veitir llum mat
utan sr sjlfum.

412.

Hva er a sem fer fyrir bjrg og brotnar ekki,
fer sj og skkur ekki,
fer eld og brennur ekki,
en verur seinast
vargi a br?

413.

Hva er a sem fer til vatnsins og skilur eptir innflin heima?

414.

Hva er a sem fer um flest
fyrir hal og drs?
augabragi ekki sst,
inn er bori ljs.
  [p. 57]  

415.

Hva er a, sem fer t og inn og stendur alt af kyrt?

416.

Hva er a, sem fr leingstan veg skemmstum tma, geri gus vilja en fr hvorki vel n illa?

417.

Hva er a, sem frsar og fratar
og neytir aldrei svefns n matar?

418.

Hva er a, sem fult er af kjti og bli daginn, en gapir sem trll nttunni?

419.

Hva er a, sem fyra flir,
frddu mig n, vinur kr,
mist selur upp og lir,
ea gleypir, hva til nr?

420.

Hva er a, sem fist bllaust og hljar egar heiminn kemur?

421.

Hva er a, sem fu fr
feykilega nean sig?
upp r sr a llu slr,
er s gtan breytilig.

422.

Hva er a sem geingur allan daginn, og sst ekki nema eitt spor eptir?

423.

Hva er a, sem geingur hfinu um alt land?

424.

Hva er a sem hefur augun rum endanum, en nefi hinum?

425.

Hva er a, sem hefir lf og hita, egar
mnan stendur ljsum loga
en leggur a fyrir mjlkur boga?

426.

Hva er a, sem hinn ftki fleygir fr sr
en hinn rki stngur hj sjer?

427.

Hva er a sem hleypur, en stendur kyrt?

428.

Hva er a, sem hleypur rtt
hir yfir vtn og dal?
Nafni finna ef tt,
undirdjpi leita skal.

429.

Hva er a, sem hoppar og skoppar
yfir heljar br,
me manna bein maganum?
og gettu ess n.

430.

Hva er a, sem hkkar, egar af fer hfui?

431.

Hva er a
sem hfulaust stendur
hrygg me beinan,
h og tvr ftur,
sem eru fastir
sinn vi hvorn enda,
en tjn a tlu
fugar trnar.
Munn hefur framan
og me honum snir,
lkt sem flyru
lagaur er hann;
selur upp llu
sem a gleypir,
sst sumrum
en sjaldan um vetur.
  [p. 58]  

432.

Hva er a, sem leikur dautt en lifir ?

433.

Hva er a, sem liggur grfu og snr upp ftum?

434.

Hva er a, sem liggur grfu og snr upp nefi?

435.

Hva er a, sem liggur brekku, og leggur merginn eptir?

436.

Hva er a, sem list lgt,
lka stundum slist htt?
yri mrgum i bgt,
opin ef ei sti gtt.

437.

Hva er a sem metur munnlaust,
tyggur tannlaust,
deyr, ef a drokkur ekki?

438.

Hva er a sem rekur sjlfs sn tngu rassinn sr?

439.

Hva er a sem skrir skr,
sktnum fyrst ntur?
tbinn me horn og h,
hum sundur sltur.

440.

Hva er a sem skvaur
skrlta ltur?
tum a brtur
tennur Sta
og hruflar hold mis
hrilega,
mist um sir
og sundur geingur;
menn bru a
munn hjlbranda,
vargur gamma,
sem einatt sir,
hfu a san
hggsta Sigurar,
sveinn a auknefni
s var nefndur,
ar var a tuggi,
teygt og laga
me Magna furs
miklu nafni,
dysja san
af dalneyar kvistum
frnarhornum
sa dlgs nija.

441.

Hva er a, sem stendur kyrt en hleypur ?

442.

Hva er a, sem tekur bita hlaupum og teur upp um baki?

443.

Hva er a sem tekur funa inn um auga, bryur hana me maganum og skyrpir henni t um munninn?

444.

Hva er a sem tyggur me kvinum,
en teur me bakinu?

445.

Hva er a sem tollir vi alt?

446.

Hva er a sem ti frs
og aldrei kemur Parads?

447.

Hva er a sem ti
fyrir almennngs dyrum
tyggur me tu
tngum grugum?
Ftur eru
fjrutu,
fet sig ei hrri,
fer va.
  [p. 59]  

448.

Hva er a sem ti liggur
fyrir almennngs dyrum?
Hefur tu tngur,
tuttugu augu,
fjrtu ftur
og fer mjg va.

449.

Hva er a sem hefir hgri, hvort sem fer fr austri til vesturs, ea vestri til austurs?

450.

Hva er a um borg og b,
sem brkast dag og ntur,
hleypur va hsum ,
hefir einga ftur?

451.

Hva fer gult undir bergi, en kemur hvtt undan v aptur?

452.

Hva fer gegnum veggjarholu og dregur garnirnar eptir sr?

453.

Hva fylgir fljtum
fjrmanni heiman,
a styttir opt leiir
og stjakar vi gaungu,
hamlar svo hesta
og hunda erfii?
Byg ess er bum
bensvita jarar.

454.

Hva gapir upp og niur,
er optast heitt
en aldrei sveitt?

455.

Hva geri grika
til gagns morgun?
myrti mein lti,
mr vitandi;
a var moldu
maur kallaur,
en fli
fley gfugasta,
merki fagurt
mna tjaldi,
skrir jarar,
en skollinn vti.

456.

Hva hefir rm ofni, en fr aldrei a liggja stofu?

457.

Hva heitir fugl s,
fljum hentugur,
gadda hefur tvo
gegnum sig rekna,
einnig tnguspor,
tyltan vi rfu;
dillar hann henni
drjgum borar.
Hallinska
hefir s vngi,
hrng eim fleygir
og hvopti gleypir;
fa hans reiknast
fiur af dorra,
sem brur tveir
tuskast um ur,
dregst hn aptur
t hj vngjum,
hann tnir llum
innflum snum;
ftum er troinn
fu skal neyta,
dansar fyrir
dindill bundinn;
skrist hann belti
af skeggi mijngs?
Upp er n tali,
ttu a ra.

458.

Hva heitir kalt vatn slandi?

  [p. 60]  

459.

Hva heitir karl,
s steini stendur,
hlr a hggum
hann dynja.
olir glandi
yrna auga,
sr eins vel
eptir sem ur?

460.

Hva ht hundur karls,
sem afdlum bj?
Nefni eg hann fyrsta ori
getur hans aldrei .

461.

Hva htu hundar karls,
sem afdlum bj?
Annar ht af llu,
en annar llu.

462.

Hva htu uxar kngs hllu?
eir htu llu og af llu.

463.

Hva hoggur allan daginn, og sjst eingin sporin eptir?

464.

Hva margir hafa einu sinni fst og tvisvar di?

465.

Hva m himni blm
hrra segja?
ea dpra Niflheims-
dki kalla?
vara ummls
verldu allri?
leingra en lagarrst
laxaheimi?

466.

Hva m teljast
tmanum eldra?
og sjst me augum,
slunni fegra?
hva kann stormunum
sterkara blsa?
og bjrtum eldi
baka heitara?

467.

Hva mun hn heita,
hvers getur til?
frammynt er hn,
me armleggi stra,
heldur hn opt
hfngja sklum,
blrauleit
hn ber r munni;
pnu Krists
og pslarvottanna
veri hefir hn
vistdd lka.

468.

Hva mrg manna og bjanfn eru sjlfskeingum?

469.

Hva rennur allan daginn, og sst ekkert spor eptir?

470.

Hva sru bjartara
en brnt hross?

471.

Hva sktur allan daginn, en breiir ofan sig nttunni?

472.

Hva starfar hlutur
hver jru,
er syndir vatni,
sveimar lopti,
alt nga til
a rlgum lkur,
og stundarheimur
stendur funa?

473.

Hva stendur en geingur ekki, hefur lf en eingan anda?

  [p. 61]  

474.

Hva var a sem s eg
og s hafi ei ur?
a var oddur
af hfux mara;
fyrst var a bori
brur mns auga,
ur var a tuggi
af tnn mis;
ar gekk hann rati
og grf hann dauan
sbjarnar fti,
fast vi kla;
ar hngir svunta
rlg me bora,
svo san ei
af saumum glini,
varnar hn llum
inn a koma,
jarka mundum;
geymir a
hn getur huli.
Endu er gtan,
alhgt a ra.

475.

Hva veiztu flgi
fjrgynar hjarta,
fagurt nttu
en flt degi,
dapurt og glatt
deyr og lifnar,
llum s,
en eingum reifanlegt?

476.

Hva veiztu hrrast
hundra teingslum,
a finnst skgi
og skyrtum manna,
leikur einu
laust og bundi,
dregur eptir sr
dr og fagla?

477.

Hvaa r renna upp mti?

478.

Hvaa bjarnafn er vxtur elda?

479.

Hvaa bjarnafn nefnir sig sjlft?

480.

Hvar baulai klfarinn, sem allir heiminum heyru til?

481.

Hvar er a eingi,
sem ei verur slegi,
nema undir snjkrapi
ni standa?

482.

Hvar sat eg ijulaus vi vinnu mna og s t um gluggann skepnur tvr mjg lkar? nnur er lfinu heiri hf, en eptir dauann er hn fyrirlitin af flestum; hin ar mti er lfinu ltilsvirt, en sem hn er dau skjast jafnvel strmenni eptir henni.

483.

Hvar sat eg ar vi vinnu mna, sem margir fara me hlfum huga?

484.

Hvar sem eg heimi sst
hluti og skepnur sni eg,
eim agzlu urfa mest
nusta mn er nytsamleg.

485.

Hve lngt er fr sjvarbrn til botns?

486.

Hve nr sstu kirkjuna albna af hrossbeinum?

487.

Hver flest spor slandi?

  [p. 62]  

488.

Hver er Frni
fddur tvisvar,
ber s krnu
hversdagslega,
ikar spsagnir,
llum kunnar,
skilur einginn
or, er hann mlir?

489.

Hver er fll s
fls, einkar valinn,
sem valdi gat llum
veraldar fansi?
var ei ofhlainn
rstur hna.

490.

Hver er hin hara,
er heilablaut verur,
hn hefir margar
misstrar raufar,
inn r borur
brn hennar smjga;
au drgu dvergar,
dau t til forna?

491.

Hver er hin mja
me svo lnga rfu?
Hefur haran haus
hku og skegglaus;
siglir me seggjum
sunnan r lndum,
hefur austanbyr,
en liggur grafkyr.

492.

Hver er meya s
er mlir andvana,
deilir egjandi
og dmir n ora;
maka sinn dauan,
mark og rttindi,
ber hn jafnan
baki snu?

493.

Hver er s annar inn
austurlandanna hraustur,
sundur teygist og saman,
sitt ljr auga draugur,
hrngeygur s er sagur,
snir a girnist maur,
bi lg og li,
leingd, breidd og h vi teingist?

494.

Hver er s baki ber
byri nokku nga;
hlotnast ket og hefir smr,
hjarta geymir tnga?

495.

Hver er s Sigts kvon,
segu, v eg a spyr ig,
Dvalins leiku og Dellngs son
dregur gegnum heilan sig?

496.

Hver er s bllur
bra mundum,
leikur jafnan
lipurt unninn,
mist af vera
voregnskyldum,
ea bjrtum hadd
Blverks rnu?

497.

Hver er s dauur
dysjar ann lfs er?
ess mttu geta,
en a er vandaml.
Dr. Schev.

498.

Hver er s drabant,
dans sem heldur?
dfrur sjnum,
en dulinn stundum
fimtn ta
  [p. 63]   fullroskaur,
rjtigi ngbarn
reytist aldrei.

499.

Hver er s dreingur
duglegu starfi,
sem reikandi rennur
rollufeldstaugum
og leikur vi kvennmanns
limu neri,
r af limalist
lttfeta honum?

500.

Hver er s einftlngur
aumkvunarlegur,
sem rfar hfinu
rnulaus,
hefir tnguna fti
og talar ekki pari,
augun ar rblindur,
eyrun ar steindaufur,
vafrar ar merglaus,
valhoppar beinlaus,
rnglast og dnglast
og ritar undir slit?

501.

Hver er s eingill
fr rel sendur
drar skra
dilegum,
undan sr rekur
alsvarta flegu,
en vntir annarar
vtt baklendis?

502.

Hver er s einginn hlutur
er nafnkennir,
var, en er ei,
verur og ekki dvn?

503.

Hver er s einhyrndi uxi,
sem hefir eina tnn,
kjaptinn kvinum,
rassinn miju baki,
og tekur sna fu
tum gngi?

504.

Hver er s eini,
hannyrum akinn,
ber hann konu,
baki miju,
hulinn pellkli
heldur su
dagleiir margar
hann drjgum ferast,
situr t
sessi kyr?

505.

Hver er s eini
hgt farandi,
er ferast hvorki
fti n hesti;
hans m dagleiir
himni marka,
tfrull aldrei
tekur fnga?

506.

Hver er s einn
sem aldrei talar,
en hefur furu
hrekkvsa tngu,
hjarta sviksamt,
en hugsar ekkert,
heldur fast stendur
og hleypur n dvalar?

507.

Hver er s eldur
ikvikandi,
sem vakir um verfaung
og versona blrur,
forbrennir aldrei,
flr undan slu,
eltir hmi
stu litla?
  [p. 64]  

508.

Hver er s eldur,
alvotu logar,
sefast traulega,
nema saman komi
vi annan eld,
sem eins er heitur,
samkynja hinum
sofna bir?

509.

Hver er s fair, sem tur ll brnin sn?

510.

Hver er s fereygi ferhyrnngur,
sem firar me hornunum,
hvirar me grnunum,
ur augunum,
eingin hefir skil?

511.

Hver er s fljti
mig fann vegi,
hans hrafari
var hmlun fer minni,
undan sr rak hann
allmarga daua,
en hafi hvorki
hnd n keyri?

512.

Hver er s fugl,
sem er fastur hreysi,
flgur leingi
og er fljtastur allra,
himin og helju
hann gegnum sveimar
og h hvervetna,
er hr finnst milli?

513.

ver er s grasa gummur,
sem ggist upp bi?
f vill fylli sna,
flestir gefa honum nesti;
rif hefur tvenna tugi,
tltir ftum fjrum.

514.

Hver er s gltur,
sem gtulaust rennur,
yfir fen djplg,
me ftum tta;
treur hann undir
hir og slttur,
finnur einginn
hans ftspor tt leiti?

515.

Hver er s handarlaus,
hendur reytandi?
eitt hefur auga haus,
ei sjandi;
er a snd dautt,
en opt hljandi,
hefur hvatt og blautt
hj sr bjandi.

516.

Hver er s haukur s
em heitir apaldur,
gerur af ggjarstaf,
me geugu auga,
vngi hefur hann
og va flgur,
nfn hafa eir
sem Nhggs jnar.
Innfli hans
eru ll rngindi,
einkng manns
og rskora stykki.
a hefir rati gert
a rifnai ekki,
egar gimfoldar negg
gekk hvirflinum.
Konu halda menn
kvii hans mijum,
s hefir sonabrn
svo er hn ldru.
a er bana sk
  [p. 65]   ef bilar konan,
v er henni laukur
lagur munninn,
og blku korn,
sem berst vi laukinn,
hjlpar nokku
hrsvelgur flgur;
herir hann fngi
og fer a skra,
ar til hreiur sitt
hefir fundi;
lrar hann
og ltar sig njrfa.
N er gta mn
greidd og lokin.

517.

Hver er s hr hll,
holur innan,
me blikstjrnum tveimur
og blkum fyrir,
lfaldar fimm
ar ofan r hnga,
girur er inngngur
gddum hvssum?
hlinn hver skal gnga,
er getur ei hins sanna.

518.

Hver er s hinn ellefti,
er hefir afl nefi
og er legg lotinn,
harur undir hndum
og hrygg boginn,
og felst annars holdi optlega;
a fstumatarfaungum
fer hann iulega
og hleypur fiskfer,
--- --- ---
vilja ann grepp taka
og beiir hann r bi fr?

519.

Hver er s hinn fljti,
er mig fann vegi,
sem ei skn sl
n nnur birta,
hann s eg jafnframt
hafskipum renna,
urfandi ei ft
n fa neina;
llum ausnn
en ei reifanlegur?

520.

Hver er s hinn hverflegi
af hveli jarar,
hur umbreytngum;
er lns skarti,
litur pri,
veg vsar opt
en veit eingan?

521.

Hver er s hinn lgi
ltill fyrir sr
og hefir fjra ftur,
tvo lifandi
og tvo daua?
Mjg er a kynlegt,
klta baldur.
tveim hann stendur
en hann skal ara
milli hera hafa.
Kvenna kjt
er honum kropp bori,
finnst eigi honum
manns hold maga.

522.

Hver er s hinn riji,
er ara hngir
og er herilotinn heldur?
hliar hann rr
og kemur hlj miki
hans krngltta klofa;
heitum sta
var s hldur skapaur
og verur a ljsta til lfs.
  [p. 66]  

523.

Hver er s hirsveinn
herra nokkurs, s
em sau hans elur
stu fri,
eptir sem hverjum
allra bezt hagar;
lf sitt um vefur
lifandi skra?

524.

Hver er s hlutur
af hndum manns gerur,
hann hefir ei upphaf,
n enda nokkurn,
eins skaptur alstaar,
hvar hann er liti,
og nar allvel
til ess hann skal vera?

525.

Hver er s hlutur,
er hldar brka,
gimsteini betri
og gulli brendu?
jst m laungum
lifandi og dauur,
trir ull jarar
og innfla sklu.

526.

Hver er s hlutur
heldur arflegur,
verst virar
verur hann ktastur;
allmargra rf
er hann undir kominn,
v dauur er dofri,
dregst margt til urar?

527.

Hver er s hlutur, hermdu a
hr a essu sinni,
er hldar brka hum sta,
heilsu a skla sinni?

528.

Hver er s hlutur, herm mr,
sem hfuskepna gegnum fer,
nnur fist ar af ,
rija stendur jafnan hj?

529.

Hver er s hlutur,
hvolfir sem skipskutur?
Gettu minnar gtu,
geru r henni hltur.
Eg skal gefa r gildan dal,
ef geturu svo sem vera skal.

530.

Hver er s hlutur, sem heitir eins og einn gus eiginlegleiki?

531.

Hver er s hlutur,
sem heitir nfnum tta,
en hefir eina
ngu essa:
bragnar sex
og barmur elfu,
fiskar tveir
r fjarar grunni,
bulngs ha
heiti eina?
Bin er gtan,
bi eg rir.

532.

Hver er s hlutur,
sem hrundum nar,
vikomu mjkur,
til voa gerar,
eikum studdur
alla vega.
Hann ber a nafn
sem baula fjsi
og fjaurdr
fallegt skgi?

533.

Hver er s hll
holur innan,
  [p. 67]   dynur r honum
djnkans miki?
Rektu nefi
rassinn honum,
og rddu svo
rtt, hva hann heitir.

534.

Hver er s hyrnngur, hreifir sr,
hefir litlar rur,
matinn s munni ber,
maganum ekki pari er?
Honum stra hraustir tu brur.

535.

Hver er s karl krkum br
og ggist fram r greni?
hann hvorki r n kr,
alt hans nafn hnakka br,
ber hann marga mltina nefi.

536.

Hver er s kari kvenna rann,
kominn leti a banna,
sinni fylli safnar hann
sr milli tanna?

537.

Hver er s karl me kjlka tvo,
hann kann ei spinna?
Augu rj eru eim dla,
hann eykur mrgum raunaskla.

538.

Hver er s karl,
sem klddur er vatni,
geingur sem mir vor,
myndar sirkil,
etur aldrei
utan reikandi,
maga og munnlaus,
mrgum til arfa?

539.

Hver er s karlinn hljur,
sem hver og ein hsmir
hefir utan hj?
Gefinn er matur gur,
en glsilegar trur
honum lri lj;
einlgt r hans kvi
last bragnar li,
en stelpan hans er stryttuleg,
hn stofnar mikinn kli,
me snum hara hausnum
hn hnubbar honum dausnum.

540.

Hver er s kastali
ktlega vaxinn,
upp me honum
eru fimm stlpar,
yfir er himinn
imikill,
undir annar
eingu minni;
ar inni sitja
rifnar tvr meyar.
frar og fagrar
af forkunn skaptar;
nnur mettast
fr hin uppslu?
. .

541.

Hver er s kistill,
sem msir bera baki
en ftt er fmtt ?

542.

Hver er s klaufnefur
kominn af flugi,
verur vnglaus
vakurt a hlaupa;
drukkinn af sti
dregur sig krka,
rekst ferill hans
farfa ljsum?

543.

Hver er s kngsson
kominn a lndum,
dkkur hr
  [p. 68]   og djarfinannlegur;
hann hefir tr,
og teingur lngar,
me eim taungum
temur hann grsi;
hann er bundinn
bum hndum,
og reyrur me reipum
rtt um mitti.

544.

Hver er s kngur, sem br fyrir nean legg?

545.

Hver er s ljsi,
sem lifir grasi
etur hann ormslifur
opt hmi,
etur hann fluguveik
og skran vera,
er hann svo gamall
a einginn mundi?

546.

Hver er s lundur,
er vex me tlf blmstrum,
en hverju blmstri eru fjgur hreiur,
en hverju hreiri eru sj fuglar,
ber sitt nafni hver,
heita allir eitt?

547.

Hver er s lundur,
sem me lokkunum br,
leikur hann sr lopti,
en rfan upp snr,
batnar binu er
bls hann r eim;
vorin rur hann t,
en haustin kemur hann heim.

548.

Hver er s seggur
sfeldu hlaupi,
hvergi r snu
sti hrrist,
munn hefir ei,
mlrm n barka,
en sngur svo htt,
a heyrist allva?

549.

Hver er s seggur,
svlu hsi,
samanskrfuu
sr til pris,
gerur af gleri
glsilegu;
m ar lesa
msa stafi?
Um lg lum
leiir segir,
nir a standa
nlar oddi;
eykta mrk
og tta snir,
og mjlni reiir
mitt til norurs.

550.

Hver er s sem bar sl og lkama, geri eptir gus vilja, en var ekki sluhlpinn?

551.

Hver er s, sem hleypur dauur heims li,
optast hraur, aldrei glaur
eins og srhver lifandi maur?

552.

Hver er s, sem hrakinn er
fyrir hvern einn vetur,
undan skepnum llum tur
ei ess leingi noti getur?

553.

Hver er s,
sem ijar gngandi,
hann lir hendi
en hefir einga,
aldrei sna
iju fremur,
  [p. 69]   nema staung stjrnarans
standi hans auga?

554.

Hver er s*, sem snir mynd,
s hann tll ess krafinn,
hermir eptir hverri kind,
hrum bndum vafinn?

555.

Hver er s skaptur manns mynd;
mir eingin pna,
fetar opt um flata strind,
fer me honum eingin synd,
ijulaus um alla daga sna?

556.

Hver er s sonur, sem dansar hsekjunni, ur en fair hans lifnar?

557.

Hver er s spegill,
spunninn af gui,
bjartur a vera,
en blettttur er opt;
lkam sinn sj ar
lir eingir,
en sl sna m ar
srhver skoa?

558.

Hver er s spegill,
spunninn r jru,
honum sr sig
einginn maur;
en hugferi annars
m hver ar skoa,
og tt hann s
ri fjarlgur?

559.

Hver er s stafur,
stendur hni,
upp er broddur,
amast vi njlu;
brddu hann smiir
r bikurum snta,
en veigarnar tku
a verkalaunum?

560.

Hver er s steinn, er lf var lti?

561.

Hver er s steinn,
er stkk r mannshendi
og fjra part eyddi
foldbyggjenda;
braust fram dreki,
beljandi af hngri,
sem hrklaist san
yfir hrbeinum?

562.

Hver er s stiltasti
straumur und slu,
hvern alheims kraptar
f eigi stva?
Eigi eru til fl,
er aptra megi
honum framrsar
um farveg haus.

563.

Hver er s stlpi,
haglega tilbinn,
rtt eins litur
og rykkiln presta?
Hans eru innfli
af hr ea lni
en kroppur hans
af kvikfnai.
Allur er kroppurinn
honum dauur,
utan hfui
einasta lifir.
Tvr hfuskepnurnar
tempra honum lfi,
nnur lfgar salu hans
en nnur hana myrir.
Lifi hann alltaf,
lifi hann rmt dgur,
  [p. 70]   en lifi hann aldrei,
leingdist hans aldur.

564.

Hver er s straumur
hsi raungu,
sem allar kann
um ttir renna,
heims og himins,
hverjum degi,
en er jafnan,
vi uppsprettu fundinn?

565.

Hver er s strkur,
sem stendur jru,
innan honum
lmast stelpa,
hfinu
alt geingur,
hn sig hrrir
hljar hann strum
og hrekkur upp r
hrki mikill,
skellir upp rassi,
skvettir r munni
gusu strri?
Gott er a ra.

566.

Hver er s sveinn,
er fullorinn fist,
fr fngu flgur*,
strax fur jafnaldri,
stakk grleitum
stgur til ha,
tenst vi elli
og alhverfur sjnum?

567.

Hver er s sveinn,
er sauri sefur,
deyr ef hann drekkur?

568.

Hver er s sveinn
hrlega vaxinn,
hann fist
hfi sinnar mur?
Fi hann aldur
enn hrri,
verur pka
r pilti essum.

569.

Hver er s sveinn
illtkur einn,
boginn allur,
einatt er hann hallur,
frskastur fullur
fleins er essi ullur,
fannhvtt ber nef,
frir illan ef,
hentugur tum,
hmar a lum,
rekkar nr stu?
Rddu n gtu.

570.

Hver er s vegandi,
af verum skaptur,
hvoptgngs vi
hlaup alltamur,
skapara sinn
m skaa og drepa,
valdi vang
ea vondur hugi?
Efni hans er
r irum jarar,
og hfis hjr
himinbrjta,
fjtrast barmar
a bum hlium,
sarnfleinum,
optast rennum.
Hefir baki
borginma
ferar r
fleinum laga,
standa eir undum
alla jafna,
  [p. 71]   nema bilun
til bana veri.
Sefur hann
sjlfs sns irum,
sezt aldrei upp
nema arir tilhjlpi.

571.

Hver er s veggur vur og hr
veglega settur rndum,
gulur, rauur, grnn og blr,
gerur af meistara hndum?

572.

Hver er s viti,
sem vitran bar
og vissi ekki par?
Vsundum a vari,
vitrngum rvari,
vetfngs litfari,
brokkar fyrir vergest
og vogest,
fur og gfur,
eingum handhfur.
. .

573.

Hver er s vgvllur
er virar stra?
Hermenn eru tta
af hvorumtveggja,
beita eir fyrir sr
brnum sextn,
falla au optast
fyr en eir eldri.

574.

Hver er s vxtur, sem snr rtinni upp, en krnunni niur?

575.

Hver er s jvegur, sem aldrei hefur veri farinn nema einu sinni?

576.

Hver er seggur s,
er seimgrundum jnar,
me hrngvaxinn bk
og hfu mjskapa?
laungum rem ftum
liggur standandi,
baki gngandi
brt sig ei getur,
eineygur, blindur,
einga sjn hefir,
vagl s auganu,
varla sakar.
opinni brngu
brjst eitt m lta,
a er grundvalla
nka ranni.
Mnan fr hfi
mitt hjarta geingur,
sem lkt er a lifi,
lflaust bki.
Hann er handalaus.
hefir arma,
af brjstsins spena
bir eir gnga.
Hans rmum
hvlir ein brur,
undarleg
eli snu,
hver sr vi ftur
hefir barn lti,
fdd uppfdd,
en getin,
en innflin uru
af irum mur:
situr stli
sem henni hfir,
me sveina skara
sig umhverfis,
maga hefir eingan
miki tur,
er t um barkann
aptur strax geingur,
a hennar sveinar
strax gleypa,
nettum bk frar
  [p. 72]   notist til hlfar,
hvar me og lka
hr til styrkir
hennar kngur,
hll sitjandi.
Umhverfis sjla
eru riddarar,
herlega prddir,
honum er smir;
gegnum hans hjarta
gumi einhver
r hafi skoti,
ekkert saki;
hann mr setur
hennar odda
og hll krng sveiflar
me horskum riddurum.
Tveir vkusveinar
ar taka vara,
a vi r sveiflur
ei ofan falli
samband hans
og hrrar brur;
meg tum
au hleur,
v leyndarng hans
lnspeingur erta,
hann lystugur verur
og leik uppbyrjar,
en fr lystug
forast ei dans hans,
tt hn af slku
ngu gerist,
a vissum tma
verur lttari;
yfir henni
msir sitja,
fr henni mrg brn
mnui koma,
en ll ,
n ess hn skist.
Ltur hn misjafnt
lngt milli,
orsaka arir
en hn sjaldan.
Hlfsagt er varla
af hgum eirra,
skal ei ar um
skvaldra fleira.

577.

Hver er skepnan hentuga
me har eikur,
orma bani li lrar,
lifnar og blmgast ess nttra?

578.

Hver er sntin halalaung, hausi er geingur,
gemlur ber gtum rata,
gerir vinna til bata?

579.

Hver er spjtrngur
spora lttur,
brotinn af mis
beini minnsta,
s honum vel strt,
snir hann mrgum
r, rur manna
og rttltis gtur,
tma tal og ta rsir?

580.

Hver er s ambtt,
er hleypur mest bundin,
hn vngsar hndum,
en hefir eingar,
aflar og eyir
agna tlu.
hlfu meir en hundra,
hverjum degi.

581.

Hver er s ambtt,
sem allmrgum jnar
og heiti saman vi
hiri saua,
fylgir hn flestum
  [p. 73]   fram til grafar,
nsta nytsamleg?
N er sem sagt s.

582.

Hver er s ambtt,
sem tyggur gngandi,
hn malar mjl
mnnum ti;
hn kveur bezt,
kennir harinda?

583.

Hver er s balsams
blmlega lilja,
sem blaktir mundum
blra sjenda,
opnaur verur
*ilmur hennar
og drfur burt hrellng
hyggjulanda?

584.

Hver er s bjartleit mey,
blnkar ln,
ber me sr sonu
bsna marga,
a hverjum verur
aldrei lttari?

585.

Hver er s borg, sem hefir sorg,
hltur vind a geyma,
fer sund flatri grund,
flgur yfir heima?

586.

Hver er s brur
brjstheil a marki,
forkunnar dileg
fannhvtum skra?
S var hn eitt sinn
sjnardals heii,
lypti sr einatt
og lk bendngum.

587.

Hver er s ds
hsi fru
inni, er situr
t tt gngi,
egar hldar
hana finna
hreyg hn verur
og vefur rmum?

588.

Hver er s drs,
sem hentugust er a hafa vi ljs
eitt hefir hn auga,
sem stenzt vi munn,
er hn til endanna svl og unn;
fan, sem hn neytir
fer eptir daus,
me frammjan haus?

589.

Hver er s eik
af jru vaxin,
tlf hefir tgar,
tvr mjg digrar,
eikin essi
er hol innan,
liggur ar
lf og daui,
kvslar tvr
eru henni ofan,
sitja fjrir
sveinar hverri,
yfirmann hafa eir
einhvern fjgra,
eru samlyndir
alt a vinna;
brk eru eir a
ba til henni,
brendur er s
af bezta gulli;
borg er ltil
henni ofan,
hafa smia
rr meistarar;
gt eru tv
  [p. 74]   og ger me listum,
gluggar tveir
og gler me steinum.
Enn eru tv gt
bum megin,
ilt og gott,
ar innum geingur
og t aptur;
um dyr borgar
eru dregnir
naut og sauir,
svn og geitur,
sjvar fiskar
og si jarar.
Ullar sprettur
akur henni,
msum litum
er vaxinn.
N meiga rekkar
ra gtu,
srhvern pnkt,
me snnum greinum.

590.

Hver er s eik, sem hefur hundra greinar, og hverri grein tlf kvisti, og hverjum kvisti fjgur hreiur, og hverju hreiri sj nga, sem bera sitt nafni hver?

591.

Hver er s eik sem opt er bleik,
vxt ltinn frir,
fer kreik me fiman leik,
fljtt sem hjlvagn vri?
Tvdyru er og tru mr,
tum mtir hnauki, t
vennar ber hn tuttugu hr
og tennur fjrar a auki.
Ftur rj hn fetar ,
fjrum meur hnum,
bera m s, kynja kn,
kross brjstum lnum.

592.

Hver er s ein me annari nfn,
hana margur grnir,
kerlng fr kvika hfn
kvikf tk r vri drfn,
liggur hn kyr lri um hennar trni?

593.

Hver er s eina
sem um gerir reika,
dileg mjg,
en dkk stundum,
nar allmrgum
til eirra starfa,
gleur fyra,
og gefur tma?

594.

Hver er s eitt sinn fdd
en ei din,
er enn heiminum,
en lifir ekki?

595.

Hver er s ekkja
einhsi br,
hn er aldrei gl,
nema egar gestir koma?

596.

Hver er s ferskeytta freya,
henni fylgja rjtu meyar,
og eir tveir rlar,
sem hana vilja tla?

597.

Hver er s fjl, sem liggur t vatni, en fnar ekki?

598.

Hver er s frunsa
fallega ofin,
yfir sem heila
mis er vafin,
merkileg er;
  [p. 75]   menn hana lta,
akka eir drottni
an sttmla?

599.

Hver er s fr,
er fer um lndin,
marga frir
en ml hefir ekki?
Hyggnir jafnan
hana spyrja
msra hluta
umvarandi;
hjlpar hn tignum
til hrra valda.
Vi alla rir,
er ahyllast hana,
bragna lgstu
sem bulnga snjalla;
hn mun ferum
til heims fjrbrota.

600.

Hver er s fra,
sem fyllir sig holdi manna?
Undan sr rekur hn
eina ernu,
aptur og fram,
msa krka.

601.

Hver er s fr,
sem fyrar eiga,
ttu r jr
og utan af gi?
Drfu hn vekur,
og duglega frsar,
hvlir sig laungum
hj hldum va.

602.

Hver er s fr,
sem fyrar elska,
r beini einu
gisdra,
og fgrum skra
r fylgsnum jarar?
San skr
sjandi vatni,
fr hn sama nafn
sem bkin bezta.
Fu arf hn
af foldar hri;
skartar vel
svo skatnar una.
Fyrir sinn frleik
hn fr a ola,
mannsal opt
mannafundum;
arf hn aldrei
rldm la.

603.

Hver er s frin
ftklega,
sem naumast getur
gat sitt huli,
hana skir
holur karl framan,
digrastur ofan
me dfru skeggi?

604.

Hver er s frin fra,
hn gjrir eptir gestum a ba,
egar hn er full,
er hn drari en gull,
eru eir margir,
sem henni hverfa fr
og hana vilja ei
augunum sj?

605.

Hver er s fdd alkldda,
sj hana tveir,
taka hana fimm,
tu svipta hana ftum,
rista rauf enda *hennar
og gjra r henni pilt;
er vag hennar svo drmtt,
  [p. 76]   a a geingur um ll konngs bor?

606.

Hver er s girng
ger af vatni,
sem fornld eingin
fr gegnum;
var seinna upploki
me trlykli
svo fr ar um
fjldi manna?

607.

Hver er s harra
hsfr, aldyggva,
sem eingan girnist, utan sinn
eignarmann rtta?
Hann girnist hana
me hkugrri;
gerist einginn getnaur
af gamni eirra.

608.

Hver er s hstaung,
me hrlegum faldi,
merg ber magran,
en mjg feitt er nfur,
vex hn af vatni,
eu hjanar af eldi?

609.

Hver er s hetja
hsi fjllum,
fullg fjki,
fylgir hirurum?
Kunnttu knga
kreppir sjnlausa.

610.

Hver er s hin fagra borg,
hn er ekki raptamrg,
eir eru ei utan rr,
gur er henni hlr,
hn er akin veggjalaus
og vst me eingu torfi,
stendur vtt um hauurs hrng,
margur hana horfir?

611.

Hver er s hin fagra fr,
fald upprttan hefur,
ofan til auarbr
um sig bli vefur?

612.

Hver er s hin fagra jmfr, er tveir jafnaldrar su, fimm misjafnir faunguu, tu brur klflettu, og sem eir hfu srt hana og svipt snum meydmi, var hn a niurltum dreing, en sem fstra hennar gaf henni svarta ferask fturna, m hn svo mektugt, a a gekk um ll kngsbor?

613.

Hver er s hin ferhyrnda kista?
Henni verur upploki,
en aldrei eins aptur ltin.

614.

Hver er s hin fra,
frni situr hauka,
og bein manna
fyrir innfli brukar?

615.

Hver er s hin fra,
er finnst hafvkum?
Ber hn skrkli
me skautafald han,
bur auugum
brau og kli,
en ftkum
fr sr vsar.

616.

Hver er s hin mikla hll,
hefur mikinn grundvll,
stendur henni stlpi str
eim stlpanum eru tlf trppur,
en hverri trppu eru fjgur hreiur,
  [p. 77]   en hverju hreiri eru sj ngar,
heita allir eitt?

617.

Hver er s hin mja
me mrgum snerlum,
duptkorn lti
dregur hn a sr,
smakkar hn lka
sma hnappa?
Grand tri eg hn geri.
Gettu hva hn heitir.

618.

Hver er s hin fdda mey,
taka henni tu,
bera hana ekki frri en fimm,
skera gat endann henni,
gera r henni pilt,
a er svo mtt, sem hann mgur,
a a berst t um ll lnd?

619.

Hver er s hin siuga fr,
sem er dau; greinum
vi ig talar vellabr,
veiztu hva hn heitir n?

620.

Hver er s hind dks,
hvergi sem brist,
ess vsasta mannvals
verka stofa?
Drekka ar jir
dilegan
stasta drykk
undir slartjaldi.

621.

Hver er s hj oss,
sem heitir eptir
blmlegum fiski
bli mis?
Saman er njrfu
af Svelnis hrsrtum,
margopt sig fyllir
marar af lokkum.

622.

Hver er s horntta hirzla,
sem ekki verur aptur lukt,
eins og hn var me fyrsta?

623.

Hver er s hrngskor
heimi mektug,
a henni leita
allar jir,
krptugt kynferi
kvendi hafi,
a vldum sezt
vikngum ni;
giptist hn snemma
grpum fullroska,
alt eins konur
krar hafi;
ftspor hennar
finna vel lir,
jr og
t um heiminn:
fjllum hn ruddi
svo fllu sjinn
og elfanta krapt
aktai lti;
knganna veldi
kunni hn deyfa,
kom eim svo til
a krjpa og lta?
Eigi er s dfr
drs meal manna,
krapti hennar
eir krjpi fyrir.
Gert var etta
a gamni snu,
gttu v a,
hva gilda mun.

624.

Hver er s hll,
sem hldar sj
ei me sg n eggjrnum
innan smu?
  [p. 78]   Var ei grjt, torf,
n timbur neitt,
en alt loptkynja
efni hennar.

625.

Hver ei s hll um van vll
vndu, h og brei a sj,
hulin ll me handarmjll,
hsin sm krngum st?

626.

Hver er s kerlng
sem krapt hefir tnnum,
gerir sr gtu,
geingur hana einginn;
tilstilli arf hn
tveggja systra,
fer um fold va,
ft hafi eingan?

627.

Hver er s kona,
kend vi hljfri,
er rlega kemur
orlof sitt hnga?
Syni rjtu
af sr hn fir,
einnig lka
eins margar dtur
baldstrug reynast
brn hennar stundum,
fagna allir
fyrnefndu vfi.

628.

Hver er s kyndug kra,
kyrtil thverfum birtist,
felur sjnu falin,
flakkandi beitir hnakka,
sveiflar irum afli,
tsnkir sig r flkum,
hand hru vindi
hoppar sem leikinn soppur?
. .

629.

Hver er s laukall
lilega vaxin,
er hefir eitt auga
hfi snu,
tennur margar,
en tyggur aldrei;
passar hn mis
pkukli,
breiir til urks,
ea ber aptur saman?

630.

Hver er s lngmj,
hn hefur ann si
egar karlmenn taka henni
urrar hn vi?

631.

Hver er s me hrng eyra,
hn ef brennivn kann f,
drekkur pott og mske meira,
mgur strax og tm er .
. B.

632.

Hver er s me svrtum vrum,
satt og logi ml til lr,
a s n rtt flestra frum,
ftlu, v mllaus er.

633.

Hver er s me stan sn,
seg mr hennar heiti,
gerir bi gagn og tjn
gara yzt vi reiti?

634.

Hver er s mella
mjallhvtu bjargi,
haukar elta hana,
hn fekk af v bana?

635.

Hver er s mey
af mnnum fundin,
gfum me prdd
og listum ljsum?
  [p. 79]   Teikn andliti
teljast eirrar
me litfgrum rsum
lka stundum;
sfelt talandi,
tngu me einga,
en tnnur hefir
svo tugum skiptir;
garnir tvortis
get eg a hngi;
ftum me remur,
fr ei geingi.
Hrrandi fleinn
stendur hennar kvii,
mlinu tapar
ef m bn ei brast.
Kulda ef lur,
kann hn ei rngla;
er henni v
af tr gerur
kastali,
me kynja tflri,
eptir v sem spekngar
upp fundu.

636.

Hver er s mey
me hri fgru;
hennar nafn er af
himneskum eldi,
lka einnig
af landi smu,
fellir ellin
frleik hennar?

637.

Hver er s mey,
sem fdd er alkldd,
horfa hana tveir,
taka hana ekki frri en fimm,
tu rfa af henni klin,
skera gat enda hennar
og gera r henni pilt?

638.

Hver er s meya,
sem mrg r skal jna,
skrautlega bin
skartinu dra,
fr er sndum
og fgur a lta,
samt arf hn einhvern
sr til astoar.
S hltur vera
sfelt rli,
hvergi hrrir
hn sig a heiman,
ntur sem daga
drsin m vaka,
og sfelt ia,
en aldrei sig hvla.
Snar hn tir
sngur vel fagurt,
og gjrir tilvsa
hva glenskonu lur,
mrgum er hagur
a hennar nrveru,
fleiri vini
en fa hatara.
Samlan hefir
s hin merka
me hjla haukflugi
og hlda lkama,
segir hva lur
systkinum tveimur,
er furu lk
fla hvort anna.
hana lagt er
aldrei a egja,
moeir eingan
me snu hjali?
Falda bi eg hrundir
og fleinatra
glgga a ra
gtu mna.
  [p. 80]  

639.

Hver er s mja,
er hefir munna tvo
en maga eingan,
kemst hvergi kloflaus
en kyssir marga?

640.

Hver er s mja
me lnga ru,
hefir haran haus,
hkuskegglaus,
siglir me seggjum
sunnan r lndum;
fer beinastan byr,
liggur grafkyr?

641.

Hver er s mr, vindum v
vafin sku blmi,
en valstrandar starfi st,
strkur aldurdmi?

642.

Hver er s mr,
er menn nga gleur,
smbrnin grir
og smiunum nar;
vsar hn lka
veigaskorum
veg gegnum dkkar
villimerkur?
Kennivaldssttt
hana kra hefur
og veglegt stundum
velur sti.
forngua fsturjr
finnst hennar heiti,
mrinnar,
og mttu n ra.

643.

Hver er s mr
er mlir andvana,
deilir egjandi
og dmir n ora?
Maka sinn dauan,
mark og rttindi,
ber hn jafnan
baki snu.

644.

Hver er s mr,
mjg lum kr,
hana bera tu brur,
talar hn hvorki n hlr?
Klappar hn og kveur,
klna eingum meur,
margur lur landi,
leikmaur hefir bandi.

645.

Hver er s, sem hj mr hvlir,
hn er ber og ekkert sklir,
tlent blmstri last getur,
alt a steikir, sem hn tur,
hampa er henni Hornstrndum,
hn er gjr af vatnatrum?

646.

Hver er s snt, sem gadda ber,
garpa jir hendur,
lykil arf en lst er,
opin gjrvll stendur?

647.

Hver er s snt sem halan dr,
hljp um tn og ofan a sj,
upp um grund og inn kr,
um hana eg um kvldi bj?

648.

Hver er s slin svarta, sem einga gefur brtu en varma ngan?

649.

Hver er s sttlega stjarna,
sem salsti heldur,
nglega vafin
nrna reyfi,
egar a rtur,
er hn liin?

650.

Hver er s stlka,
  [p. 81]   sem ein br hsi;
fjrir eru gluggar
fylgsnum hennar;
margir glejast
vi tgaungu brar,
er hn krust
kvld og morgna?

651.

Hver er s nga,
skrautklum hlain
me skautafald hvan;
af hennar innflum
ldngar drekka,
en smlngjar
smakka a varla?

652.

Hver er s vambargylta,
hn hugsar ekki um pilta,
eina hefir hn tnn haus,
er hn lflaus?

653.

Hver er s vala,
sem veltur um bala,
fjrum er hn ftum,
fyndilega skjtum,
konur hana keyra,
kann hn ekki a heyra,
stur vi hana sngja,
sjlf kann ekki a hrngja?

654.

Hver er s vl
um vlendan hnttinn,
ei gjr af mlmi
n mistilteini?
Hn tafarlaust starfar
og stvast ekki,
svo ra tveimur
tugum skiptir.
henni myndast alt,
er manna hendur
mundu geta gert,
og margt a,
er manna hendur,
ei megna neinn veginn.
Ei svo str
sem egg lptar,
og lk v
a llu leyti.
Aldrei uppdregin,
eins eg klukka,
n kn af eldi,
vatni og vindi.
Ef hn ijunni
augnablik tefur,
ti er um verkna.
Endu er gta.

655.

Hver er s va
breileita og brnsa,
sorglega stynur
sal rendra;
fleingd er me hverju
fjrtnda dgri,
kaflega
me einu barefli?

656.

Hver er s voklynd vera,
vr gefum orstr kran,
heima sll helgidmur,
hnjaskast vi fera pjaski;
seld var s um aldur,
silt fkk marga bila,
firtist frn vi ertng,
fli burt, kom ei san.
. .

657.

Hver er verkrll,
sem a vinnu stendur,
mjg drt metinn,
en misyrmt stundum,
troinn og barinn
svo titrar af tta,
  [p. 82]   ar til hann vsar fram
verkhyggni manna?

658.

Hver er a kvennkyns,
er kngum nandi
frihelgi flytur,
ar fossar r um
lyfrauur lgur
lymskum til fu?
Tvr eru nefndar
tilverur hennar,
bar brkaar
bifurs til vagna,
fst henni fa
af frlnu sagga,
er rtt gerir leita,
a rs mjaar grunni,
fylgir me fleira
Freyu til matar,
sngar funi
a almanna rmi.

659.

Hver er a me tta hlekki,
etta mun aurin spurn,
um helgra tum hsa bekki
hoppar og slettir snu hvurn?
. B.

660.

Hver er a, sem ekki er brir minn, ekki systir mn, en barn mur minnar?

661.

Hver er a sem hleypur dauur heims li,
optast hraur, aldrei glaur,
eins og srhver lifandi maur?

662.

Hver er a, sem skrir skr,
sktnum fyrst ntur?
tbinn me horn og h,
hum sundur sltur.

663.

Hver er a, sem ti er
og alt eins inni,
alstaar sama sinni?
Svarau eirri spurnng minni.

664.

Hver er a, sem ti er
og alt eins inni,
ti er ekki a v sinni?
tt a svara spurnng minni.

665.

Hver eru fntust
fjgur kngarki,
liggja ar undir
lnd tv og fimtu,
ar m telja
me tegundum fjrum,
tv hundru borgir,
brestur tta?

666.

Hver eru hjn,
heilla vinur,
varla brn eirra
vera talin,
au samt sem ur
setja eim reglur,
laga undir eirra
lifum vr vngjum?

667.

Hver eru au fimmtu og tv,
komin r lndum;
au eru tekin me tu hndum,
au eru sett me mislitum rndum
og au eru opt rtum vndum?

668.

Hver eru au fjgur fuglanfn, sem ber r?

669.

Hver eru au fjgur mannanfn, sem sr t um gluggann?

*670.

Hver eru au hjn,
  [p. 83]   er hafa var fari
en ll nnur?
Finnast au jafnan
en forlkast aldrei;
rna hvort anna
rkinu bi.

671.

Hver eru au hjn, er skilja kvldin en koman saman morgnana?

672.

Hver eru au ljs,
er loga jafnlega,
og eingi slviri
slkkva kunna,
hver vi daggarskr
daprast eigi,
tendrast hvorki
af tlg n lsi?

673.

Hver eru au skjl,
sem eru eins og hjl
og hafa mannabein fyrir sinn hstl?

674.

Hver fer mur maga,
mjr nean, bkdigur,
opt sgur sig svngan,
af v hn byrgir inni,
en er orinn saddur,
upptur vambngur,
lir llu aptur,
tar hans spu nta,
kngar og karlar kaupa,
krakas hana fyrir?

675.

Hver gefur blindur
birtu rum,
hrsar nttu sr
heldur en degi;
s fer mnkandi
r mesta vexti,
er a ela hnoss
llu lttara.
S var skrur
skpun ndverri;
hann mun alheimi
aldur leyfa.
Hann ber ess nafn,
sem hstur er allra,
n munns og maga,
matar neytir ?

676.

Hver hefir baula
heiminum klfur,
sem allar jir
enn til heyru?
Miki htt hlj
m a vera;
v er verld
vinir gir.

677.

Hver hefir tala me strstum munni?

678.

Hver kann a hrpa
me hlsi eingum,
en sjlfkrafa t
situr egjandi;
me skarpri jrntngu
skilar erindum,
a hum br
og helgidmi?
Ef greitt rur
efni etta,
skal eg ig leikmnnum
lrari kalla.

679.

Hver kann hlaupa
hafs brum
og yfir r koma
svo ei sig vti?

680.

Hver mun s mr greinist,
msmeygur, feigur,
  [p. 84]   dulpatti, stlstuttur,
stngvaxinn, krngaxli,
totmyntur, mat henti,
mannflinn, grannvlinn,
beinkollur, bn fyllir,
brag smar lagfran?

681.

Hver sinn stra brynjar bk me breiu fati,
sem allra kaldast er um heima,
ylinn kann bezt a geyma?

682.

Hver spor koma flest alng?

683.

Hverjar eru vallt hvtum klnm vetrum en dkkvum sumrin?

684.

Hverjar eru hreinar meyar
hvtfaldaar,
aldrei nema vindi vaka,
og voa gamma stundum blaka?

685.

Hverjar eru tennur,
sem tyggja jafnan
ta muni,
en einga fu,
r vaxa hndum
en ei hfi,
tyggja saman tvr og tvr
og tittur milli?

686.

Hverjar eru tvr
me heiti sama,
sem lausar og fastar
leika einu;
fylgir eim eptir
flestra skepna
bar nafn,
og allra manna?

687.

Hverjar eru vlvur r
valstvar hornum,
blakkar vi fund,
bjartar vi hylli:
kynja smgeingar,
klberar stundum,
bit er eim einatt
bana tilri?

688.

Hverjar systur hafa ftt sna eigin brur?

689.

Hverjir brka skarn fyrir skart,
skunda milli sala?
sveinar essir segja margt,
en sjlfir ekkert tala.

690.

Hverjir brur hafa jara fur sinn fddan?

691.

Hverjir eru hyrnngar eir
fjllum skra,
runnum ra,
vi rul ia,
smjga stein,
bl og bein,
er bgt a mia
furu gnfir,
andar fir
eim hria,
skrykkt er eim til skria,
skepnur og menn eir kvia?
. .

692.

Hverjir eru seggir
eir er saman ba,
me augu tv
og eitt nef bir?
eim er glei
augljs blettur,
innfli eirra
er ekrublmi
  [p. 85]   og sjvar innba
svitadropar.

693.

Hverjir eru eir fimm brur, er fara hver annars ft?

694.

Hverjir eru eir sendisveinar. er hafa skarn fyrir skart, segja margt, en skrafa ekkert?

695.

Hverjir eru eir steinar, sem gra grundu, hafa gfur fram yfir alla hina, en me tmanum hrrna eir og vera loks a moldu?

696.

Hverjir eru eir tveir brur, sem ta hvor r rum?

697.

Hverjir eru eir rr hlutir, sem telja, m sejandi?

698.

Hvern eg fr kletta gj,
kynja hu fjalli st?
Spu hann spj sr fr,
spjallast s hn fellur .

699.

Hvern veiztu jafnframt
hafskipum renna,
sem eigi skn sl
n nnur birta,
urfandi hvorki
ft n fi,
af llum ausur
en af eingum fundinn?

700.

Hvernig flutt var yfir
lfur, lamb og heypokinn,
ekkert granda ru m,
eitt og mann tk baturinn?

701.

Hvernig geta hlfir tlf veri sj?

702.

Hvernig m skrifa 200, a eins me tlustafnum 9?

703.

Hvers er eyra,
sem a llu hlerar,
og svo glgt auga,
a alt skoar,
ea a hugskot,
sem alt kann vita,
hvers a mttug hnd
megnar llu?

704.

Hvers m szt n vera vi hverja mlt?

705.

Hvert er band seigast,
tt s ei hj mrgum,
smir a meir
en sjlfar gullfestar,
en ef a slitnar
alt sundur,
emjar vi a
allur heimur?

706.

Hvert er minna en ms,
hrra en hs,
drara en ll Danmrk, ef a feingist ekki?

707.

Hvert er a bein
af bri dins,
me einu auga
af tum geru?
Brgnum ykir a
bs vi annir,
missandi,
msu farga.

708.

Hvert er a dr baki ber
byri miki nga,
  [p. 86]   hlotnast kjt, ef hefir smr,
hjarta geymir tnga?

709.

Hvert er a dr heimi,
harla fagurt a sj,
skrtt me skrauti og seimi,
skreyti eg ar ei fr?
morgna me fjrum ftum
fr sr va fleytt,
en gr ekki greitt.
sl hefir seinna geingi
sjlfan hdegis sta,
tvo hefir ftur feingi
frbrt dri a,
gerir um grundu renna,
geysi hart og fljtt,
og fram ber furu skjtt.
slin sezt ginn
og sna birtu ei lr
dregur enda daginn,
dri geyst ei fer,
frlast a flestu,
ftur hefir a rj
og rammar nglega .

710.

Hvert er a dr,
sem hefir tnn skarpa,
og geingur henni
um grundir slttar,
treur sundur aldin
og ilmandi blmstur,
eyir llu,
ar sem opt er gngi?

711.

Hvert er a dra,
hefir horn *fjgur,
ftur einga,
n fu lifir,
hyggnara hverjum
heimspekngi,
hefir ei nd
og einga vitund;
einatt a stendur
ea liggur,
mlugt bjrtu,
myrkri gult;
rekur heipt og harm
hlda sonum,
grt og glei,
grennir dgur?

712.

Hvert er a fagurt himinsm,
hlrnir ber ann vottinn,
sem ekki skapti upphafs t
almttugur drottinn?

713.

Hvert er a fnga
forstrt herbergi,
lsng a hafi
af litfgru vatni,
upp var v loki
me lykli fsum,
sem bezti smiur
bi til hafi?
Af tr var hann gerur,
a tju mr bkur.
Flett var upp lsi
a fngahsi;
voru drin
drifin af krapti
inn stofu,
sem opna var bi,
grimmur veii ---
geri a maur
drpgjrnum meur
dra hundum;
sluppu drin aan burtu,
en jagararnir
t komust eigi.
Segu mr maur
hva svoddan ir,
  [p. 87]   muntu hljta
hylli manna.

714.

Hvert er a firildi,
fer um alla heima,
hefur vngi
og va sveimar,
um undirdjp ll
og skapna?
a heptir ferir
og flir marga,
fellir ttt
svo f af v slys,
en rsettum
allsjaldan bagar;
varveitir jfa
vegum eirra,
a gefur ni
gum mnnum,
en rvanda
espar a tum,
alt hold a svfir
sem er jru,
og nttru alla
yfirbugar,
en egar rull
reisir um himin,
flr a til hsa,
fylgsnis a leita,
er ess hli
undir rmum,
ar krir a um daga
kreppu ngri,
en egar sunna
sezt er vi ginn,
fer a ggjur
me flokkum strum,
og herir svo flug sitt.
Hva er etta?

715.

Hvert er a ffl,
er flgur lopti,
frist eigi
af fstum pnkti,
vsar egjandi
vanda hluti
a svo vst einginn
orir a reingja?

716.

Hvert er a fl
me ferfldum straumi,
sem ld af drekkur
um daga og ntur;
ef of ea van
er af v drukki,
er brur bani
binn n tafar?

717.

Hvert er a furulegasta fngahs, sem drottinn setti einn sinn fnga ?

718.

Hvert er a gersemi,
sem gefst llum,
svo vel hinum minni,
sem hfngjunum,
gerist af steini,
geymist inni,
eyir fegur jarar
og faxi vallar?

719.

Hvert er a gripa,
sem gu skp eigi,
ftavana
en fullvel geingur,
ndu firt, eg veit,
en allt hrrist,
tngu a ei hefir,
en traula egir,
segir mnnum
satt og rtt
tennur a hefir
en tyggur aldrei,
situr sng uppi,
  [p. 88]   en sefur eigi,
stundum vasa
en stelur eigi;
sl a ei sr
en snir eyktir?
Sv. Slt.

720.

Hvert er a grjtbr,
sem gefur af sr regnskr?

721.

Hvert er a hi fagra fljt,
er fllinn sveimar inni,
lambi veur lgt ft?
Leystu r gtu minni.

722.

Hvert er a hs
heimi mijum,
me tlf plrum
prtt er a innan,
tvr og fimtu
fylgja v ernur?
Maur og kona
misjfn a litum,
elta hvort anna
innan um hsi.

723.

Hvert er a hs
me hrum rsum,
sem hita gefar
kulda strum,
rjr eru dyr
essum ranni,
en opnar standa
einar eirra?

724.

Hvert er a hs,
sem feraist frgst,
og flutti einu
alla foldba,
sem voru
og enn n eru
og munu vera
alt til heims enda?

725.

Hvert er a hs,
sem hefir a geyma,
reisur ljtar,
og rokk kvenna,
heiarveg Noregs,
og harmlti barna,
hnjlia spelkur
og horn lamba,
fallegt verk meya,
frhana vizku,
rttvsi
og setpalla,
lok me hfum,
lka dragkistlum,
sver og umgjr,
me Satans einglum.
. B.

726.

Hvert er a hs, sem hleypur til jarar og hratt tilbaka;
stundum gjrir a sttlega skvaka,
stafest alt me gesti spaka?

727.

Hvert er a kamers,
komi og geti,
sem sinn hvern tma
situr inni ?
aldrei til samans
eru eir bir,
svo er v vari,
satt eg a mli.

728.

Hvert er a klend
me konstum gert,
er tum snir
a ei sjlfir kunna
  [p. 89]   augum lta;
af mrgum hlutum,
saman er sett
til sldar auka?

729.

Hvert er a konu nafn. Svo vilja allir?

730.

Hvert er a matbor, sem hefur meira vit en allir eir, sem sitja vi a?

731.

Hvert er a musteri mta,
sem mest ber heiur og prs?
ess vildi eg vera vs*.
Standa vi a stigar,
sem styja musteris hlf
tel eg eir su tlf.
grinda rimunum gnga
gfug hjnin tvau,
einatt n fnga,
aldrei hvlast au,
myrkva ntt n morgna
og mast ekki enn.
Geti ess gir menn.

732.

Hvert er a nafn, sem flokkur manna ber?

733.

Hvert er a nausynja vopn
ntir brka,
nean vi a er
ntur dreingur
gyrtur er s
me grangs voum,
honum fylgja ernur,
r eru klnar,
me tennur hfi
tlf ea fleiri,
upp r lepja,
a af sr hann kastar;
en hann eldist,
a verur stlku?

734.

Hvert er a stykki, sem fimm tr eru
ltn a framan og naglar ?
Rddu n af v.

735.

Hvert er a stkk, sem reium veitir auveldast, en reium rugast?

736.

Hvert er a tjald,
sem turnum er hrra,
vara ummls
en veldi jarhnattar;
taugar ess n
metal og mlma
og gegnum vefjast
ll elimenta?

737.

Hvert er a tr,
er tum hleypur,
me tuttugu gtum
tri eg a vri,
ar eru rlar
rr nean undir,
rstin stelpa
eirra milli;
ef henni er teki,
ll hn kvikar,
halda eir hana
harlega a nean,
fastri milli
fta sinna?

738.

Hvert er a tr
vi Heimdals skjma,
hvert freyandi
lga dynur,
  [p. 90]   sem boi vi sker,
en banar eingum?
a fer svo va,
sem fkur rennur,
og trist svo loksins
tals lum.

739.

Hvert er a trll,
sem tyggur mat manna
bergml berjandi,
sem brimra heyri,
um hjlgadd hlaupaudi
hvirfilfrum
og fu forbetrari
fr sr ryur?

740.

Hvert er a vibit,
sem allir vilja eiga,
en einginn getur ti?

741.

Hvert er a ng
me tlf blmstrum,
en hverju blmstri
fjgur hreiur,
en hverju hreiri
sj ngar
og ber sitt nafni hver?

742.

Hvert er a ng, gefur a gtur,
gerir a mak sprundum,
hefir a bi horn og ftur,
hendur ber a stundum?

743.

Hvert er jlna ilhsi,
a vi flestum tekur,
hylur slna herbergi,
heimsins lnum frskili?

744.

Hvert var hs
haglega sma,
er styttu hefir einga,
st mrg r?
ess var rjfur
reist fyrst hi efra,
en undirgrind skoru
eptir , seinna.

745.

Hvert veiztu tr a
tlf me greinum,
ar eru hverri grein
hreiur fjgur,
srhverju hreiri
sj eru ngar,
en einginn ar heitir
annars nafni?

746.

Hvort viltu heldur barni bla,
b eg r n kosti ,
a sem gluggann ggist va1
ea gaungunum sem dvaldi 2?

747.

Hvort viltu heldur
af hellunni hlu1
ea hngandi brunninum2?

748.

Hvort viltu heldur eiga hringeyga orminn1 ea slbakaa kkuna2?

749.

Hvort viltu heldur eiga a,
sem jtunni grt1
ea hlnum hl2?

750.

Hvort viltu heldur eiga
a sem yfir um stkk1,
ea ofan datt2,
ea eptir sat bakkanum3?

751.

Hvort viltu heldur hngandi krngandi ea fult hs me meyum?

  [p. 91]  

752.

Hylli bi hals og vfs
hvlu gng vekur,
egar in opnu lfs
unnum bla tekur.

753.

Hirzlu s eg eina
er hafi a geyma
efni samblndu
askiljanleg,
tekin voru au
af tveimur rkjum,
himinsins dttur,
er heitir nttra;
ltast mr bi
lf hafandi,
en hyrzlan sjlf
var hent og samin
af v hinu rija
ar fr skildu,
er leggur oli
hinum lf hafanda.
San var mr sagt
a samblands essa
hlfur partur
hinn hundraasti,
af mr sjlfum
tti a vera
dltil deild,
en dulin heldur;
var mr starsnt
hirzlu essa.
Efni hennar v
ar af mis hrauni;
hluti s eg
sem eg heyri kenda
vi ann elzta sta
Evrpu,
hfu og lsta
himins lykla.
Hn var hverfulli
hlutum flestum,
fest og fgu ,
frumefni v
eldur, vatn og frost
sem ei f granda,
ekkert aldarmagn
v orkar lga,
varanleika a
veitir llu,
lflausu lkt
sem lf hafandi.
Fkk mr hirzlan
furu enn strri,
s eg n a dupt
samkynja henni
vafi hana skrauti
sem vri lifandi,
v er mir mn
me sig prir,
egar hn skartar
fyrir skyngjafa,
bur hann brnum
snum hn brjst gefi.
Tignai ar sumt
tngan orlausa,
er mannin hebreska
mjg svo glapti,
hann svo dmdan lt
til hraklegs daua;
bl kostar hn opt
og hr blug sst,
mla hafi hn ar
mynd eilfar,
fjrum sinnum,
en fura var mest,
a sundir egna
me egjandi slari,
eilfar hugsun
opt svipti,
og hverjum eim hlut
er heimi finnst.
Hr var hgt a sj
hluta tlsmar,
  [p. 92]   skreyttan annan lit
fyrir skoendum,
fordjarfa efni,
ess frg bar leingi,
helgidms hurar,
ess hyggnasta grams.
sjn ess
er alt fyrnsku,
er tvennar hrru trautt
tylftir hendi;
enn var hin rija
s auga ginti*,
lti dulin, deild,
af dupti lgu,
kend vi ann sta,
sem kallast af v nafni,
einginn tt getur
undir sannu.
Af v var hn efni
sem elda drottinn
nettur net, af rei,
yfir nttbe saurgan,
gyu gipta sr,
glp a veia
samt hr,
og hr a leiddi
uppregin ll
til ahlturs;
meina eg hlut ann
marghfastan
eirra er reifar hnd
og ekkir sl,
berglfi s og
brum fargar,
hann bli br
og bli t hellir.
Ri nokkur gtu
svo rk til leii,
ll er heyra henni
til heimildar,
met eg hann svo miklu
mr a hyggnari,
sem hgra er a binda
hnt enn leysa.
Fram lg fr komin
framandi hendi,
af mr rin
mundi nnur slk.

754.

Hfus og fta
eg fddist vana,
fll mrgum
fremur okka.
Me hfi og ftum
helzt eg gejast
maga num
ef mn biur.

755.

Illan s eg rvar vi auarnnnu;
af henni ftin ll r taka
og aldrei skilai eim til baka.

756.

Illur bani, bjargverja,
bjart me nef og hvassa tnn,
barna sala blindskerja,
beizlisml og freistni snn.

757.

Inn gekk hann rauur,
t gekk hann snauur,
knkar hann kollinum,
og liggur hann dauur.

758.

Inn gekk rauur einn um sinn,
t gekk snauur dreingurinn,
knka nauugt kolli vann,
klrlega dauur svo var hann.

759.

Innan hfui hefir sr,
hljar eins og vargur,
rfan kjaptinn t um er,
af v neytir margur.

760.

Intu hva a ll me sanni ldu dr
  [p. 93]   hafa a, sem hverjum manni holdi br.

761.

bkum ligg eg en lri ekki par,
lt svo grant til stafa ar,
a tnnin mn trir eim;
nga eg nafna heim,
er narta iljar brautngja hveim.

762.

dld hrsmeyar holdi
hefi eg s n efa
myndaar margar standa
mnis hindirnar vnar.
Ein ber yfir hinar
alla pri, m kalla;
hennar er siklng sunnu
anneigandi, ei annar.

763.

gu lagi ef eg er,
eg get na mynd r snt,
en er gagnsr eins og gler,
ef eingu vri bak mr klnt.

764.

hverju bru meyarnar
mjina til skemmunnar?
a var hvorki me
hndum gert
n hamri slegi.

765.

mli og staf er mitt nafn s,
munngt, klukknahljmurinn;
sjist hnga sveppur me.
Seg mer hver er rnngin.

766.

ntt var eg nlarhaldi1,
feraist eg um snarfugladali2,
kom eg ar a sem r var brosti3,
tlai og mr a tta lnum og fjrtu4,
en gisti hj geirfuglum5 mnum,
gmloku huldri6, gettu ess maur,
fkk eg skinn7 a drekka en jrn a ta8.

767.

prtum remur piltur hr
passar saman spunninn;
hfu niri hefir sr,
en halann t um munninn.

768.

snu rmi seggur hver,
szt veitist rin,
httaur undir hfi sr,
hefir geymdan skinn.

769.

upphafi er eg ljs,
ofan mj nean digur, s
vo ver eg alveg svrt,
sveinslitnum get n.

770.

msan verkna er mr ltt,
ll hafa skipin rf mr,
n mn ntt er ekkert kltt,
alkunnugt mitt heiti er.

771.

msum myndum, ekki jl,
allra me smstum tnnum,
rfur bi og stfir stl,
stran arfa vinnur mnnum.

772.

llu lki lt og gott
einatt m eg gera,
en reyngdu fr mr brott
v ei n mtt vera.
Fleygu burtu fremsta staf
finnst eg hendi inni;
hsetanum hlut eg gaf hsta vertinni,
  [p. 94]   Tvo ef stafi flytur fr
fyrstu lgun minni,
orku sinnar mynd
allir held eg finni,
Svb. Eg.

773.

ngimundur og hans hundur
stu bir og tu.
N nefni eg hundinn
og gettu mna gtu.

774.

Jarar fylgsnum r eg er,
aldrei fagurleitur;
hefir ei nokkur not af mr
nema eg veri heitur.

775.

Karl ftur fr um ntt,
flanai t me ge rtt,
vit sitt lagi vegginn hljtt;
vil eg etta ri drtt.

776.

Karl tti sj hross haga, drepur eitt og voru au tta.

777.

Karl bj fjalli,
tti fjlda barna,
honum vaxa eistu
fyrir ofan enni,
hann er ess verri
sem hann lifir leingur.

778.

Karl er einn
kynlega skapaur
og hefir flest lnd fari,
en eptra hlut ber hann
sr utan hfus,
og er hann eins laus alinn;
a vista kaupum vgir hann
vetur og sumar,
og verur v af trllum togaur.

779.

Karl fr * klfahs kerlngar sinnar.

780.

Karl fr t um ntt, en hann kom inn aptur, nefndi hann kerlngu sna me nafni og sagi: N er fl, fjara.

781.

Karl fr t um ntt, og taldi f sitt blinu og s einga kind.

782.

Karl gekk inn hallarglf,
hafi hendi stafi tlf,
en hverjum stafnum
hnana tlf
en hverjum hni
kvistina tlf,
en hverjum kvistinum,
laufin tlf,
en hverju laufinu
laufblin tlf,
en hverju laufblainu
tenngana tlf,
en hverjum tenngi
tenngsaugun tlf,
en hverju tenngsauga
agnirnar tlf.
Hva voru agnirnar margar?

783.

Karl gekk t um ntt, og elti lambhsi sitt krngum alt tni.

784.

Karl gekk t um ntt og geri a, sem gu gat ekki*.

785.

Karl gekk t um ntt, og s barlkinn sinn renna upp mti.

786.

Karl ht ofan af kolli1,
kerlngin undan landi2.
  [p. 95]   sonurinn svipur eya3,
dtturinni margur spyr a4.

787.

Kari kom inn me hart og lagi kerlngar sinnar loi og svart, linaist karlsins hart, en vknai kerlngarinnar loi svart.

788.

Karl kom inn um kvld og kvast hafa bori lambhsi sitt yfir na.

789.

Karl kom r kaupsta, og skildi slina eptir veggnum.

790.

Karl kom t um ntt
og s hann Kala[4*] vera a pissa,
var hrkur
hlfdreginn r brkum.

791.

Karl leit eg einn
kmilega vaxinn,
bar hann baki
bnd sakara,
innflum snum
ll au festi,
jafnan hngandi,
hlda f geymir.

792.

Karl sat rrifjum snum1, kallai gmskellur snar2: sigi t blbelgjum mnum3, v hr koma tveir gulkettir4 nean a og bera vogastykki5 milli sn.

793.

Karl sat undir fiskahlaa, leitai a v, sem hann vildi ei hafa, og bar a heim, sem hann fann ekki.

794.

Karl skar k sna enni, a var henni tunna mrs, var einginn mr enni.

795.

Karl skar k sna rfu, svo af fauk hfui.

796.

Karl skar s sna
hvorki ti n inni
og ekki undir berum himni.

797.

Karl skar k sna,
kvika uppfesti
t borna,
aptur rann til saua.

798.

Karl veit eg einn,
kominn fr tlndum,
blekkilegur er hann
og bragi grettur;
rj hefir hann ftur,
en fetar hvergi,
nema hann bum s
borinn rmum.
Tveim hreykir hfulaus
hornum brngu,
me brettar krktennur
milli beggja eirra,
maga hefir eingan
n innfli nokkur,
etur allt,
sem hann er lti.
Funni lir,
fullur er orinn,
en undir eins gmfyllu
gubbar og tnnum;
  [p. 96]   bein hans eru flest ll
r bana Geirrar,
lfgjf marglitri,
sem lir kenna.
Brir a hyllast
r bami geran,
og fira vi tl au
hann fta ber milli;
hvikur um mitti,
hann knurrar og murrar,
mean undir honum
er aull a da.

799.

Karlinn meur klfa fjra kann ei vinna,
kemur hann vi ll kli manna,
kann s tlu reiknnganna.

800.

Kemur hr fram
a kallast mtti
kvenna andvkur
og kvaa eyng,
hryg mlgra
og hja tregi,
kvea fstir,
ef knr a brestur.

801.

Kerlng ein kletti sat,
kletta br strti,
veginn llum vsa gat,
var kyr sti.

802.

Kerlng ein koppi sat,
konan kemur vi hennar fat,
hennar hland er haft mat,
er tept fyrir hennar gat.

803.

Kerlng ein kjlkum hraust
kreppir a flykki gmanaust,
treglega a ltur laust,
l vi kyndil vor og haust.

804.

Kerlng ein um bekki brzt,
bragnar styrkja hennar mtt,
gegnum raungar gjr hn skzt,
gngar korni skirpir rtt.

805.

Kerlng eina kunni eg lta,
kynja gamla ar bnum,
mllaus er, en mnnum kennir
merkilega sr a haga,
ti og inni llum stttum,
eins vi gu og nngann lka;
hefir lfi huli mnnum
og hrrast aldrei gerir;
lk eg mr vi hana ltinn tma,
lynti mr a smilega,
vegna tmans var eg a htta,
vi hana skildi eg nauuglega.

806.

Kerlng hyrnd me kjapt van
kennist eineyg, rfulaung;
hn ef missir halann ann
hennar tapast verkin straung.

807.

Kerlng skar karli snum forna, vetlnga r nu vamli.

808.

Kldd er eg mtli
margbreytilegum,
lkustum v,
sem list me hvrmum
skinnhrukkttum
skalla mis,
skapari minn
skeinkti mr verju,
og tk hana af ngum Krists
ofskjara;
finna mig eingir
en flestir skoa;
brjta ann margir,
er brestlausan kalla,
til a sigra mig
  [p. 97]   og sna rum;
geta mn eingir,
sem gtu mn ur,
egar minn er
mttull rofinn,
eg rki
komnum tma,
og sterkust mt eim,
er stara eilf.

809.

Knfur minn var skeium, en n er hann kominn r.

810.

Kni eg knmei
um knr aldar,
var aus brir
glaur gultanna,
sendimey borin
mundilfara,
ttngja sinn
me elju trygi.
Bar mig ar a
sem bragnar hfu
fylkngar miklar
frar saman;
leit eg ar lund einn
l greyptan,
s var ritatni
um rt bentur,
mundu konur tvr
mann syrgjandi
sgum lundi
sti hafa,
en toppi trs
tannhvestur mjg,
holtskrii nokkur
hafi sti,
s er eld og unn
sla hafi;
um lendvva var hann
lng gyrtur
af ykkum berki
rymseilar hvals;
kom gleipni ann
knapi ltill
r hfuhlf gerur
hallinskia,
me jnng rls
ykkari enda
og hestinn, sem fugl
vi hreiur skilinn.
N komu nga
nstrandar bar,
herjuu mei
og hann um feldu,
en brir fyr nefndar
bar hertku;
fr flatur
um fold a skra
steingnur stefnir
und storar bami.
Vi mli myrku
munadlum,
mna gumar
gtu ri.

811.

Knir um a keppa hr,
klum f ei me sr skipt,
hver annars ftin fer,
fram til ess eim verur svipt.

812.

Kona gekk til kirkju,
hafi yfir sr skikkju,
henni fylgdi maltrog1
og galtrog,2
sngjandi ppa3,
gumlandi grn4
og geti i brn.

813.

Kona gekk til svar fylgdi henni einsn bauga,1 hljppa2 og heiarrumpa;3 hn s valentirru4 lknum og skai, a essi valentirra vri komin * sinn kutuluta,5   [p. 98]   skyldi hn tura kutuluta snum.

814.

Kona velur konu li,
kvikni s og falli,
mr hvar elur meyu vi
mg reginfjalli.

815.

Konngar jafnt
sem kappar snjallir
lj mr eyru,
litlum sna;
mr einginn
fund snir,
rart m a kalla
ranni vinda.

816.

Konngar og klerkar, rkir og ftkir hafa neytt ess, hefir a aldrei veri bor bori.

817.

Konngur fann mann vegi og spuri hann a heiti; hann mlti:

Kallaur var eg
konngs hllu
akur alvaxinn
og upprunninn reyr,
hs hvaxi,
humall kvisti,
feldur af birni
og fagrar slgjur.

818.

Kngs me nafni systur sj
svipta aunu grandi fr,
niursettar hldum hj,
hlaupa minna strti .

819.

Kngur tti tu smalamenn,
hann sendi skginn inn
a skja nga fnainn.

820.

Kngur nokkur sendi senn
sextu rskva smalamenn,
upp skginn albinn,
allan a skja fnainn.

821.

Kraptaga konu eg s,
kynstr fir brnin s.
Margir hana fipla f
frri henni sna tr.

822.

Krept liggur kyr hin tepta,
kn til legs einatt list,
kvolast af aur iljum,
augum tilstoppu raugar,
fari um foldar hvera
fr hratt, tt sjlf ei brist
rg vi kjr ei hn syrgir,
allbezt eim fara verst me.

823.

Krng um alla safold
einn hausnum gekk mold,
kjrin hans eg varla vil
virum bja a eg skil.

824.

Krossburinum einhver unir,
en hver , hn veit samt a
tvent ea rent, hn mske muni
mega detta fyrir a.

825.

Kvennsaman eg karl einn s,
kllausan sem sptu,
hold eim voru eingin ,
opt niri matnum l,
skllttur me skeggi ea stri hvtu.

826.

Kviknai eg fyrst
krnglttu husi,
alinn ar upp
innanstokks munum,
brauzt eg t aan
og brolti nokku,
fermikill var eg,
  [p. 99]   fr v va.
Fll yfir mig
feigar mskvi,
klflettur var eg
og kviknakinn gerur,
bruginn bl
en brendur lti,
logheitri [f]eiti
leingi brddur,
ar me opt lagur
ryddu spjti.
tt var mr ann svelg,
sem llum vi kemur,
var eg san
viurstyg manna.
Endu er n
mn fisaga.

827.

Kvir vetri, hver fyrir?
karls letri geti er,
er setri flugur
okkar betri mebrir.
Lst hinn lngi og limargi
lukku fngi hggdofi,
tt Hildur gngi hart yfir
hann slngri vefst fyrir.

828.

Kynn mr rs, er rennur
rng, kl forslu,
kvikleg me hvtum hkli,
hrindir skrann myndum,
draga au sl dgun,
dags um morgunt vaxa,
eldist hann af a kveldi,
upp ljmast hennar blminn.
. .

829.

Landsj nokkur vopnlaus verst,
um veldi stra allir menn,
kennivald me kppum berst,
kvennflki og almginn.

830.

Lauk upp v sem leyndi krs1
lotin krubbu flean,2
glvolgt be3 lindarls4
lagi vst mean.

831.

Laungum geing eg liggjandi,
laungum stend eg hngandi,
laungum stend eg liggjandi,
laungum geing eg hngandi.
J. B.

832.

Lngvaxi leit eg dr.
lifi vi rtur,
ei var a r n kr,
einga bar ftur;
eina me ns,
eitt var ess hfu lka,
melti sinn mat haus,
mkkur r nefi gaus.
Seg mr sjn slka.

833.

Lni heims er laungum valt,
la a hef eg feingi,
hfinu um *sa alt,
eg hefi frni geingi.

834.

Leit eg bekkjar bakka
blhs yfir dsa;
u asnar fjrir
agna mur gegnum.

835.

Leit eg leturshfa1
lystugt klerka bl,
vildi eg vst fnga,
vafi mig griungskpu,2
tildrai tnekju;3
tkst mr tt erfitt geingi.

836.

Leit eg tjn lki standa lnu ,
msir belja tt sem m,
af v himininn lk vi .
  [p. 100]  

837.

Leit eg drs eina
dilega
yggdrasils asks
af ttarstofni,
hlsmeni bin
hn var skru,
hlgilega
hegun bri,
rak hn rump sr
rifna fu,
hafi hur fyrir,
svo hrynja ei skyldi,
en hn hugi,
hgar sr leita,
kastar hn hfi,
um kok uppseldi;
vinsl m heita
vel mettu gyja.
mtt ra
essi hva heitir.

838.

Leit eg dr lund jlt,
lsti mjg af fegur a;
jarneskt er, en himneskt hlft,
hagleik mestum samblanda.

839.

Leit eg ranni
reisulegum,
hlut einn hljbran
hndum farinn,
saman settan,
svslegt var smi,
af undirstu ---
efnum tveimur.
Anna var hinn fyrsti
girndargripur;1
unni mundi hitt
af jtna slngi,2
er synir Brs
sundra hfu;
en lausum lim
lagnir til snilli,
apaldurs voru
ngar smgjrvir,3
ltt launstrum4
lk naglvrur,5
svo a rttindi
raskist ekki.
Hefi eg n hlut ann
heyrum kunnan,
gtu leiddan
fyrir gumna sjnir.

840.

Leit eg limbura stu
linbura, fulla ginum
fljtandi fora matast,
fr sr hann gefur hran,
trau eim rum
undan ltur a stundu,
tt upp aptur sprettur,
eptr stj svlun rir.

841.

Leit eg menn, eir leiddu hross,
ltt vi stu hr og hvar,
eir bru ngan kross,
mtt geta, hva a var.

842.

Leit eg rta lunda sj,
lokka bru snna,
srhver hafi seggja tv
sefin gis tna.

843.

Leit eg snt hn liggur ber,
lir stngu hana hol;
hennar nafn hafinu er,
hrngur settur mijan bol.

844.

Leit eg standa landi
listugt borgarsmi,
veggjaunn og viaf*,
var s ger af pri.

845.

Leit eg tvo brur
  [p. 101]   landi naumu,
svipaa illa
me sdkka vnga,
en glampar
gulltnnur eirra;
rifu valstrendur
eirra kjlka
og fyltu kjapt eirra
me fu mjka,
svo haukakleifar
harfengar lku,
ar til seldu upp bir
og stmir voru.

846.

Leit eg um rdag
loptstraumi gnfa
kind fljgandi
kgri ska,
nam hn staar
svo ni eg henni.
Sex og tta
sinnum hafi
hlaupi sunna
hvelfan boga,
san kjalveg
settist niur
og thraust
tk a vara
skervallarskis
skutla tvo
fyrir trlla magni
tveggja jtna,
um vegu ,
sem vlegir a
Hrgleypir og Hlr
heita eir fjandar.
hn sr lka
annan bsta.
Lok rekka vitum
lifs a heitir,
ef aan tflmd
eitt sinn verur;
rlaga straumar
og stir vindar
skekja hsi
skelfilega,
nrur innanvert
naga stlpa,
en hripuur heljar
hargjr svelgir,
fagurt inni,
nema fir
innbygt henni
aptur a nu.
Hyggi n rekkar
a huldri gtu
rsemd
og ri san.

847.

Liamtamarga eg s
meyu liggja krepta,
hntur er eim llum ,
ei mjkleik hepta.

848.

Liugt togar l vi aml,
orkar a halda sessi;
vi klukkulist og bjllubraml
brurin kend er essi.

849.

Liggur grfu og horfir upp nef.

850.

Liggur gaungum
me laungum spaungum,
gullinu fegra,
en grpa m a einginn.

851.

Liggur lg
og terrir fram t,
ekki eru fleiri
en fimmtu gtin .

852.

Liggur rfrinu
rngboginn karl;
hann grpur ig ntt,
  [p. 102]   ef getur hans ekki fljtt.

853.

Liljan ra lk vi svein,
lgu r glar fora,
hennar maga hafi flein,
hn var a bora.

854.

Lista dreingir lna mr
leturgjrir ar;
einnig vi mig una sr
eikur og liljur frar.
mli hverju m eg til
meium veita branda,
kosta bezt eim kunna skil,
knn til munns og handa.
A marardjpi mr er steypt,
mn forlg a voru;
ldu fyltum gi er hleypt
inn klettaskoru.
Varla hvldar von eg f,
velkjast m frum
ar til hefi rotinn s
urka upp a vrum.

855.

Lkama hlaut eg leiri af,
logi mr na krapta gaf,
hunum held eg til;
kaldur veiti eg kldum yl.
Kantu a gera rnngu skil?

856.

Lkama og slarlaus eg er,
lkama og sl fngi,
endurnrast allir mr,
ekki gngi.

857.

Lkama tvo
eg liti hefi,
af seggjum snjllum
saman vga,
innfli flj
eim optast ba,
og lfsafl ar me
lta fylgja.

858.

Ljtan ussa leit eg
laungu nefi me.
Eingan verri veit eg;
hann veikir sumra ge,
fallur upp rne fla pest.
Hans spu elskar ld,
og af henni nrist mest.

859.

Loi eins og lambsskinn,
hvtt eins og kvguskinn,
er ekkert hri v.

860.

Loinn toppur holu
leikur til og fr.

861.

Lofngar fjrir
lndum stra
sameinngu,
v sllfir eru,
rsemd v elska,
en landstjrn ef sinna
innbyris heya
orustu og manndrp.

862.

Logn milli lands og eya.

863.

Lyktargur, unnur, ttur,
efvs, beinn, hr, leitinn,
svartur, mur, lipur, lttur,
lvsasti heilsu hvinn.

864.

Maur fr t um ntt og rak alt f ofan hann fur sinn.

865.

Maur gekk slardegi
um reit elju rindar,
hj rnarjs barmi,
ar sem skatnar uppsetja
skeiir lsrka.
  [p. 103]   Hlrnis auga
var stindi mijum,
en kri bls austan
af kembngs bli*.
Fyrst s hann dagflis
fetabrokk pjakka,
sem drattai linn
r drskjli manna*.
v kom kethkur
af krastigum,
me flugmundir beygar
a fjlnis kvendi;
var eim *bilt vi,
sem braut ddi vera,
vari sig
me vva rtslaungu;
fkk svo moldbyggir
fli hornklofa
mundkgli mis,
hj marflar strindi.

866.

Maur kom a b og pissai upp nafna sinn.

867.

Maur kom b og var spurur a heiti, og svarai vsu annig:

Nokkrir greina nafni sitt,
n me berum orum,
en Hervr stti heiti mitt
haug Smsey forum.*.

868.

Maur sat brekku og var a birkja bll.

869.

Maur sat vi ljra
og var a dreingja saman
drafnar brynju,
hafi l snna
lauslyktum kjapti,
hlt me haukabrk
og hfi auga.

870.

Maur sll mr a tju,
mildng hver er s gildi,
barinn og srur srum,
sfelt me keyrum tu;
h hans um harnai
hann egar mikillega,
rauan lg saup san,
seinast kveldi einu.

871.

Margopt hleypur mnnum hj
miki hefir bknum ol,
mrgum nist einnig ,
auga hefir mijum bol.

872.

Margt er smtt vetlng manns,
gettu sands;
en getir allan dag
geturu ekki hans.

873.

Margvslegt mitt efni er,
en eli mitt er jafnan a,
a vrum eg a llum ber,
einkum egar nttar a.

874.

Ml er npp a standa*,
sagi s sem horni klauf1,
a vekja nau
og binda handabl2
vi baksau3*.

875.

Me honum sninhaus mnum geri eg kytru handa honum brur hvassnef, v ef eg geri a ekki, rfur hann alt sundur.

876.

Me kjlkum fjrum karl einn er,
kjaptinn hefir eingan brtt,
rifin fimm s rekkurinn ber;
ra essa gtu mtt.

877.

Me rjtu augum s eg segg,
  [p. 104]   sr ei me neinu,
hefir til fis foldar skegg
fjrum stendur greinum.

878.

Mellan dikar mlsnjll
mjallhvt um sitt drifsfjall,
me sann,
hyllist lti heimsgll,
hallar sr ja svefnstall,
koddann;
dillar lendum leikfull,
lallar t um frnshjall,
stelpan;
kallar htt me hlj snjll,
hvellan egar hn fr skell
endann.

879.

Mellan ha af mlsku embd
marga hna sr ber,
gerir skaa, glsar af fremd,
grjnum sptir fram r sr.

880.

Mestur lopti eg optast er,
ur en lifnar fair minn,
en aldrei miki mr ber,
ef a hann er strvaxinn.

881.

Mey var manni gefin,
ur en hn var tta ntta
tti barni rsgmul,
og d ur hn fddist.

882.

Mr a glansa er miur lnt,
mun sjaldan ljtur,
ori tjist mr rent:
auga, haus og ftur.

883.

Mr s starfsami af alhug ann,
ijuleysnginn burt mig flmir,
umbun v litla hefir hann,
honum v tum rbirg dmi;
eg flg, vngjum ei er
jr neitt svo fljtt mr jafnazt geti,
eg hefi verld einu feti,
en lt eg mig aldrei sj.

884.

Mikil fr um mitti ykk
mu geymir staupa,
ofan hana eptir drykk
tal strkar hlaupa.

885.

Minn er ei til ferafltis ftur laginn;
utan brendur, innan veginn,
eyrunum stundum ver eg dreginn.

886.

Mitt er nafn r kjapti klfs,
klettur r uru hruninn;
tt sjert stolinn, er eg frjls,
ann geri eg okkar muninn.

887.

Mjklyndur hfhr,
hjklyndur vinbrr,
ljfur lands,
viklyndur, kr, knr,
kviklyndur, orfr
gfi glans,
*frjlyndur, forspr,
*frjlyndur, misdr,
kom krans,
hglyndur, elrr,
glyndur, geskr
draup dans.
. .

888.

Mjg er eg kaldur
mnu eli,
ver eg heitari
en hlutir flestir,
egar menn vilja
hinir mttugu.
Opt er eg prddur
tflri miklu,
me myndum af mnnum
og mtum rsum,
  [p. 105]   optast svalur,
opt ferstrendur.
Fr tlndum kem eg
yfir hafi,
kosta pennga
kynja mikla.

889.

Mjg str kirkja mikil og h,
er mestur bygi himna rex,
str var henni stlpi s,
er stu borgir tvennar sex.
Borgum essum bygust nr
bitar tveir me tu ris,
krngum hverja konur tvr
kunnu gnga opt mis.

890.

Mirin egar fr fat,
farfa mjallar blu,
barn af kulda grti gat;
gerist skar ngju.

891.

Marlaus var inanni gipt,
a rmklar vanda,
snum fur seimanipt,
a svo skal standa.

892.

Mynda hagleiks me fimi
met eg djsni eina,
stendur mergs mihimni
mtir askn fleina.
a er kent vi hara hlf,
hamlar sring sprundum,
innibyggir sr lf
ekki nema stundum.

893.

Myndu er ein af mrar jru
og magaslopp keri hru,
fstru svo kulda kofa,
krt er mnnum ur sofa,
hennar fagra hfu lta
hn er ll me litinn hvta,
allsnakin hj rvanjtum,
utan sk snum ftum.

894.

Mtti mr dag einn dreingur,
dapur ltt fjki,
ekki flgur og ekki geingur,
er lf bki.

895.

Nafn mitt hlft er vi afl smiju og hlft krkttur vegur.

896.

Nefndu mr hjn au,
sem njtast um daga
alla, svo hvorugt
annars missir,
en skilnaur eirra
skeur a kveldi,
svo eim ei hlotnast
saman a htta.

897.

Niur fastur einn s er,
ri va fer hann,
hefir au hornum sr,
en hfu ekkert ber hann.

898.

Nr er heimsknginn hyggnastur?

899.

Nr gjra tennurnar tunni mein?

900.

Nnnu gulls eg nafni bind
nrri rttu hfi,
hn heitir a, sem hverri kind
hentar bezt um fi.

901.

Ofur ltil ein er mr,
eg f hana ta,
egar hn sig fylli fr
fer hn a kvea.

902.

Opin stendur t ein
  [p. 106]   me ri lnga ru,
tngan hennar temprar sein,
a tum verur stt stein.

903.

Opinn leit eg einn standa,
var honum hviki,
gyrtur me gu bandi,
gluggar tveir ar voru,
tveir stjakar hldu strir,
stilli rfu starfi,
fylgir essum lok lka,
laglega gert, eg meina,
tuttugu og fjgur hfu
hefir a glandi;
gtuna greitt m ra,
geta allir varla.

904.

Opt hrygginn er mr bylt,
opnu til a liggja,
ef dyggur af mr vilt
uppfrngu iggja.

905.

Opt eg brellinn er a sj,
ei me hrellng sran,
lndum skellur liugt
lfsins fellibran.

906.

Opt er troi ofan mig,
anda eg fr mr san,
tar lta hann upp sig
og t um geiminn van.

907.

Opt gagnstngin ekkja hr
last ftt til ga,
hrkulega um bkinn br,
brn s a fa.

908.

Opt a hundur hitta kann
hrs um sprund, vi srhvern rann,
af v harnar afli ,
af ber kjarna um land og sj.

909.

Olk nsta erum vi
tt tar systkin kalli;
er mitt snjhvtt andliti
svo einginn fnnst galli.
En systir mn brn og br
er bsna dkk, eg meina;
nsta kld er hn mjer hj
heitari er eg a reyna*.
Eitt fyrir ru okkar flr,
t fylgi eg henni,
hn mig eltir, hvergi rr,
ti hvorugt sorgin spenni.
Aldrei bi erum v
undir sama aki.
Svona eru okkar forlg fr,
finnst ei enda taki.
E. Th.

910.

Orkir menn og rfar
einatt mig veia, en ei par
um feinginn sinna sinn,
fngi mig ekki fstri minn,
fr hann um sir gatnaga skinn.

911.

tal grefur ekru brn
auga djpu;
bitil mjkan munni temur,
meinolin dans kemur.

912.

Piltur vngi hefir hr,
hausnum vmb er skrtilig,
ef fta hans milli fari er,
f vill mat og hristir sig.

913.

Rann eg fr raupi1,
ratai san tlf fiska2
ar eptir fkk eg ngan m3.
B. G.
  [p. 107]  

914.

Rassboginn og reimaur,
reyrur halabroddi,
fugla j og flgarur
finnst hj honum oddi.

915.

Rautt flaxar vi rassinn svarta.

916.

Ri i hva eg rauleitt s
Rgnis kvendi,
j morgun, eg andi,
a l niri Bakka landi.
a smi listilegt
eg leingi stari,
einn jsmiur grip ann geri,
get eg hans lkar fir veri.
Virar kenna va sveitum
vi hljfri,
og vi kinnar lma grera,
eins ar fu m skera.
Vi hljfri fagra kenna
fjrupri,
og a hverju mlma meiar,
mat fram svinnum gestum reia.

917.

Rei eg fr eldsenda
og urar dngju1,
i eg hesti mnum tenings auga2,
nttai mig fjallskoru og hnfs rnd3,
ar var mr gefi sver4 a ta
og skinn5 a drekka.
Eg var a finna hana Grjtunni6 mna
greifans dttur.

918.

Rei eg um hrafuglsdal1,
kom eg ar sem r var stokki2,
i eg vatni,
gisti eg Gleibakka3,
mr var gefi jrn4 a ta
og skinn5 a drekka.

919.

Rttinum fylgir,
rngindum glatar,
vsari en vitrir,
vonum fremur,
tuttugu og fjgur
talar sannindi,
egjandi;
a eru undur*.

920.

Rttltur ba rngltan um eilft lf og fkk a hj honum.

921.

Riddara fimm eg rskva s,
reka rl me beran koll,
sitt a smala r fjalli f,
flatlendi og ofan poll

922.

Rki mitt eg rskur ver
reglu held plzi,
v er eg orinn, sem sr,
seljum gulls a stssi.
Eina arf eg hjlpar hnd
harni rimman bra
rki heitir Hfastrnd,
sem hefi eg til forra.

923.

Rs n ein ruklausa,
er rsar um gmabsinn*,
leit eg fugl ofurltinn,
lit hans eg kann ei vita,
gleikkuu upp brna gttir,
eg gtti a skapnngshtti.
Vngi hann tti einga,
undra htt flaug stundum,
frrra valnum r fljga
  [p. 108]   fla yfir og ma,
vindinum hrra vendi,
og var en skin la,
af nttrunni s neytti,
nuga svlun i,
af brunnum, er brir renna
og brjtast fram upp mti,
fyra a mtti fura,
hva ferugt hann vaxa geri,
geima og grundaflmi
gildlega hann upp fyldi;
strin hans strum rrist,
nr stirvirin eyddu birgum,
hr fjk og frost hann sru,
fer hans mjg nu skera,
dlaus me dprum kva,
dauvona heim kom snauur,
lur af lngri mu,
liinn a mestu niur,
settist ar sti tti:
sttist eg me a htta;
gttu a gtuflttum,
gtt hrngs, r ra ttu.

924.

Rollufiurs rann eg s
rtt me fjrum ftum ,
st, en ekki geingi gat,
gullskor undir honum sat.

925.

Ra tveir me hark og hrikt,
heyrist byljaytur senn,
lifnar dautt en leikur kvikt,
lgar au en vngar menn.

926.

Rmutama, raulita,
rekkum ama veitir,
Svafurlama biturt bla,
ber eg sama heiti.

927.

Saman bindur brur tvo
bilundaur snerill;
blahorn flugr beygir svo
a byrgist eggja ferill.

928.

Saman streingdir seggir tveir
vi saur opt ba,
ntur sveingdir ola eir
og rldms la.
G. J*.

929.

Sat eg dverga dnu,
dri var mr hlrra,
bari hart me hru,
hrutu af rauir litir,
leit eg oku la,
ljst me bum hlium,
kendi eg hart hendi,
hafi eg gagn af magni.

930.

Sat eg dynjanda,
s eg hrynjanda,
s eg hvar hann aubjrn1 fr
me ununarstykki2,
kallai eg hana klofskellu3
og gettu hva hn gera tti*.

931.

Sat eg hlfar hellu1,
kynti eg vogarvii2,
svei eg ggis hfu3,
gettu hverju eg vatn stti4.

932.

Sat eg hniflng1
vi salts2 strendur,
ben s eg bldskorna3
brenni goa4,
han stein flatan5,
flksrit byrjun6,
brni bru7
og bta dritil8.

933.

Sat eg rennanda1,
s eg drynjanda2
s eg hvar vgahntturinn3
tk vogastykki;4
  [p. 109]   kallai eg gmskellu mna,5
geti i hva hn geri.

934.

Sat eg skjlfanda,1
horfi eg beljanda,
leit eg freknttan2
og elti flekkttan.3

935.

Sat eg svelti saua,1
s eg mannadaua;2
brtt mun bragurinn falla,
berst hann um verld alla.

936.

Sat eg eitt sinn
sifjar snru,1
og framdi agzlu
um fleygi vgbara,2
var Glens kona3
me glu bragi
og Skinfaxa strir4
skamt lei kominn.
Trllkonugustur5
trampai va,
og sagi lmveldi6
hva ija skyldi,
v laung fannst
tgara ---
Loka fstra sn.7
Tk eg bka bla
og brnum hleypti
um hafsa granda
og hjarta rs mur;8
r Fenrislfs
festarhls grindum,9
geri eg systur tvr10
og gaf eim heiti;
kallai ara
klifbeina dsu
en sari
sisseris bldu;
setti eg ara
sal Hrnghorna,11
s var fullvaxin
og sat undir hinni.
Kom eg eim san
huldu rs mur,
er eg v hrddur
um r bar.
Fjrir beinvargar12
fylgdu mjer eptir,
eir er sofi hfu
mean systur voru gerar;
eir stukku upp
me stuttum bnngi
og ltu steinstjrnur
stildra via,
hver hljp mt rum
me hlja gngi,
svo undir tku
allar blakkir
botnvera halla13
og bygir dalanna.
Fsti mig til flugfars14
a finna knnnngja [sic] ,
v himinhverfandi15
var horfin a mestu,
en nttfara brur16
nlgaist miki.
Bi eg a lri
brn sr til gamans,
ei su djpfyndnar
ora brellur.
Ef rvett barn
ir rtt hvert or
eg rti ekki vi a,
rtugt a aldri.

937.

Sat eg kngular
kastaladyrum,
horfi eg vtt
um vllu breia,
vildi eg vita
hvar vegamt lgi,
var eg margs vs
  [p. 110]   sem mr var huli,
ar voru hamrar
htt fjllum,
sngu lrar
senn strti,
undan bjrgum bl
bunuu fossar,
synti fiskur
me fljgandi vngjum,
bar m marga
moldhauga kvika,
ar kembdu ngbrn
elli hrur,
rku fna
r fjllum ofan,
ar komu uxar
me arnarhfum,
spruttu upp sauir
sporhunda ftum,
brendir asnar
bsnum klngdu,
gll grnum
geitur bru,
geyuu rakkar,
gullspeglum hldu,
ng vildu halda
ussa torgum;
ar atburir slkir
a venju fri,
sr hfu kosi
svn fyrir vitni,
gfu hrfuglar
gott samykki,
en ljn og birnir
lgum stru,
drukku drttir
af dverga krsum,
var skemtun
skrapanda hsum,
innan prdd voru
me Herklis tjldum,
af guvefjar pelli
me gyllini stykkjum,
glair voru garparnir
og gullvagnana drgu,
sungu ngir sveinarnir
og snar hrpur slgu,
glaar gullhlaseikurnar
guvefs pelli skru,
fagrar laufalindirnar
ljsa kransinn bru,
Stanzai, Gunnbjrn
og stari etta.

938.

Sat eg slskins brekku
s eg mna,
hvar hn tk a gna,
rau a nean,
loin ofan,
hn arf eirra tla vi,
sem hnga vi karlmanns hli.

939.

Sat eg og t eg
og t af mr;
t a, eg sat,
og t af v.

940.

Saunggyja sessi h
snar telur dtur,
gmakvrnum geingur ,
gagna lti ftur.

941.

S eg gngi svanna
sumars hstan dag,
skemtun sndi sanna,
me siugt httalag,
eg st ar vi um stund a sj
hglegt sprund og hennar snild.
Hlustau maur .
fram reytti iin,
aktai ei hgmann,
betalast mn biin,
betra inndli ei fann;
  [p. 111]   sngja fr n siugt vf,
hennar hljin h og hvell
hrestu sl og lf.
Saungs vnum vsum,
var su meinngin,
lofgjr drottins lsum,
lifa jir enn,
leggi al menn og mr,
lfs og slar strf um stund,
stefnir dauinn nr.
ttina glgt eg eygi;
ela gfugt sprund,
sunnan r heim, eg segi,
sigldi sagrund;
girnd strir opt mig,
tti eg mundu aura safn,
eignast skildi eg ig.

942.

S eg minni suurlei
sjn, er undran eg af bei,
svartur gltur vaga var,
vitund hrra knn sa bar
heldur enn maga og breian bk, bragi snar.

943.

S eg Smsveldi
seggi einu kveldi.
Gettu, gettu gtu,
hvar garpar frir stu.

944.

S eg suurvegi
svartan gltinn vaga,
hrra ber hann hn en maga.

945.

S eg svrtum bekkjum
sitja, me fgrum litum,
systur me sma mestum
sextn jafnstrar vexti,
streingdar me stli niur,
og streingjum, er vara leingi;
fyrar sj r frii
en flj eim naung bja.

946.

S eg a svrtum
sli tnstu
ktlega mynd.
Hva skal hn heita?
Hfu var ekkert,
hafi tngu,
fasta vi kjlka
fjra vegu,
fallegar tennur
fremst rfu,
en limina fleiri
leit eg eigi.
agi n essi
ar til eg dirfist
gn a snerta
freskjuna,
hlt eg um hala
hennar mijan,
urrai hn
af llu megni,
lifandi st[l]ar
lgu fltta,
en drin smrri
espuust nsta,
leizt mr a sleppa
ljtu skrmsli,
fleygi v niur
og fr burt aan.

947.

Sa eg an systur tvr,
srhver a v hyggur;
v standa r optast nr,
sem einn og srhver tyggur?

948.

S eg beina teyga trll
ttt af v, sem prir hnakk,
ar stanzar jin ll,
a eiga allir, sem hann drakk.
  [p. 112]  

949.

S eg dkka sveina
saman standa krans,
hver sitt hefur eina
heiti rtt til sanns,
tvenna tlf m reikna,
til einn leggist ,
eir vita vel a teikna
vsindunum fr,
eg nefni einnig hann,
sem er ar sem mann
gamall rli rann.
G. J.

950.

S eg eina falda fit,
fr hn sjaldan kvefi,
l grfu, en ltilvit
lopt upprtti nefi.

951.

S eg eina sravrn sti hauka;
full var s me lnulauka,
lti er henni stli brauka.

952.

S eg eina setta taus,
s bar munn en eingan haus,
vambmikil, en aldrei t,
upp hn spj og komst mt.

953.

S eg eina siuga fr,
s er dau fyrir laungu,
vi mig talai veigabr;
veiztu, hva hn heitir n?

954.

S eg eina sitja be
seggir stnga hana hol,
hennar nafn hafinu er,
hrngur settur mijan bol.

955.

S eg einn svrtum kjl,
s batt um sig snri,
a elta brn ngjaldshl
tla eg hann vri.

956.

S eg einn er sat a laug og saurgan voi,
irin skildi hann eptir heima,
auarselju lt au geyma.

957.

S eg einn hlut,
sem s hefi ei fyrri,
a var oddur
hfuvopns Marar.
Fyrst var honum brugi
brur munn Auar,
og san tugginn
af tnn mis.
Gekk a rati
og grf hann dauan
framfti sbjrns
fast um kla.
ar tollir svunta
tvlg me bora,
svo san ekki
af saumunum glini.
Henni m vngsa
til vinstri handar,
en hnept er hn optast
hgra megin.
rlega hindrar
eim, er koma
inn a reifa
jarka mundu;
geymir hn alt,
sem getur hn huli.
vnd er gtan,
alhgt a ra.

958.

S eg einn svartri brk
sitja niur vi hjalla,
augun klk heimskum hrk.
Hann hugnaist mr varla.
  [p. 113]  

959.

S eg einn svartri tjrn,
samstundis hj hrundum;
gtu au af sr geug brn,
geysimrg stundum.
Miki hefir hann mjan ft,
mlist sur en veingur,
ar sem settist leg snt
ar var eptir dreingur.
Bi er hann og brnin dau,
berast hr heiminn,
brn eru au, bl og rau,
brka ei au n seiminn.

960.

S eg eitt sinn systur tvr,
a sinni mlt voru r;
tu r hvor annars mat,
einginn essu hamla gat.

961.

S eg fult hs me hvtar kr, og rauan klf leika sr flrnum.

962.

S eg fyrir sunnan
svartan kttinn vaga,
hrra bar hn en maga.

963.

S eg fgrum fla
fran riddara skrast,
bjartan me blma skarti,
brosandi vel til kosinn,
strleitur stira muri
sttsmey, sem var hans eigin,
ltil var nrri ltin,
af letngjum betur metin.

964.

S eg gegnum
gat rs bjargar,
veg verfugla,
vru snglnga,
s rak saman
saua kulverju,
meur merghsi
mvils jarba.

965.

S eg slskins brekku
sfjaraan smjara
ar l lagur lngi,
lnserkjaur me merkjum,
ar kom krkurinn illi
a borsettum rtti,
murrai msar glpur
yfir marghnttttum kletti.

966.

S eg lambi sjinn vaa,
svo a hrepti eingan skaa,
en fllinn me sinn ftinn hraa
fll og d ar inni.
Rddu maur rtt r gtu minni.

967.

S eg lkar systur tvr,
sem a margir pra
n va;
hj herramnnum hvla r,
hofferirnar ra
til ta;
eirra eiga ykir fn,
r geyma hana milli sn,
vel opt seja vindaskrn,
r vera a gapa
me snapi,
upp r eim hva r fer,
en ekki kemur a vi mr,
htt er vi a hrapi
me tapi.

968.

S eg mann og ekki mann,
sat tr og ekki tr,
hlt stein og ekki stein,
hfi fugl og ekki fugl.

969.

S eg mann sitja a vana,
s hlt Hamdisar bana,
  [p. 114]   hrji me v hrsvelnis rtur,
hlaupajs hann bj raut um ftur.

970.

S eg nokkrar settar mr,
sumra ferir hindrar a,
kaft hlaupa fram r,
er hver sama sta.

971.

S eg segg ia
svanna hndum,
klddur var s
kpu af dorra,
fa var honum
fr kverkar,
sem ttist niur
ofan hj lngum;
a var hrsvelgs
hraur andi,
sem ofrai vindgng
hans maga;
af gump hans niur
gekk hsabani
og veitti rs
vrmum hlra,
hvar af hinn reiddist
og ri blossa.
Gtan er lokin,
geti i ri?

972.

S eg sitja segg
sunnan undir vegg;
hefir augu og nef,
aldrei fr hann kvef
hefir bstinn bol,
bsna miki ol,
sngur rvar,
aldrei fer kr.
Gettu gtu mn
ef glgg er vizkan n.

973.

S eg sitja settan hal me sextn rsum,
bndin rj bki ljsum,
bjargar hann mr fr hngursglsum.

974.

S eg sitja systur tvr sandi,
ngar eiga nfnur r landi.
Kra r fram vi kaldan sj
me bkin bl,
hvorug ngt einkjandi.

975.

S eg sitja systur tvr
me svrtum gerum,
bar voru r bornar innar
brka hafa r gamlir Finnar.

976.

S eg sklddan
segg nauum,
s var harfjtraur
a hfi og ftum,
rem vijum
rtt um vafinn,
var hin fjra
reingst um knsbtur;
er strkar tveir hldu
sem stu til hliar;
ar kom a
einn rll dltill,
sem klrai hann og reif
me krumma nefi,
svo kva vi honum
me korrandi hlji;
kom ar a
kerlng ein nakin,
og hljp klof hans,
me hrku strri
lamdi og bukkai
svo brist hann allur.
ar kom a kngur
klddur kvennskra,
hj hans ristar
me harri exi.
Negg foldar nokkur
  [p. 115]   nsta ar hvert anna
og kveinka svo heyrist
hvert undan ru,
en grtu aldrei
svo gumar a su.

977.

S eg standa stoir tvr
og stlku nafn milli,
fuglinn einn ar flgti nr,
frlega svo haldi r,
egnar ba ar inn me snilli.

978.

S eg standa svartan hrk,
sem kendur mr var,
me snu nafni sundur tk
sama lim og efst hann bar.

979.

S eg standa svartan rekk
um smu miin,
bls yfir *eisu bl sr fkk
og brendi kviinn.

980.

S eg standa systur tvr
hj settu tjaldi,1
bar hfu brur sinn2 r
beisku haldi.
Hann var a, sem hrauni3 dr
og htt vi gelti,
rin4 egar auga5 fl,
hann um sr velti.

981.

S eg standa systur tvr,
saman fastar voru r,
ofan ara nnur rr,
svo efldur maur varla upp nr,
ekki eru r alt heima ti grr.

982.

S eg standa systur tvr,
sem einn risa bru ar,
eirra milli rammar mr,
ar til hn er ekki par.

983.

S eg standa systur1 tvr
settar htu bar eitt,
eirra milli rammar mr2
ar til hn er ekki neitt.

984.

S eg systur sex og fjrar seims njrum,
leika sr lifandi grum,
lka mta kulda hrum.

985.

S eg tvo teigi
talast vi eigi,
hvorugur hafi ml,
heyru heldur eigi,
hyggu a, hva eg segi,
nefni eg stein og stl.
t hvor annars mynd
ta s a kind,
eyddust bir saman senn.
Svo eg gtu bind.

986.

S eg hll vum vll,
var s h og brei a sj,
akin ll me jassa mjll;
orpin sm kringum st.

987.

S eg ti svartan hrk,
sem a lkur mr var,
me snu nafni sundur tk
sama lim og efst hann bar.

988.

S eg vibjarnar vli1 liggja.
rymseilar hval2 ngan feta;
knr jarar3 me kappi fram jta,
morauni4 eltan af ysjngs ni.5

989.

S mig ekki,
synjast heims mti;
*rbirg hlainn
  [p. 116]   er heimi.
S, er mig hefir
sj um a hltur,
af mr a hafa
ekki skapraun.

990.

Seg mr, hva eg s vetur,
sem eg leit ei fyr,
og ansau mr ef getur
upp a eg spyr.
Hbli haukasetri
henda mun v ltt,
a af elda bru betri
ber litinn frtt.
Hvorki arf, a ft n fi
tt finnist ms mey,
hvort a er af sj ea svi
segja kann eg ei.
a hefir ekki ml n mynd,
tt mrgu fori grandi,
ekki heldur sl n synd,
snist a lifandi.
a er strra en fys,
v kann illu valda,
ljmar eins og bru blys,
bnd v eingin halda.
Nafn ess eina n inn bind,
tt njtur einginn viri,
srleg mein og svala lind
sveigist bru um giri.
Fjalla lgur, frna hl,
fagra slin sveita
skerja gur sks og f
skal um sir heita.

991.

Segu a sem snir mynd,
s a til ess krafi,
hermir eptir hverri kind,
kemur yfir hafi.

992.

Seggjum vil eg segja,
szt er gaman a v,
ef egnar leingi egja
og umbast myrkri ,
skemtun ykir sktnum,
ef skeikar oraknr
fram r fra vr.
v skal egna spyrja,
tt mr veiti bgt
bragarins sm a byrja
bezt vi gma tt,
hva a musteri merkir,
sem mest ber fegur og prs,
eg vildi ess vera vs.
Stlpi v stendur,
er strir rnar hll,
me gull og grnar strendur
og Grettis drri mjll,
me epli og aldinvium
tbreiist fr,
sem vel mega virar sj.
Gjrr vil eg enn greina,
ef gumar hla til,
verur vst um seinan,
v veldur mlsku gil;
standa ar vi stigar,
er styja musteris hvolf,
tel eg alla tlf.
ar me rjtu rimar
essum stiganum er,
ldin eim svimar
og alt a vilja fer,
au og alls kyns gi,
  [p. 117]   alt af essu ng
me vnum veraldar plg.
greindum rimum gnga
gfug hjnin tvau,
einatt n fnga,
aldrei hvlast au,
myrkva ntt og morgna,
mast ekki enn.
Geti gir menn.
E. Sig.

993.

Seggur er einn
sfeldu hlaupi,
hvergi r snum
sessi hrrist;
munn hefir hvorki,
mlrm n barka,
en hljar svo htt,
a heyrist allva.

994.

Sem ann nefna mig mtt
er metur orku stinna,
ftum troa undir tt,
eigi haun nokku vinna.

995.

Sendur var eg
r Sandeyri
a skja dreingja vit
og deiluefni1,
i eg ar
sem r var broti2,
en nttai tta
lnum og fjrtu.

996.

Sextn eg systur mr,
sama nafni hver ein ber;
hgir auka heimi ,
hva er etta? Ga a v.

997.

Sextn la nga r,
essa eg stundum frri s,
fjrar systur fylgja eim,
fara va t um heim*,
eir eitt heita, r svo lka
ngt me kvein.

998.

S eg liggja systur tvr,
samanfastar eru r,
sitt hefur auga srhver mr,
srt me nefjum stnga,
yfirum hafi flytur r
hirir kramflutnnga.

999.

S hefi eg eina siuga fr,
s er dau fyrir laungu,
vi ig talar vella br,
veiztu hva hn heitir n?

1000.

S hef eg piltng auga eitt,
og ekkert hfu hafa,
margan hefir fr lfi leitt
og leiist ekki a kafa.

1001.

S hef eg ernu
seggjum vel na,
og rugt skipta
apaldi marar,
flatvaxin er
me *farfa dkkvum
og einu auga,
sem er huli.
Hn hefir jaxla
heldur hvassa
og skgultennur
r skorum geingnar;
finnast hennar efni
fjrgynar hjarta,
og eru aan tekin
af aski leipturs,
lagt san ar
sem lystugir mtast
hlrar tveir,
svo a hentugra veri.
ru hennar
  [p. 118]   efni skilar
blughadda
fr botni rnar,
flyzt a og lka
um Freys meyar linda
til jtuns jarka,
sem jafnan slkt vantar.
Finnst a og lka
fti mis
allva hr
sem eins vel hagar.
ykist eg hafa
af ernunnar efni
og skapnai skrt,
svo skilja megi.

1002.

Szt hefir sveinn
me sveran ft,
a eins hafi hann einn
og haltur var ei ht;
mikinn hafi hann maga
en meira brjsti ;
segir annig saga,
smarm lfi bj.
Eina ns hnakka hann hefur,
heitan anda fr sr gefur,
en hann nir ekkert saka,
a andinn snr ei vi til baka.
Hann beinir einatt bkamnnum
bezt, um skamma vetrardaga,
gleypir opt vi greia snnum,
gjarnlega tman maga,
ef ei maga svngan seur,
sfelt lfi tekur verra,
happ etta einatt skeur,
anna herma mun eg verra;
a r margt, sem egnar rausa,
tt eir minnstan sannleik tji;
a hann skrfu eigi lausa
tla eg fstir tra fi.

1003.

Siug snin situr tt
hj snotri hrnga gefni,
laufa viar rtin rtt
reiknast hennar efni.

1004.

Situr sjli stli,
situr og er mjg vitur,
allar ttir telur
aldrei mli brjlar.

1005.

Sfelt helstngin
og srum akin,
eru mn rlg,
en a batar,
a httu ei kanna
holund tt bi,
r og skrmur
aldrei lt eg.

1006.

Sj systur
sng einni liggja,
eingin efst liggur
og eingin fremst.

1007.

Skal yur skemt af rli,
skti eim yfir sltir,
lrir svo ltt hann hrrist
landhrngs vi yztu granda,
kunni ei kauinn vinna,
kraptalaus ei er skaptur,
feitur, en fullaflrota
finnst s af stigum hum.

1008.

Skeggaur refur
skzt holu sna.

1009.

Skinnplurnar skutu tvr
skrti tti mr a sj,
trpluna eina, r
tlai eg hn mundi .

1010.

Skolli st tnft,
  [p. 119]   tk burtu dagsmark
af vallarbt.

1011.

Skrgg einn s eg skurrandi
er skrafar vtt um heima;
t hann mat sinn urrandi,
eins og kttur breima.

1012.

Skrp um vetur skepnan ein
skjaldan leysir af sr vag,
um hsumari hefir grein,
hn er a mga ntt og dag.

1013.

Slngur jafnan slr og grir,
slmum gefur litla r,
hggur ttt og margan mir,
Mtan brur hann .

1014.

Snautai hj mr snefjaur skussi sns hlum,
Grmseyarsundi grr sum,
getinn var Blmstaahlum.

1015.

Snt eg leit snaga hnga
snart auganu,
samt lt hn sitt hfu hanga
hss ilinu.

1016.

Snt leit eg eina
er seggir opt fipla,
hennar er efni
r irum jarar,
ber hn heiti
sem bkmla runnar,
missandi
llum jum,
limi hefur hn
til lisemdar henta,
heita eir: mysa
mlmi sterkum,
klettur hr
og kvga bustar,
minnkandi tngl
og miki kli,
skja skria
og skrifara vinur,
vi hana fr
einginn a eiga,
nema snillngur nokkur
nrbuxum vnum,
me kampa sa
og kliptar rkir;
hann er svo handgeinginn
heimilum llum,
hr fyrir veit eg
a hldar snt kenna.

1017.

Sntin hefir hfu bjart,
harar tnnur stillir,
bryur me eim braui hart,
bkinn af v fyllir.

1018.

Sngt inn reki,
loi t teki.

1019.

Sollinn meinum innan allur,
er vakt fyrir dyrum hverjum,
varna eg hvinnskra frekju firnum,
felur kverkar hur me vlum.
Minn ei armur svignar svinnur,
svolar hnykki fast og bolist,
magni helzt mr vill gugna,
megnt ef bkinn lagt er gegnum.

1020.

Sonurinn stendur dyranum, ur en fairinn er fddur.

1021.

Slar varminn sur a,
svo a hndin brtur;
ftur hraustur ttt a tra.
Trtt ess munnur ntur.

1022.

Slin(n) rifin(n) festng fr,
forgeingin(n) var himnum ,
  [p. 120]   agjr fljta urfti ;
essa gtu ra m.

1023.

Stli klddur s eg sveinn
sveimai einum fti,
bsna magur, blindan einn
brlti me um strti.
Ekki var hann eyrnalaus
en tt lti heyri;
svrann upp r snum haus
sfeldlega keyri.

1024.

Stend eg eins og stafur bk,
stirur smu skorum,
mig s ekki mli tk,
mlir fum orum.

1025.

Stigi stendur hsi
og sj rimar .
ar eru tv hjn
og au hvlast aldrei.

1026.

Stjarna ein stli skr
stfir grasi tt og feitt.
Ef v fri ekki nr,
r henni ei verur neitt.

1027.

St eg stoum tveim,1
stari eg hafsbylgjur,
herti eg hsstyrk,2
hlt eg nrri mjlk,3
bar eg bragna styrk,4
boai grar verk,5
faldi eg flamat6
und fgru dvergs inni.7

1028.

Strsmaar einn er,
um tma sp kann,
knglega kolli ber
krnu gulls hann,
fr spora ft sr,
forgur spmann.
Segu, hver s er.
Andvana lst s
af mur kvii,
hnttttur a sj,
eingum a lii,
lka hfulaus l
lfs eftirbii.
Segu hver s er.
N sem nttran
nm kemur til hans,
fagra mynd fr hann
me fulltngi andans,
leiir lfs rann
lagsmaur dauans.
Segu hver s er.
Loks kemur lfs bann,
leggur klin af g,
vel smurur vst hann
verur heitri gl,
og fyrir eld ann
auma ratar helsl.
Segu hver s er.

1029.

Stundum er eg undan r,
stundum er eg eptir r,
og vsa r veg,
fer eg aldrei
heiman fr mr.

1030.

Stlkan ein,
hn stkk upp hann herra Stein,
hn vissi ekki hvert hn tti a fara,
hn stkk upp nefi honum Ara,
hn vissi ekki hvert hn tti a horfa,
  [p. 121]   hn stkk upp nefi honum Torfa,
eltu hana margir menn,
hn stkk ofan biskupenn,
og ar situr hn enn.

1031.

Stug mrin stendur hr,
stilt mijum slum,
undan bi og eptir fer
ylnum heldur gum.

1032.

Sundur anin s vi Rn
seggjum var a lii,
opt r fylgdu augun mn
ertu gjallar kvii.

*1033.

S Upsum btir b
bndans yndi og gaman,
alt eins heitir auarbr
aptan til og framan.
P. R. H.

1034.

S er ein,
sem sna nija
allmarga daua
eptir skilur,
hennar nafn er
hita vertta,
fsla manna
og frisamar tir.

1035.

Svartur gumpur situr vi eld og ornar sr.

1036.

Sveina marga s eg vera sendifrum,
skarn var eirra skart, lkt tjrum,
skauzt eim ekki or fr vrum.
Samt mla mundu eir hj meingi fnu,
stu eir stryki brnu,
stefndu rtt a marki snu.

1037.

Svipngan s eg sprnga,
sklddan heldur va,
svanna, er sveina ginnir,
sem hn fng sr nemur;
lur fram trmild tum,
tturlega opt ntrar,
metur ei mlin fta;
mjkari en silkidkur.

1038.

Systir sendi sinni suur land brjstamjlk staupi, a var hvorki me hndum gert ea me hamri sma.

1039.

Systkin erum tv,
samt lk nsta,
hn systir er dkk,
en slbjartur eg.
Hn ykir helkld,
eg heitur nsta,
bi jum vi
brautfarendur.
Hvort okkar flr
fyrir hinu:
henni eg fylgi,
hn mig eltir,
erum ess vegna
aldrei bi
undir sama
seggja aki.

1040.

Systur tvr eg segi drtt,
sla kvldin skilja fljtt,
en dagar, aptur r,
einugar vera og frast nr.

1041.

Systur tvr hr samla,
sinni hvort er hsi tamt,
  [p. 122]   a hreinsa innan hglega
heingdar bar vera samt.

1042.

Sn fyrir augum sjlfs mns var,
segi eg a gum vinum,
s eg ti san gar
sitja innan hinum.

1043.

Srir og grir stan ein,
um sveitir va frist;
hefir hvorki bl n bein
af braui eingu nrist.

1044.

Sta er ein me saurugt bl
og svartan vnga,
fra mun hn fyra j
um framt lnga.
hennar bli harur strkur
haus nr lauga,
ns me eina og aflngt auga.

1045.

Tapar ar helzt
er herrum mtir,
hauslaus, svngur,
me hfund kvii,
ntur ar frekast
nrngar sinnar,
auknafn Auunnar,
efst er gildir.
P. G.

1046.

Teygt jrn og tundur,
tekur alt sundur,
fjlmar fundur,
fagur skgarlundur.

1047.

Til er ambtt
tveimur ftum,
geingur aldrei
nema baki,
hrygg hefir hn
r hamngju stli,
en ber , brjstum
byrar ngar.
Opt a auunnu
lfa reki,
endemi bls,
ea beinum jarar,
blust velli
ea bleikju himni
komin fer
me klyfjar snar.

1048.

Tu brra milli mr,
mrgum rum frgri,
hn er a fylla holur tvr,
heiminum arna lgri.

1049.

Tu toga fjra,
tv eru hfuin ,
rassinn upp og rassinn niur
og ran aptan .

1050.

Tju mr, hver tr s var,
tryggust er eg segi,
af traustasta efni ar
einum byg degi.
Hn var allra hultust,
eg vil framar greina,
en flestra traa fallvltust,
fru menn a reyna.

1051.

Tlf leit eg tr
torgi standa,
yfir nu au
allan heiminn,
fimmtu og tveimur
fleyttu greinum,
hverri sj epli
s eg hnga,
en sitt bar hvert heiti.
sltanlega
  [p. 123]   anna vi tk,
anna htti.

1052.

Treur tni sltta,
tvo ber ftur ltta,
magur munni gekk,
list ltt vi etta,
lei fr jafnan rtta,
fylgd ga fkk.
Leysi r lir enn,
hann lti drakk senn,
mannlaus einga fu fann,
ferilinn rktu menn.
Sporin uru a orum,
alt svo st skorum.

1053.

Tr leit eg standa,
til var a bi
me niurhald nauta1
og nija bjarnar2
Odd og Eggert3;
en hn feing
eptir eim stti,
tindi hn a saman,
sem tuga eir bir.

1054.

Tunna me tvennskonar drykkjum.

1055.

Tuttugu lkir fjalli,
tuttugu r me hverjum lk,
og tuttugu lmb undir hverri .

1056.

Tuttugu systur
sjumst jafnaldra;
vxum sem eikur,
ei jafnstrar,
lngar verum
ljtar ykjum;
stuttar ef erum
stofnum svia.

1057.

Tuttugu systur telja m,
tyllast fjrum stlpum ,
sem vrum sa fr;
segu mr, hva heita r.

1058.

Tnguna hef eg halanum,
sn augunum;
htt me gelti hundunum
og hrslu geri sleipnirnum.

1059.

Tveimur lopti verur veitt,
veit eg eir heita bir eitt:
ef annar missir matinn sinn,
mun hann undir hneppa hinn.

1060.

Tveir brur rfa hvor fr rum.

1061.

Tveir eru hlutir
heimi essum,
ef eir leika
af alvru saman,
aldrei eir finnast
upp fr eim tma,
einginn veit
hva af eim verur.

1062.

Tveir eru rlar,
sem togast laungum
og syni eiga marga
sn milli,
nar eim
til ess verknaar
a hst er skapt
hverju fjalli.

1063.

Tveir feur og tveir synir, skiptu remur eplum milli sn, og fkk hver eirra heilt epli: hvernig var a mgulegt?

  [p. 124]  

1064.

Tveir menn fru og teymdu hross,
ttt vi stu hr og hvar,
eir bru ngan kross,
mtt geta, hva a var.

1065.

Tveir menn geingu fjall
og bra a ftunum,
sem bir htu.

1066.

Tveir menn geingu heii,
fundu mann nauum,
bundu vatn me vii
og bjrguu hlfdauum.

1067.

Tveir menn geingu upp me
og bru me sr mjlkurmrk,
en bru hana eingu.

1068.

Tveir menn geingu upp me ,
og bru a milli sn,
sem allir vissu en einginn s.

1069.

Tveir menn geingu upp me
og bru a milli sn,
sem bir htu.

1070.

Tveir menn geingu upp me
og bru a vsunum,
sem bir hta.

1071.

Tveir veita einni
uppeldi laungum,
hn fltir og hamlar
ferum margra,
geingur hn rtt
og geymir f manna,
er rfust,
aptur kemur.

1072.

Tveir brur toga hr
trkubb sn milli,
hjlparlaust ei hgja sr
tt hafi sp af fylli.

1073.

Tvennir rettn tignarmenn
tals af hverju landi,
reisa gjru og eru svo enn
allir margkunnandi;
eim hefir spekin egi dimm
nt vizku bandi,
og sent t me eim sna fimm
sonu veltalandi.

1074.

Tvisvar fimm eg tu meina;
lt eg alla egna lta.
Tvisvar fimm og tu meina;
tvo af eim sni, tu leyni.

1075.

Tvbein sat rbein, og hlt einbein, kom fjrbein og tk af tvbein hans einbein; reiddist tvbein og tk rbein og setti fjrbein svo fjrbein hlaut a missa sitt einbein.

1076.

Tvkjaptaan
tk eg a lta,
strk jru
standa fast bundinn,
innan honum
rist stelpa,
hfinu
optast geingur,
egar hn sig hrrir
hrn hann og hljar,
hrtur uppr
hrki mikill,
tvskiptir fu,
treur hlfa
saman hnetti,
sar r hinu,
skvettir upp rassi
og skellir r kjapti
  [p. 125]   gusu strri,
gott er a ra.

1077.

Tvo s eg rla
tma og fulla,
risu upp dauir
og rtuu eldi,
heingdir me snrum
og hlekkjum bundnir,
fram og aptur,
fimir til vga.

1078.

Tvo vi kofa hrist hann,
hrundum gulls er tryggur,
flestir munu ekkja ann,
me olinmi liggur.

1079.

Tvr systur tyggja hvor ara.

1080.

Tv eru hfu,
tveir handleggir,
tr eru tu,
tvisvar rr ftur,
eru ei fleiri
en fjrir gangi.
Hvernig a skilja
heimuleik ennan?

1081.

Upp hj einum glugga gra
garpurinn ltur kerlng fra,
sjtent er s silkitra,
sannlega tyggur hn jarargra,
henni gjrir nudda og nja
nlega hverju sinni.
Rddu r gtu
rddu r gtu minni.

1082.

Upp lopt og ofan glf,
tla eg sig hann teygi,
hefir kjapta tvenna tlf,
talar aldreigi

1083.

Upp me eikum vex,
aldrei frri en sex,
aflngt efni a fer,
alla vega jafnt er.

1084.

Upp me gari
og niur me gari og tnir str;
tuttugu og eitt eru hfuin .

1085.

Upp og niur, t og suur,
austur og vestur
ligg g bi bein og hlykkjtt,
brlt er mr stundum skrykkjtt.
. B.

1086.

Upp r jru einn kom s,
einftlngur stinnur,
manna holdi meislum fr
mjg opt hindra vinnur.
Sig hann hvlir sumrum ,
szt um tma hina,
eins og pla er hann
t um verldina.
Hart fram ir heyrnarlaus,
hann er mjr um bolinn,
eingan stundum hefir haus,
hr og frosti olinn.
gilega ar til sett,
na dvel honum,
eyrun fjgur ngu nett
nean smrmonum.
Honum treynist hlaup um jr,
hjlp tt reyni sjaldan,
brkar eina um sig gjr,
endafleini a halda.
  [p. 126]  

1087.

Upp r sku st
hn arkar h og mj.
Tran var svo tindilftt,
hn teygi sig og hl.

1088.

Upp var eg alinn
ldu mi,
eg erfii
opt hj konum,
geymir mitt heiti
gjara glaur,
s um fold rennur
me ft lttan.

1089.

Upp vex brir minn hj mr,
miki hr kolli ber,
fyrstu a mjg fallegt er
og fagurlega hreifir sr.
En egar a eldist s,
undarlegt a heita m,
r honum verur auargn
alakin me hrur gr.
essi kerlng smir sr,
sn ellimerkin ber,
hrin gru fella fer,
flur eptir skallinn er.

1090.

Upprunnin er eg
af kyrleikum,
og haganlega
n handa samin;
finnst eg sveitum
og vi su gis
um merkur fjalls
og mjum dlum.
msir vilja mig
undir sig leggja,
og elta mig
sem ast megna,
en einginn um hirti
a af mr ni,
tt kaflega
eptir skti;
bst mr v harara
sem betri yki,
en vondri er mr
vgt stundum,
enda var uppeldi mitt
nsla tm
og undirokun
auknng roska.
Lokin er gta,
ltt er a ra.

1091.

Utan leingst r lndum
laga opt me rndum
faung ess bezt b.
Man eg ekki meira,
m a hver einn heyra;
gettu gtu n.

1092.

ngt hefur dri fjra ftur,
fljtt me tvo bezt v ltur,
hr aldur hallast mtur
hktir remur, ei fst btur.

1093.

t gekk eg vs,
inn gekk eg vs,
s eg hvar tjn tngur
einu hfi sngu[5*] .

1094.

t gekk yglan vigla
  [p. 127]   imai, vimai, skimai;
akin yrnikvistum,
ikai, vikai, dikai;
x upp me efstu eikum,
ipri tipri, og nipri.

1095.

t kom maur morgunstund,
margt hann taldi f um grund,
var lag eitt ar ,
einga v hann skepnu s.

1096.

t um augun bi
eins og trum flir,
gleur guma sveitir,
gettu hva a heitir.

1097.

ti sundi sst Grmseyar
srlegt ng, af rennu gjrt,
eitt r manni, inna meyar,
anna r k, en rija r hjrt.

1098.

ti bi og inni
er ferum senn,
flgur fjllum hrra,
og fellir marga menn;
tar segja a ekki grand;
olir bi frost og fjk,
og fer um srhvert land.

1099.

ti leit eg fagra fr,
er flestir tri eg kenni,
veginn gekk, en voru n
vargar tveir me henni.

1100.

ti s eg eina snt
uggadrin stnga,
auga hefir eitt og ft,
vill hfi gnga.

1101.

tprik og innprik
og allra manna prikastik.

1102.

Vann eg sma verndar ng a kaupa,
af tta hlutum saman sett,
sem eg bar haukasttt.
Af lendng skips og lgum fjalladrnga,
fingra krtu, hrum hjr,
af hjarni og tafli sma er.

1103.

Var eg inni
en vann ti
verk au nokkur,
sem voru til arfa.
Lofai eg rli,
a lna og glansa,
rak burtu regnfrost
og rddu n gtu.

1104.

Var eg ranni,
ar veiktist log fjarar1,
og minnishll manna2
mu kennir,
setti eg mig niur
manns materu3,
horfi eg beint
til hgri hliar.
ar s eg konu
kyrlta4 liggja;
og tveygan karl
me traustum bki5,
vinnumaur6
var ar og nrri,
bsna frur,
og bari karli.
ar s eg vna
vinnukonu
me mikinn munn
og mja arma7,
eigi fr snum,
tt allvel nti;
  [p. 128]   veitti hn asto
vinnumanni,
a barna hsfreyu
fyrir bndans augum.
Sonu eirra
s eg ar marga,
fast standa ftum
foldar vexti.
Var mjer liti
til vinstri hliar;
turn9 s eg standa
mjg tgulegan,
yfirhfn hans
var af misbeinum.
ar var niursetnngur10
nokku fsur,
burgeislegur
blkkum klum.
Karlinn gamli
me kaldan anda
kann a tempra
tegund slar.
jnustukerlng
ar sat glfi
me undarlegu,
rmddu skapi,
teingd var hn saman
af tveimur hlutum,
brkast bir
bragna heiti.
Hjnin essi
me hjum remur,
vinna sinn verkna
me varma ngum.
enda er gta,
sem aurin m heita,
agttu upphafi
alt mun greiast.

1105.

Var eg ti
hj veramtum,
s eg segg,
s var a ta,
mettaist aldrei,
tt miki ti,
v fan hans gjrvll
fr t um kollinn.

1106.

Vatn slkkvi voabl,
v virar una,
bk minn setur svoddan tl
sran bruna.

1107.

Veit eg brur vera til
vst mjg i fljta,
varga fi auka yl
ss svi jta.
Yndi ljfa auka r,
sa drjga viur
bezt eir fljga byri me
bkum sna niur.

1108.

Veit eg eina veiga br
veginn skundar sinn me hra,
einatt heldur fram s,
er kyr sama sta.

1109.

Veit eg eitt a varga fl
vera me hvssum tnnum,
mun ess nafn mts vi sl,
mosa br og fnnum.

1110.

Veit eg verki straungu
vafi belti laungu
utan um sig einn,
reyttur rmi raungu,
jist opt af gaungu,
sndist mr seinn,
frin fddi fagran svein.
Flji togai tentum gmi,
toldi ftum drmi.

1111.

Veit eg mey bjarta,
  [p. 129]   vina millum.
ferast tum,
flt nsta;
en sem meydm sinn
mist hefir kra,
segir hn frttir
eim hana spjallar.

1112.

Veldi sjla eg veit eitt,
allir menn styrjld g,
tt alt s flki um a deytt,
a upp rs fljtt og strist .

1113.

Verkamikil ambtt ein
aptanbrtt og vngaunn,
grnum nr vi grjt og bein,
gadda rj hefir sr munn.

1114.

Verkamnnum arfur jn,
egar fara a sma,
undirhald ljra ljn,
ltinn efnin sna.

1115.

Vex af er teki, mnkar vi er btt.

1116.

Vr brur dmdir
vorum, og erum
daga og dimma
dttur Njrfa
upprttir standa
og aldrei sitja,
eur hvlast
sem arir hlutir,
er kostur
essi oss skaptur,
a girnist nokkur
vr gaungu reytum,
urfum tvo ftur,
eirra fjgra,
er oss eru gefnir,
a auki brka.

1117.

Vr erum brur taldir tu,
titil fullkominn hafa nu,
en s tundi eingan ber,
gngi hann samt undan okkur,
agtast hann minna en hinna nokkur;
geti n menn hver ttin er.
S. Br.

1118.

Vr skulum lkja1 okkur2 saman
vi bjarmalg3, svo braukista4 essi
geti ori ekk afgngi spendrekks5.

1119.

Vi hlaupum daginn t og inn,
eg og hann lngi brir minn,
fr eitt til tlf, ei me hra.
ttu n a geta a.

1120.

Viltu ekki geta
hva var eg a starfa,
Dellngsbur ur
dr yfir ljra,
lt eg valabrk
va sveima
um reykarfjalls skga
regni nttkera,
safnai eg drum
sex rum
og fergi
me klaufum
svo fjrinu tndu.

1121.

Vinnumaur vildi f
verkalaunin bnda hj,
eg s fljga fugla rj,
frum vi a veia .
ndin fyrir lnir tvr,
lptin jfn vi bar r,
titlngana tu nr,
tk eg fyrir alin gr.

  [p. 130]  

Af fugla kyni essu
til rjtu lna reikna m,
vil eg ekki fleiri f, e
n fugl og alin standist .

ng:

lptir fjrtn eru hr til
og einum titlng fleira,
einni geri eg nd r skil
ekki fru meira.

1122.

Vinnur strnga verki svert
vatns r dki smoginn,
endilngur og um vert
allur er eg boginn.

1123.

Vinur elda vakka r
um vna grundu,
baulu krakka klafeldi
keyri sundur.

1124.

Vissi eg af hjnum,
var s munur beggja,
mr er a fyrir sjnum,
mtti eg til ess leggja,
hvernig au voru rekkjunni raung,
hann var of stuttur,
en hn var of laung;
upp hann sr sneri,
undan hn leit,
ygldi sig san
og faldinum sleit,
s ber dkkvan sjnarreit,
svo fer hn um minni sveit,
optast frein, en aldrei heit.[6*]

1125.

Vari munn en maga ber
mun a eingan fura,
ofan um hennar ftinn fer
fan s, sem gefin er.

1126.

Vorum limir
lkama sama,
urum hflettir
og hart naubeygir,
r a knast,
n not a stunda,
laun vor vera
loks eldi.

1127.

a heyri eg nast
n fyrir skmmu,
a ein gekk ngu
af tal sonum,
ftt gat hn eingan
tt fjr kostai,
utan vi brodd
berist nakin,
fyr ltust allir,
en fold kmu
utan eir einir,
sem fornbrendum ham
fstur sr tku.

1128.

a var fyrir fiski1, a essi garur var ull2.

1129.

a var sn eg s gr Sviris bri,
vaxinn njli vnn li,
vafinn hvnn grrar si.

1130.

ar sem ferast kngar krng
komendur stara;
innanrkis t fyrir hrng
aldrei essir fara.
  [p. 131]   Saunggyjan sessi h
snar telur dtur,
gmakvrnum geingur ,
gagnast lti ftur.

1131.

arfvirkan einn
rtt s eg gnga
um grttan veg, s
og grafna moldu;
eldur fl honum
af skldum munni,
heitir kennari
heiinna ja.

1132.

veit eg byggng
bna me stum,
berjast ar inni
brir rjtu;
frndur tveir
fyrir frnum dansa
og augun setja
allur systur.

1133.

egar eg hleyp sem hraast, hreyfi eg ekki fturna r sta.

1134.

egar svlur tr vi tvr
teingjast bak og framan,
hina fagra fr,
fugls ber nafn alt saman.

1135.

egi fddur enn eg er,
ekki murkvii ;
inni fallegt eg mr,
uni eg ar me gri r.

1136.

egjandi mlir erna hr
rtum eyir ljtum,
sigurnagla s ber
sr tngurtum.

1137.

ekkir ei ann hlut,
sem eir bera,
hestar hrafara,
en hleypur aldrei;
spor m hans telja
sprngvallar bkkum;
opt szt hann algjr
ldnga stum?

1138.

ekkir hann Galinn
r Gaulardlum?
er hann j brfa,
sem jrn heitir,
hnsinn og hvimgjarn
hvarflar vindum,
hefir tnguml
tveggja bkstafa.

1139.

ekkir mey ,
er okka bur,
viruleg bi
a kyni og kostum;
er hn skyldust
allsherjar kngi,
og hann tignar,
svo ekkert ltir,
stlpi, styrkleiki
stofn hamngju;
af hennar verkan
verldin stendur;
haldandi bygum,
hn m v kallast,
endurnrng
nttrunnar.
J lf og yndi
allrar veru;
allir vilja
last seinni,
eigi vegna
vinsldar hennar,
heldur ga,
sem hn er a spilla
en skal samt llum
  [p. 132]   aptur skila
heuni me rentu
rfri um sir.
ar sst n munur
essara snta.
Allir stunda
a last fyrri,
hn er fullgjr,
er ng feingi.
Hver, sem grskulaust
gaman mitt ir,
hendi happ hvert
hr og sar.

1140.

eytispjald eg arflegt s me remur ftum,
gagn a tum gerir sntum.

1141.

tt ltils mig viri
lir, eg skli
eim bezta parti
af bki num.
Hfngjar egar
heim mig skja,
me auviru hrakin
er eg um bekki.

1142.

tt ti s mig helt,
gis lostnum brur,
hann hefi maga melt,
matur ykir hann gur.

1143.

tt eigir lykil, sem geingur a llum skrm, brkaru hann aldrei, fyr en hefir loki upp.

1144.

tt ru rrrar unnir mjer,
ekki er v a gleyma,
bezta partinn af jer
rvalt f a geyma.
Srtu staddur herrum hj,
hvernig sem v er vari,
t horn mig hrekur
og hirir ei um mig pari.
E. Th.

1145.

reifai eg eitt sinn
upp himin,
var ar fyrir mr
vegur kjalar,
s eg ar sex lauf
sama litar,
komin a lngt
um kjalar vegu;
tlf stu brur,
tveir hverju,
allir samfera
af einni mur,
gnai mr
hva essu skei,
v einn kom ar pki
ttalegur,
s var rj hundru
sagur lna,
fimm og sextu;
svo ferlegur var hann;
hratt hann mr fram
um h mna rtta,
var eg skelfur
v hnjaski;
uxu n nnur bl
aptur a nu.
Um afdrif eirra
ei veit eg pari,
hltur a fara
sem forlgin skamta.

1146.

rfu forkinn rtenta,1
rj mrbjgu einnig ar,2
og me lensu3 uppgtva
r Svartidaui var.
  [p. 133]  

1147.

rfttur piltur
rifinn og vandstiltur,
leikur vi hendur,
lukkan stendur,
fljum li frir,
fttroinn samt er;
segu hver s er.

1148.

rfhfaur ussi grr
enja sig um landsplz vann;
opt v loptar orkuknr,
sem allmargt er ngd vi hann.

1149.

rj leit eg brur
riflega vaxna,
fdda myrkvi
furanlega;
einn var mestur
a lta,
hann og gisti
hsta sti:
tveir mjg arfir
nga bru,
lafvotur var a
ltkla baggi.

1150.

rll einfttur opt nn,
ur hafi naga grjt,
skldur mjg me skakka tnn,
skrekkilegur er haus rjt.

1151.

ussa hefi eg svartan s,
setur ft auga,
hrum kyssir munni me,
meiir glar drauga.

1152.

ussar tveir vi hamra h
hvellan eyta lrakli,
bls hver sem betur m
bylur hljmur kletta vi.

1153.

orsteinn prestur Sveinbjarnarson Hesti, var spurur hvar hann tti heima, og svarai hann essu:

munt hafa vit vsum,
vel ef skilur or mn slj;
br minn frsar feitum nsum,
fermikill en latur .

Hinn gat ekki svara, og sagi orsteinn:

Svari bresta mig ei m,
mr er vest a egja,
eg Hesti heima ,
hreint er bezt a segja.

1154.

v meira, sem r mr er teki, v strri ver eg, og v minni, sem meira er mig lti.

1155.

Ylnum slar blr r brjla,
brlti eg veginn,
haukastl Skrmnis skla,
skaut eg feginn.

1156.

mist geing eg ea stend,
tt einga ftur hafi,
eg vri ei til slands send,
ef einga hefi eg stafi.
J. B.

1157.

tar mig finna en ekki sj,
eldur og vatn mig einatt hsa,
augnlausan voir fleys mig prsa,
reifanlegur reifa eg .

1158.

ldngur einn veldi
um skygur fann sr bygir,
sllegur sat stli,
s gekk og *hrikti rvalt,
opt fddur aldrei deyddist,
k sti grafkyr, hnkinn,
  [p. 134]   mlvai sian sjlfur,
systir hans ar vi misti.

1159.

ll er eg r jrni,
me eggjum tveimur
og gati rum enda.

1160.

llum krir erum vr,
allra helzt mum,
allra rassinn a oss ber,
llum faminn bjum.

1161.

llum verka eg hag,
llum skepnum na eg;
bi ntt og bjartan dag
bum jarar veiti eg.

Gtur
um a, sem skipinu fylgir,

samansettar af lafi Jnssyni 1685.[7*]

*1162.

Hva er a skipi
og hjarta manns*,
einginn glest s,
a eina vantar,
kngur aktar a
krnu fremur,
v n ess gilda
eingin heimsgi?

1163.

Hva er a skipi
og hjarta manns,
alment ortak
um alla dma,
hvar a einrtt
er dmi,
misjfn er von
manna rttlti?

1164.

Eitt er skipi
og kvenna hndum,
lur eins og r
og eir laungum stela,
geingur sem ambtt
alla daga,
en rotnar sem rlar
r offrair.

*1165.

Eitt er skipi
og msum bum,
  [p. 135]   a sumblum er a
sveipa drvefjum,
sett me gulli
og silfri hj drottnum,
naki optast
nema um dag risvar.

1166.

Tv eru jafnan
tr skipi,
lka er a or
lagasknum;
s, sem vill ferast
a sjnhendngu,
glgt hann a nefnir.
Gettu hva a heitir.

1167.

Eitt er skipi,
en ur kfi,
mat er a fundi
og manna hndum,
en helzt m a finna
hndum sjmanna,
Grettis bani.
Gettu hva a heitir.

1168.

Eitt er skipi
og eyrum fnaar
nsta mrgum
og manna hsum;
a verur stundum
rga me tnnum,
gerir gagnsemd
og gettu hva a er.

1169.

Eitt er skipi
og hj hermnnum,
falinn er v
Forseta eldur,
hlfar jtna
a hellir kallast,
gert eim til skelks
og gettu hva a heitir.

1170.

Eitt er skipi
og eyiheium,
gerir a skaa
gotnum reisum,
mest um vetur
magn a hefir,
svo er um a rtt
rmum manna.

1171.

Margt er skipi,
sem m ei vanta,
hestar me frosti
f a sma,
hafa hvorki
hnf n smiju,
verur eins og
vafi me jrni.

1172.

Eitt er me skipi,
og llum mnnum,
lka skepnum,
sem lifa me anda,
a stillir saung
og slinni frir
tal skeinkja
hverjum degi.

1173.

a hefir nafn
sr egi skipi,
og heima
llum bum;
v finnast
allir hlutir
eir, sem skoast
og enn fleiri.

1174.

Seg mr hva a er,
sem sj m skipi
og svo mrgum
ngum drum;
ritnng kallar a
  [p. 136]   rkis styrkleika,
nr a fullkomi
nafn sitt hefir.

1175.

Taka m rnng
af tr skipi
upp ann hlut,
sem alt kann a hrra,
annan mta
m af v skilja
sjlfger fjtur
sumra manna.

1176.

Hva er a skipi,
sem helzt m af ra
vkngs vana
og vondra dmendra?
Opt hafa rkir
af v dm dregi
grimmlega mjg
og gettu hva a heitir.

1177.

Eitt er skipi
og allmrgum byrum,
nafn ess er hlft
nautum og sauum;
rnng af essu
rtt m finna,
mnnum til gamans;
mttu a segja.

1178.

Eitt er me skipi
og llum mnnum
a helmngi nafns,
en hlft me meisturum,
hafa a allir
rija mta,
a sst smum.
Seg mr ess greinir.

1179.

Eitt er me skipi
og rugum vegi,
einnig kindum
nd, sem draga;
eg hefi heyrt,
a unnustu hendur
mundu a finna,
ef mt fri a lagi.

1180.

Eitt er me skipi
enn n fundi,
vst mun a upphaf
til vatna strra,
eingu sur
a ofan n nean;
stundum verur r v
strfjk miki.

1181.

Eitt er me skipi
og eggjrni mrgu,
a er nauta bein
og ar til saua;
a verar fundi
fornri mllzku,
meistara titill
manns og brar.

1182.

Eitt er me skipi
og irum jarar,
lopti og ljsi,
lir v fagna;
hafi a nokkurn
hrng fyrir nsum,
drepur a menn
og mllausar skepnur.

1183.

a er me skipi
og aunkum manna,
sem aldrei skyldi
eiga ar heima;
helbyga strir
hefir v olla,
en illum kemur a
ofan fr drottni.
  [p. 137]  

1184.

Eitt er me skipi
og msum flokkum,
sem ngismenn reya,
ar eru til dmi,
eiga fstir
utan viku,
a firtist lka
og fer burtu.

1185.

Eitt er me skipi
og msum stum,
undur er af v
llum sveitum,
eiga margir
rftkir
meira en eir rku,
m a n ra.

1186.

Hva er a skipi,
sem hefir nafn dregi
af hlut eim, sem var
hofum goa?
a m helzt finna
essum tmum,
ar hestum er gefi
a hentri rnngu.

1187.

Leyniskp manna
lka m a
t af eim trjm,
sem eru skipi,
a mega stlkur
me stillng t leggja,
annars hygg eg a
of leingi ba.

1188.

Enn fylgja skipi
nnur tr nokkur,
kvenna frelsi
a kallast laungum,
og andvku efni,
ar eru bum
og barna grtur
a bli litlu.

1189.

Hvert er a tr
svo heitir skipi:
stafur bkum,
stoir nst skipum
samsleginn vllur
og snka feldur,
illvirkja raut
rum parti.

1190.

Eitt arf skip hafa
llum rautum,
v skal n sast
ar til vkja,
en er a kemur
augu manna
litla g fr a
me laungum vkum.

1191.

Laufeyar son
og lagasknir
heitir svo tr
hverju skipi;
rnng ef essa
rtt finnur,
mnnum til gamans,
mttu a segja.

1192.

holdfa hsum
og httum meinum
a nafn
og einnig skipi;
t ef slitnar,
eymstur batna,
en knr fran
kann a gera.

1193.

fylgir skipi
ar til nokku,
  [p. 138]   sem or gus merkir
og anda hans vottar,
knr ef brestur,
kemst hvergi,
mega a ra
menn sr til gamans.

Gta Pls Bjarnasonar.[8*]

1194.

Kom eg a rmi
Rnar barna,1
ll voru au
tleg flin
nga, sem Fornjtur
frekur hafi
sinn son2 skikka
a setja dma.
Hmlng3 s eg
hafnar rmi
ann, er valslaungur4
vktuu grunni,
rastaur var hann
a rkja r gjrir,
sem gflyndum Kra
gefst a bja.
Beima hans s eg
bergja arfindi,5
v kramarans byg
kgaist raungvan,
reiskjtar voru ar
reifair gjrum,
sem bar fluttu steina6
bygir manna.
Rei eg vgferla7
fr vindils jru,8
um a alda
rnefni jarar9,
ar er mis tr
optlega hfu
vandri auki
volendum mnnum.10
r voru grundir
af gylva stjarna
allar me snilli
trstaar,11
en bekkir allir
a botni jarar
burtu voru frir
af brautar gaungum.12
Valjarar13 vxt14
va, a ngtum
lkamans, um
litast mtti
  [p. 139]   sem af mum
mnategundar15
rts hafi
af eli runni.
Leingurs var eg
og leit allmargar
hvtfaldaar16
harbars frni,17
ar sem mli fornt
var r minni guma,
hfu stai
Heimdalls ftur.18
r voru a lesa,
umlnga mt19
lngknappa saman
litlar rnir,20
og kvust raunar
ra illa,
v ofvetur21 eim
afnm geri.
Kom r andfari22
krsara lur23
og kni ilornum24
a kjalars meyu,
ltu va
valbartils sklmir25
vaa ofsvsi
a vini lngballar.
Undra s eg ar
eitt dr jarar,26
sem allfstum
yffrar rfum,27
hverfur manns skugga,
megnar sjnir
og frir svn moldar28
a fergins degi.29
Hefi eg landi30
hlauparans31 dvali
og sj knli*32
seti til heljar,
og samnefndir
sar koma
synir eirra
me snnum greinum*.

Notes

[1*] a vantar eflaust framan vi gtu essa.

[2*] a ykir fara betur v, a vikja hr taf reglu eirri, sem annars er fylgt gtnasafni essu og prenta inguna gtu essari strax eptir henni, af eirri stu, a hn er lka ljum.

[3*] Sbr. athgr. vi nr. 230.

[4*] Kali er glunafn Ketill og er haft hr til a villa.

[5*] essi gta a vera eptir sakamann, er skyldi vinna a sr til lfs a ba *til gtu, sem einginn gti ri.

[6*] Jn lafsson fr Grunnavk segir a Brynjlfur biskup Sveinsson hafi bori gtu essa upp fyrir sveinum snum, einu sinni feralagi, egar kalt var veur. [n.b.: The source text does not indicate the point of attachment for this note. This seems to be the most likely location. - P.G.]

[7*] Mun eiga vera s sem var sklameistari Sklholti um etta leyti, en d sem prestur Htardal 1688. Stundum eru gtur essar aptur eignaar sjera lafi Bvarssyni, sem d Saurb Hvalfjararstrnd 1650. Enn arir eigna r Jni Jnssyni a Nesi Selvogi, sem lka var uppi 17. ld.

a tti eiga betur vi a skipa gtum essum eina heild, en slta r sundur eptir stafrofsr, v r eiga allar saman.

[8*] Hfundur essa gtnaflokks bj Unnarholti Hrunamannahrepp seinni hluta 17. aldar. Gta essi kom fyrst upp r kafinu, egar fari var a prenta safin, svo henni var ekki raa niur ar sem hn tti eptir heima stafrofsr.

Previous Previous section

Next section Next




Go up to Top of Page